Niekończące się ustępstwa administracji wobec Iranu zwiększają, a nie zmniejszają prawdopodobieństwo wybuchu wojny.

Czyż to nie wspaniałe, że Iran ogłosił, iż jest gotowy wysłać wysłanników na trwające w Doha rozmowy między Izraelem a Hamasem? Cóż za miła rzecz do zrobienia. Cóż za piękne humanitarne troski bez granic.

Jeszcze bardziej poruszająca jest obietnica Iranu, że jeśli „porozumienie” – czyli całkowita kapitulacja Izraela wobec żądań Hamasu – zostanie osiągnięte, Iran powstrzyma się od ataku na Izrael. A może po prostu odłoży to na później…

Nie trzeba stwierdzać, że rzeczywistość nie jest tak piękna. Swoją „ofertą” udziału w rozmowach mułłowie udowodnili niezbicie, że Hamas jest ich pracownikiem najemnym. Teraz, tak jak pomógł zarządzać masakrą z 7 października, Iran chce zarządzać całą ohydną komedią od początku do końca.

Administracja Bidena, niestety, może się w to bawić. Wygląda na to, że jest całkiem zadowolona z tego, że pozwala Hamasowi grać w swoje oczywiste gry: W nieskończoność odkładać porozumienie, zawsze pozostawiając otwarte drzwi. Dla administracji Bidena ta szczelina oznacza nadzieję na uniknięcie regionalnej wojny poprzez – po raz kolejny – ustępstwa wobec terroryzmu.

Jeśli chodzi o cenę – kolejne zwycięstwo irańskiej sieci regionalnych i globalnych terrorystów – administracja wydaje się tym nie przejmować. Wszystko, co widzi, to perspektywa irańskich rakiet zmierzających w kierunku Izraela, które rozpalą regionalną wojnę, tak jakby niekończące się kapitulacje administracji nie sprawiły, że taki atak stał się bardziej niż mniej prawdopodobny. Tak, Stany Zjednoczone wysłały swoje okręty wojenne do regionu, ale administracja już dawno dała jasno do zrozumienia, że – nawet jeśli mogłaby to zrobić w ciągu jednej nocy – nigdy nie podejmie zdecydowanych działań, aby raz na zawsze położyć kres irańskiemu zagrożeniu.

Pozwalając Iranowi trzymać wszystkie karty, administracja zdradza swoje prawdziwe ambicje: W jakiś sposób odłożyć konfrontację z Iranem, przekonując Izrael do podpisania się pod porażką; wszystko po to, aby uniknąć wojny, której administracja obawia się, że zaszkodzi wyborczym szansom wiceprezydent Kamali Harris w listopadzie.

To przede wszystkim głupota. Jeśli Hamas dostanie to, czego chce dzięki irańskiemu wsparciu i tchórzostwu amerykańskiej administracji, Izrael nie będzie miał innego wyboru, jak tylko podjąć zdecydowane działania w celu przywrócenia bezpieczeństwa swoim obywatelom, powrotu wewnętrznych uchodźców do ich domów i pomszczenia szkód wyrządzonych jego ludności i infrastrukturze. Jak to stwierdził Churchill: „Dano wam wybór między wojną a hańbą. Wybraliście hańbę i będziecie mieli wojnę”.

Nigdy nie było jaśniejsze, że kiedy premier Izraela Benjamin Netanjahu twierdzi, że irracjonalne przekonania i absurdalny defetyzm są ostatecznie daremne i autodestrukcyjne, broni nie tylko Izraela, ale i całego świata przed globalnym zagrożeniem terrorystycznym ze strony Iranu. Zniszczenie tego zagrożenia jest jedynym sposobem na uniknięcie wojny, której administracja USA tak bardzo się obawia, ale którą będzie musiała stoczyć, jeśli w końcu nie przeciwstawi się mułłom.

Jeśli administracja Bidena wybierze hańbę, będzie miała wojnę