Ma szansę przejść do historii jako wielki mąż stanu

Izraelski premier, bardziej niż jakikolwiek inny polityk, uważa obronę liberalnych demokracji i wolnych społeczeństw za misję, a nie pusty frazes. Wszyscy jego wrogowie są jednocześnie wrogami Zachodu. Tymczasem reakcje Stanów Zjednoczonych, Europy i ONZ dowodzą, że Izrael może liczyć tylko na siebie.

Ulf Poschardt

epa / SARAH YENESEL / PAP

Binjamin Netanjahu, premier Izraela, w siedzibie ONZ. Nowy Jork, 27 września br.

Żaden premier Izrael nie może być pewien swojej sprawy. Od momentu powstania w 1948 r. Izrael stoi plecami do ściany, otoczony przez wrogów. W jakim stopniu — stało się jasne we wtorek wieczorem, kiedy zaatakował Iran. Z tego poczucia ciągłego zagrożenia Izrael rozwinął szczególny rodzaj godności i doskonałości. Żaden kraj nie przywiązuje większej wagi do rzeczywistości niż Izrael. Każde złudzenie, każda naiwność może przynieść śmiertelne skutki.

Binjamin Netanjahu jest uosobieniem prawdziwego polityka — jeśli coś takiego w ogóle istnieje. Po raz pierwszy został premierem 28 lat temu i od tego czasu był w wielu różnych konstelacjach i koalicjach. Zawsze krążą plotki, że chce tego przede wszystkim z własnego interesu. Z drugiej strony od prawie roku udowadnia, że służy swojemu krajowi i narodowi w dość ofiarny sposób

Oczywiście są skandale korupcyjne, wątpliwi partnerzy koalicyjni, kontrowersyjna reforma sądownictwa i — wciąż trudna do zrozumienia — katastrofa służb bezpieczeństwa i wywiadu z 7 października. Kto w izraelskim rządzie, służbach i polityce musi wziąć odpowiedzialność za najczarniejszy dzień w żydowskiej historii od 1945 r.? Oczywiście premier Izraela Binjamin Netanjahu. I nie wiemy, jak ciężkie i głębokie jest to poczucie winy, widzimy tylko, że to, co zrobił i osiągnął od tego czasu, jest niezwykłe.EPA/ABIR SULTAN / POOL / PAP

Konferencja Binjamina Netanjahu. Jerozolima, 4 września br.

Bardziej niż jakakolwiek inna głowa państwa uważa on obronę Zachodu, liberalnych demokracji i wolnych społeczeństw za misję, a nie pusty frazes. W cieniu Szoa hasło „nigdy więcej” zawsze kształtowało poczucie bezpieczeństwa Izraela, ale nigdy to poczucie nie było tak zagrożone, a nawet wstrząśnięte, jak po barbarzyńskim ataku prawie rok temu. Po Szoa to właśnie 7 października jest nową traumą. Netanjahu i jego generałowie pracują przeciwko tej traumie. Nie nakręcają się, są spokojni.

Antyoświeceniowy wirus na Zachodzie

Hamas już nie istnieje, a Hezbollah stracił całe swoje przywództwo. Niezachwiana i konsekwentna armia i rząd nie poddały się postawie ONZ ani naiwności lewicowej opozycji w kraju. Aby uniknąć katastrofy humanitarnej, izraelska armia w Strefie Gazy zaangażowała się w długą, cierpliwą i kosztowną dla IDF bitwę o domy i ulice.

I choć izraelska armia starała się utrzymać ofiary cywilne na niskim poziomie, nie mogła uniknąć śmierci tysięcy niewinnych ludzi z powodu cynicznego instrumentalizowania palestyńskich ofiar przez Hamas. Hamas ukrył swoje skrytki z bronią w szpitalach, szkołach i obozach dla uchodźców, ponieważ chciał właśnie takich obrazów. Ich zwolennicy na Zachodzie, na uniwersytetach, w mediach i na scenie kulturalnej również ich pragnęli.

Hamas i jego antysemickie fankluby wygrały wojnę o umysły nastolatków dzięki Tiktokowi i Instagramowi. Antyzachodni, antyoświeceniowy wirus zakorzenił się na Zachodzie, mieszając dwie rzeczy, które wcześniej były raczej niepowiązane: dekadencką, wygodną nienawiść do samego siebie Zachodu z głupią, bezrefleksyjną pewnością siebie barbarzyńców. Ta mieszanka jest podsycana przez postkolonialne teorie myślenia, które postrzegają Zachód jako sprawców pełnych winy, a barbarzyńców jako ciągłe ofiary w całej niewinności.

Dzięki najnowszym strategiom mediów społecznościowych ten manichejski światopogląd zyskał wielką popularność. Swoją rolę odegrali również antysemiccy kretyni, tacy jak Roger Waters z Pink Floyd, Eric Clapton i Kanye West. Dla społeczności żydowskiej i obywateli Izraela od 7 października było jasne, że to barbarzyństwo i antysemicka furia, która po nim nastąpiła, sprawiają, że Izrael jest ważniejszy niż kiedykolwiek jako ojczyzna i bezpieczna przestrzeń. Netanjahu to zrozumiał.Debbie Hill/UPI Photo via Newscom / PAP

Izraelskie żołnierki upamiętniają ofiary Hamasu. Re’im, 26 września br.

Jako syn, wnuk i potomek syjonistycznych intelektualistów i wielkich myślicieli, wie, że mógł istnieć tylko dlatego, że jego ojciec, urodzony w Warszawie Bensyjon Milejkowski, wyemigrował do Palestyny w 1920 r. Rodzina jego żony Sary została niemal wymazana z pamięci podczas Holokaustu. Dla większości Izraelczyków „nigdy więcej” jest lekcją ich własnej historii rodzinnej.

Chłodne reakcje na barbarzyństwo Hamasu i ataki rakietowe innych irańskich wysłanników z południa Libanu pokazuje, że Netanjahu słucha raczej mądrości swoich generałów niż czasem niesmacznych okrzyków swoich wulgarnych partnerów koalicyjnych.

W retoryce izraelskiego premiera jest mniej śladów nienawiści niż oddania sprawie narodu żydowskiego i innych mieszkańców Izraela. W przeciwieństwie do lewicowych Izraelczyków nie boi się on konfliktu i prawdopodobnie instynktownie rozumie, że ani dyplomacja, ani naiwny dwupaństwowy optymizm nie zapewnią bezpieczeństwa po 7 października. Jego pomysł na Strefę Gazy po zniszczeniu Hamasu wciąż nie został zrealizowany, podobnie jak koncepcja odbicia zakładników, którzy — miejmy nadzieję — wciąż żyją. Zrozumiała jest krytyka pod jego adresem.

Izrael może liczyć tylko na siebie

Netanjahu toczy wojnę zastępczą o wolny Zachód. Jest to również wojna obrazów i wniosków. Przywódca Hamasu Ismail Hanija został wysadzony w powietrze w swoim domu gościnnym w Teheranie zaraz po zaprzysiężeniu nowego prezydenta Iranu. Ten fakt ma wymiar kulturowy i symboliczny, a także militarny: dorwiemy was wszystkich — i dorwiemy też waszych sojuszników. Tylko izraelska armia może wysłać tę wiadomość z taką precyzją. „Są przypadki”, mówi Carl von Clausewitz, „w których największa odwaga jest najwyższą mądrością”. Albo zniechęcić wroga z symboliczną elegancją, tak jak poprzez ataki na pagery i walkie-talkie dowódców Hezbollahu

Wyrachowany Joe Biden, mięczaki na czele europejskich rządów i haniebne kompromitacje w ONZ jasno pokazują, że Izrael może i będzie polegać tylko na sobie. I że ktoś taki jak Netanjahu nie ma w tej chwili alternatywy. Jego chłodna determinacja, by stawić czoła wrogom Izraela, z których wszyscy są jednocześnie wrogami Zachodu, z surowością i jednoznacznością, czyni go awangardą Zachodu.

Netanjahu jest wzorem do naśladowania dla tych wątpiących w siebie, tchórzliwych, letnich przedstawicieli Zachodu, którzy zachęcają swoich wrogów w Moskwie, Pekinie, Teheranie i Ankarze do podjęcia działań.

„Zderzenie cywilizacji” zarysowane przez Samuela Huntingtona jest w pełnym rozkwicie, a od Javiera Milei w Argentynie po Georgię Meloni we Włoszech i Donalda Tuska w Polsce, tworzy się obywatelski, liberalny sojusz szefów rządów, aby podjąć tę bitwę. Jeśli Netanjahu będzie w stanie osłabić mułłów w Iranie za pomocą kontrataku, który doprowadzi do upadku ich reżimu terroru, ma szansę przejść do historii jako wielki mąż stanu.

Binjamin Netanjahu walczy o wolność całego Zachodu.