Bassam Tawil

Tłumaczenie oryginalnego tekstu: Palestyńska tradycja świętowania śmierci Żydów

Palestyńczycy mają zwyczaj świętowania na ulicach za każdym razem, gdy Izrael zostanie zaatakowany lub Żyd zostanie zamordowany przez terrorystów. Znalezienie palestyńskiego urzędnika wyższego szczebla, który byłby skłonny skrytykować własny naród za świętowanie ataków terrorystycznych, jest trudne, jeśli nie niemożliwe. Na zdjęciu: Palestyńscy Arabowie świętują irański atak rakietowy na Izrael, pozując ze znakiem V oznaczającym zwycięstwo, fragmentem zestrzelonej irańskiej rakiety, którą przenieśli na plac miejski w Dura (niedaleko Hebronu), 1 października 2024 r. (Zdjęcie: Hazem Bader/AFP via Getty Images)

Palestyńczycy mają zwyczaj świętowania na ulicach za każdym razem, gdy Izrael zostanie zaatakowany lub Żyd zostanie zamordowany przez terrorystów.

Ostatnie palestyńskie obchody miały miejsce 1 października 2024 r., kiedy Iran wystrzelił setki rakiet balistycznych w kierunku Izraela. Świętowania nie powstrzymał fakt, że niektóre z pocisków spadły na palestyńskie obszary Zachodniego Brzegu, a jak na ironię, jedyną zabitą osobą był Palestyńczyk z Jerycha.

W wiosce na Zachodnim Brzegu Palestyńczycy wznieśli pomnik irańskiego pocisku rakietowego, aby upamiętnić atak Iranu na Izrael.

Podobne uroczystości miały miejsce na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i w wielu innych krajach, gdy w kwietniu Iran dokonał pierwszego bezpośredniego ataku rakietowego i dronowego na Izrael. Według raportu irańskiego dziennika Tehran Times:

„To była również bezsenna noc w Ramallah i innych miastach na okupowanym Zachodnim Brzegu, które widziały podekscytowane grupy Palestyńczyków gromadzących się na ulicach i wskazujących na niebo pośród widocznych smug lecących irańskich pocisków, w świątecznym nastroju we wczesnych godzinach niedzielnego poranka”.

Największe obchody miały miejsce rok temu, 7 października 2023 r., kiedy tysiące wspieranych przez Iran terrorystów Hamasu i „zwykłych” Palestyńczyków zaatakowało Izrael ze Strefy Gazy i zamordowało 1200 Izraelczyków. Podczas ataków tysiące Izraelczyków zostało zgwałconych, torturowanych i spalonych żywcem, a ponad 240 innych zostało porwanych do Strefy Gazy. Rok później 101 Izraelczyków nadal jest zakładnikami terrorystów Hamasu.

Nagranie wideo należącego do Kataru kanału telewizyjnego Al-Jazeera zatytułowane „Palestyńczycy uradowani powodzią Al-Aksa” (nazwa używana przez Hamas do opisania ataku z 7 października) pokazało świętowanie w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu.

Powiązana z Iranem libańska stacja telewizyjna Mayadeen wyemitowała segment poświęcony palestyńskim uroczystościom na Zachodnim Brzegu, podczas których w Nablusie rozdawano słodycze, a w Jenin „wśród okrzyków radości” padały strzały. Mała dziewczynka wymachuje w powietrzu karabinem i pistoletem.

Palestyński aktywista Omar Assaf pochwalił atak Hamasu:

„Ruch oporu udowodnił dziś po raz kolejny, że jedyną opcją, którą ludzie popierają, jest opcja oporu i konfrontacji, i że ta okupacja jest słabsza niż pajęcza sieć, jak powiedział [przywódca Hezbollahu] Hassan Nasrallah”.

W 2004 roku tysiące Palestyńczyków zalało ulice Strefy Gazy, by uczcić podwójny samobójczy zamach bombowy w południowym Izraelu, w którym zginęło 16 osób. Świętujący Palestyńczycy, których liczbę szacuje się na około 20 000, wyrzucali w powietrze słodycze i skandowali hasła popierające Hamas, który przypisał sobie winę za atak terrorystyczny.

Palestyńczycy są również szczęśliwi, widząc Amerykanów na celowniku terrorystów. Podczas gdy Izrael ogłosił „narodowy dzień żałoby” na znak solidarności z USA po atakach z 11 września, Palestyńczycy świętowali rozdając słodycze, strzelając w powietrze i krzycząc Allahu Akbar (Allah jest największy).

Od tego czasu Autonomia Palestyńska świętuje ataki z 11 września, publikując karykatury gloryfikujące przywódcę Al-Kaidy Osamę bin Ladena lub szydząc i atakując Stany Zjednoczone.

Oficjalne media Autonomii Palestyńskiej podjęły wspólny wysiłek, aby zaatakować Stany Zjednoczone, wcierając sól w najboleśniejsze rany, przedstawiając USA jako zło, a Palestyńczyków, Arabów i muzułmanów jako ofiary.

Jedna z palestyńskich kreskówek przedstawia bin Ladena robiącego palcami znaki V, które są tlącymi się bliźniaczymi wieżami obok samolotu, który ma się w nie uderzyć.

W innej serii Autonomia Palestyńska kpi ze Stanów Zjednoczonych, przedstawiając Wuja Sama uciekającego w przerażeniu przed datą „11 września”.

Po masakrze i okrucieństwach popełnionych przez Palestyńczyków 7 października, wysoki rangą palestyński urzędnik powtórzył oskarżenie, że USA wiedziały o atakach z 11 września, ale chciały, aby do nich doszło:

„Oni [Izrael] wiedzieli o tym [ataku z 7 października] i milczeli, ponieważ chcieli, aby stało się to, co się stało, tak jak ich nauczyciel [USA] 11 września 2001 roku”. – Członek Rady Rewolucyjnej Fatah Adnan Al-Damiri, Facebook, 20 grudnia 2023 r.

Trudno zapomnieć, jak Palestyńczycy świętowali, gdy iracki dyktator Saddam Husajn wystrzelił pociski Scud w kierunku Izraela ponad 30 lat temu.

Oto, co Washington Post napisał o uroczystościach, które miały wówczas miejsce:

„Gdy irackie pociski spadały na nadbrzeżną równinę Izraela w piątek i sobotę, palestyńscy mieszkańcy zebrali się tutaj w pokojach zaklejonych taśmą maskującą i szmatami nasączonymi chlorem, na wypadek gdyby głowice zawierały śmiercionośne chemikalia. Mimo to, gdy usłyszeli grzmiące odgłosy eksplozji, wiwatowali na cześć irackiego prezydenta Saddama Husajna.

„Byliśmy szczęśliwi. Może trochę przestraszeni, ale przede wszystkim szczęśliwi” – powiedziała May, sprzedawczyni w sklepie, podczas dwugodzinnej przerwy od godziny policyjnej nałożonej przez izraelskie siły okupacyjne. Amer, 15-letni chłopiec stojący w pobliżu, dodał: „To niesamowite, że pociski rakietowe uderzyły w Tel Awiw…”.

Dwóch zachodnich reporterów szukających opinii zostało szybko otoczonych przez Palestyńczyków na centralnej ulicy. Każdy przechodzący obok wydawał się chcieć wyrazić podziw dla Saddama. „Saddam wygrywa, oczywiście, że wygrywa” – powiedział 27-letni Sammy, pracownik obozu dla uchodźców ONZ – ”Dlaczego? Ponieważ wciąż walczy. Walczy z 28 krajami, a mimo to po dwóch dniach wystrzelił 11 precyzyjnych rakiet w kierunku Tel Awiwu. To jest zwycięstwo.”

Znalezienie wysokiego rangą palestyńskiego urzędnika gotowego skrytykować własny naród za świętowanie ataków terrorystycznych jest trudne, jeśli nie niemożliwe. Jest również trudne, jeśli nie niemożliwe, znalezienie wysokiego rangą palestyńskiego urzędnika gotowego potępić okrucieństwa i masakrę Izraelczyków w dniu 7 października. Palestyńscy przywódcy mają dobry powód, by nie zabierać głosu: boją się, że zostaną zabici przez własnych obywateli.

W zeszłym miesiącu prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmoud Abbas, w przemówieniu przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, zignorował ataki Hamasu na rzecz oskarżenia Izraela o popełnienie „masakr”, „zbrodni” i „ludobójstwa” na Palestyńczykach w Strefie Gazy. Oczywiście Abbas zignorował również fakt, że duża liczba Palestyńczyków wyraziła poparcie dla ataku przeprowadzonego przez Hamas 7 października i wyszła na ulice, aby świętować brutalne masowe morderstwa izraelskich kobiet, dzieci i osób starszych.

Palestyńscy przywódcy, którym brakuje odwagi lub nie chcą potępić terroryzmu, nigdy nie będą w stanie wezwać swoich obywateli do uznania prawa Izraela do istnienia, nie mówiąc już o zawarciu pokoju. Palestyńczycy świętujący morderstwa swoich sąsiadów nie są gotowi na państwo, które bez wątpienia zostałoby wykorzystane jako trampolina do rzezi kolejnych Żydów i próby zniszczenia Izraela.

Nie ma usprawiedliwienia dla świętowania morderstw. Społeczeństwo, które celebruje morderstwa, nigdy nie będzie partnerem dla pokoju. Prawdziwy pokój nadejdzie tylko wtedy, gdy palestyńscy przywódcy będą cenić życie swoich obywateli bardziej niż celebrowanie mordowania Żydów.

Palestyńska tradycja świętowania śmierci Żydów

Bassam Tawil