W trudnych czasach muzyka często stanowi wsparcie dla ludzi. Podczas trwającej wojny w Strefie Gazy niektóre utwory zyskały dużą popularność. Niektóre z nich zostały napisane specjalnie na potrzeby wojny, inne to stare utwory, które zyskały nowe znaczenie lub popularność. Na przykład szwedzki utwór progrockowy z lat 70. „Leve Palestina” szwedzko-arabskiej grupy Kofia. Znany z kontrowersyjnych tekstów, między innymi o „zmiażdżeniu syjonizmu”.

Po stronie proizraelskiej ważną rolę odegrały między innymi piosenki z ostatnich dwóch lat konkursu Eurowizji. Eden Golan z utworem „Hurricane/October Rain” z 2024 roku i Yuval Raphael z piosenką „New Day Will Rise” z tego roku. Ta ostatnia została wykorzystana jako podkład muzyczny do wielu filmów związanych z uwolnieniem zakładników w poniedziałek.

Jednak tuż po wybuchu wojny jedna piosenka zyskała szczególną popularność. Została ona wykonana między innymi podczas „March for Israel” w stolicy Stanów Zjednoczonych, Waszyngtonie, 14 listopada, w odpowiedzi na eskalację antysemityzmu i nienawiści do Izraela. W wydarzeniu wzięło udział ponad ćwierć miliona osób i nie panowała tam atmosfera nienawiści i wrogości, jaka towarzyszyła demonstracjom palestyńskim w tym czasie. Przesłaniem była raczej nadzieja, światło i pokój.

Śpiewano też piosenkę żydowskiego artysty reggae Matisyahusa z 2009 roku – One Day. Piosenkę o nadziei na przyszłość. Przyszłość, w której przemoc się skończyła „a nasze dzieci bawią się razem”.

Niekiedy w łzach utonę,
lecz nigdy nie daję się złamać.
Więc gdy negatywne chwile mnie oplatają,
wiem, że wkrótce się los odmieni, bo:
Przez całe życie na to czekałem,
o to się modliłem,
by ludzie powiedzieli,
że już nie chcemy więcej walki,
że wojny nie będzie,
a nasze dzieci będą się bawić.

To jest esencja izraelskiej nadziei, która trwa od ponad wieku. Hymn Izraela nosi tytuł „Nadzieja” (HaTikvah). Nadzieja na życie w pokoju, we własnym kraju. Sto lat arabskiej przemocy nie zniszczyło tej nadziei ani nadziei na życie w pokoju. Być może niewielka mniejszość uległa radykalizacji, ponieważ nadzieja ta nigdy nie wydaje się spełniać, ale mimo to żyje ona w społeczeństwie jako całości.

Po 7 października, kiedy Izrael (i Żydzi na całym świecie) byli w szoku po strasznych wydarzeniach, Matisyahu pojechał do Izraela. Rozpowszechniono film, na którym siedzi w obozie z powołanymi izraelskimi żołnierzami. Ktoś gra na gitarze, a przy prostym, małym sprzęcie audio Matisyahu siedzi na skromnym plastikowym krześle i śpiewa razem ze wszystkimi żołnierzami:

„że nie chcemy już więcej walczyć,

nie będzie już więcej wojen,

a nasze dzieci będą się bawić”.

Żołnierze, którzy właśnie zostali powołani do służby, aby odeprzeć straszliwy barbarzyński atak na ludność cywilną, siedzą więc i śpiewają o tym, jak marzą o pokoju i przyszłości, w której dzieci będą się razem bawić. W drodze na wojnę. W pewnym sensie wydaje się to niezwykle izraelskie. I stanowi ostry kontrast do okrzyków „zmiażdżyć syjonizm!” w innych miejscach…

Ale moim absolutnie ulubionym wykonaniem tej piosenki jest to z 14 lutego 2018 roku. W wielokulturowym izraelskim mieście Hajfa zebrało się 3000 osób, aby wspólnie śpiewać. Różne grupy etniczne, narodowości i religie razem – śpiewające po angielsku, hebrajsku i arabsku. O pokoju. Pewnego dnia.

Teraz, gdy obowiązuje rozejm, nie ma pokoju. A Hamas nadal istnieje. Nawet jeśli obecnie są zajęci masowymi egzekucjami własnej ludności, ostatecznym wrogiem nadal są Żydzi. Hamas zamierza nadal terroryzować, dręczyć i mordować Żydów tak długo, jak długo wierzy, że w ten sposób może wyprzeć ich z Bliskiego Wschodu. Hamas absolutnie nie chce pokoju.

Izraelscy przyjaciele nie są zadowoleni z myśli, że za kilka lat ich dorastające dzieci będą zmuszone zostać żołnierzami w kolejnej wojnie. Kolejne pokolenia są naznaczone nienawiścią i przemocą, które są zawsze tuż za rogiem i chcą ich zniszczyć. Ale nadzieja wciąż żyje. Osłabiona. Być może słabsza niż w magazynie portowym w Hajfie w 2018 roku, ale wciąż żywa.

Pewnego dnia.

„a nasze dzieci będą się bawić”.