Możemy siedzieć tu do nocy, a rano obudzę się na drodze w polu i tak mogłoby już być do końca świata. Ale musimy dostać się na tamte tory i uratować wszystkie dzieci.

Każdy dostaje dwa imiona. Jedno imię jest prawdziwe, drugie ratuje życie. Najmłodsi wcale nie wiedzą, jak mają na imię, bo mama mówiła słoneczko, maleństwo, jagniątko i szczęście moje, i nie wiedzą, czy są Jadzią, Jehudą, Heinzem czy Fajgą. Trawa robi się mokra od rosy. Pójdziemy do domu mojej praprababci. Dom jest z drewna czarnego ze starości, niższy od drzew w sadzie. Nie było mnie, a teraz jestem. Jeśli zamknę oczy i polecę głową w dół, to nad samą ziemią chwycą mnie dło nie  moich  praprababek,  pradziadków.  Nie  będę  rozumiała ich języka, ale wiem, co mówią. Poznamy się po oczach, po myślach. To  moja  praprababcia,  przychodzę  do  niej  wieczorem z gromadą dzieci, każde inne, bose, obdarte i głodne, a ona cieszy się, że w końcu trafiliśmy do domu, bo już się martwiła, co robimy cały dzień w lesie. Ma mleko kwaśne w kance w studni, do jej rąk fruną wszystkie przedmioty, łapie z po wietrza chleb, smaruje go śmietaną zebraną z mleka i sypie cukrem, każdemu grubo. Wszystko wie ta moja prababcia. Że Josek otarł rękę o korę, jak łaził po drzewie, że Rachela ma oberwany guzik, że Heinz nagle zaczął tęsknić do mamy, a ja jestem jednak bardzo, bardzo zmęczona.

Moja  praprababcia  podnosi  pierzynę,  poprawia  słomę w  sienniku,  kładę  się  na  szorstkim  prześcieradle,  maluchy szybko mnie obłażą, oplatają cieniutkimi rączkami i nogami, nie lubię tego prześcieradła – drapie, len jest źle oczyszczony, babcia nie widzi już dobrze. Jeszcze nigdy nie czułam się tak bezpiecznie, może tylko wtedy, kiedy jeszcze się nie urodziłam? Teraz pod pierzyną jestem dopiero zapowiedzią wszystkiego, łóżko jest wielkie jak cały dom, cały ogród, może my spać, babcia zdmuchnęła świeczkę.

Poprzednie fragmenty

KLIKNIJ TUTAJ  – Przytyk

KLIKNIJ TUTAJ – Minsk Mazowiecki

Kliknij Tutaj – Nasza Polska tajemnica – wywiad z Anna

Przyslala Anna Karolina Klys