• Nieprzewidywalna erupcja syryjskiego wulkanu – który może emitować roztopioną lawę daleko poza Syrię i Bliski Wschód – rzuca światło na następujące 1400-letnie cechy radykalnego/fundamentalistycznego segmentu skomplikowanej, brutalnej i frustrującej rzeczywistości między Arabami/Muzułmanami, które obecnie zagrażają każdemu proamerykańskiemu reżimowi arabskiemu:

Gwałtowna nieprzewidywalność;

Bezwzględny despotyzm;

Niestabilne / chwiejne reżimy, a tym samym niestabilna polityka i porozumienia;

Gwałtowne rozdrobnienie klanowe, etniczne, religijne i ideologiczne, prowadzące do niestabilnej równowagi sił;

Nadrzędność lojalności lokalnej nad narodową;

Fanatyczne ideologie – które nakazują niszczenie wrogów / rywali – wykraczają poza korzyści finansowe i porozumienia dyplomatyczne;

Fanatyczne ideologie przeciwstawiają się pokojowemu współistnieniu;

<Fanatyczne ideologie są zapisane w kazaniach meczetów i podręcznikach szkolnych;

Ideologia – a nie desperacja – napędza terroryzm przeciwko „apostatom” i „niewiernym”.

Dążenie do doprowadzenia „niewiernego” Zachodu do islamu lub poddania się.

Zachodnie gesty postrzegane jako słabość, zaostrzające apetyt terrorystów;

Dezinformacja stosowana w celu zmylenia i pokonania „niewiernego” Zachodu;

Zawieranie umów jako środek do promowania fanatycznej ideologii, a nie pokojowego współistnienia.

Postawa odstraszania jest kluczowym elementem bezpieczeństwa narodowego / przetrwania.

* Na tle tych cech Bliskiego Wschodu i izraelskiej granicy sprzed 1967 r., wynoszącej 9-15 mil, możliwe do obrony granice Izraela nie mogą opierać się na stanie pokoju, ale raczej muszą być w stanie wytrzymać nieprzewidywalne erupcje lawy (np. nagłe wojskowe naruszenie stanu pokoju lub nawrót straszliwego terroryzmu na trzech frontach z 7 października). Obronne granice Izraela powinny być w stanie wytrzymać najgorsze – a nie najlepsze – scenariusze w najbardziej brutalnym regionie na świecie.

* Erupcja syryjskiego wulkanu i zwycięstwo islamskich terrorystów wpłynie na stabilność regionalną, ośmielając epicentra globalnego islamskiego terroryzmu i podważając stabilność wszystkich proamerykańskich reżimów arabskich oraz bezpieczeństwo wewnętrzne w Europie i USA. Skutki upadku reżimu Assada mogą przypominać skutki upadku centralnych reżimów w Iraku (2003), Libii (2011) i Jemenie (2010 i wcześniej), które przekształciły te kraje w chaotyczną arenę wojen domowych i globalnego terroryzmu sunnickiego (np. Al-Kaida, ISIS, Bractwo Muzułmańskie) i szyickiego (np. irańscy ajatollahowie).

* Obalenie proamerykańskiego reżimu haszymidzkiego w Jordanii – która jest postrzegana przez Syrię jako jej południowa prowincja – jest priorytetem islamskich terrorystów, którzy obalili reżim Assada i są zaangażowani w wyzwolenie (przynajmniej) Lewantu, który obejmuje Jordanię, Liban, Izrael, Hatay w Turcji i Cypr. Sukces islamskich terrorystów w Syrii wzmacnia trwające wysiłki na rzecz obalenia Haszymitów, którym przewodzą irańscy ajatollahowie, a także ISIS i powiązani z Al-Kaidą islamscy terroryści, Bractwo Muzułmańskie i palestyńskie organizacje terrorystyczne. Upadek proamerykańskich Haszymitów przekształciłby Jordanię w kolejną platformę islamskiego terroryzmu, stanowiąc wyraźne i aktualne zagrożenie dla proamerykańskiej Arabii Saudyjskiej, Egiptu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Kuwejtu i Omanu, a także Izraela, pobudzając globalny terroryzm, zagrażając handlowi między Europą a Azją i – potencjalnie – przyznając kontrolę nad 48% światowych rezerw ropy naftowej antyzachodnim szyickim i sunnickim terrorystom.

*Niektórzy zachodni decydenci są pod wrażeniem wypowiedzi doktora Jekylla, wyrażanych przez islamskich terrorystów podobnych do pana Hyde’a, którzy skutecznie wykorzystują islamską sztukę „Taqqiya” ( manipulacja). Terroryści ci podążają śladami Baszara Assada, którego łagodna retoryka skłoniła ówczesnego senatora Johna Kerry’ ego do zasugerowania, że Baszar Assad jest partnerem w stabilizacji regionu. Naśladują również jemeńskich terrorystów Houthi, którzy przytłoczyli amerykańskich dyplomatów umiarkowanymi wypowiedziami po wyborach prezydenckich w 2020 r., co doprowadziło do skreślenia ich z amerykańskiej listy organizacji terrorystycznych w lutym 2021 r. przez Tony’ego Blinkena, nowego sekretarza stanu. Islamscy terroryści z Syrii przyjęli również taktykę ajatollaha Chomeiniego, który zalewał prezydenta Cartera umiarkowanymi przesłaniami ze swojego wygnania w Paryżu, aby skłonić prezydenta USA do wywarcia presji na irańskie wojsko (które było lojalne wobec szacha), aby powstrzymało się od podważania obalenia proamerykańskiego szacha przez antyamerykańskiego Chomeiniego. Prezydent Carter złapał przynętę, ułatwiając ajatollahom dojście do władzy. Jednak wbrew swoim zobowiązaniom, Chomeini dokonał egzekucji znacznej liczby proamerykańskich przywódców wojskowych i przystąpił do przejęcia ambasady USA, przetrzymując 50 Amerykanów jako zakładników przez 444 dni i przekształcając Iran z „amerykańskiego policjanta Zatoki Perskiej” w wiodące epicentrum antyamerykańskiego terroryzmu, handlu narkotykami, prania pieniędzy i rozprzestrzeniania zaawansowanych systemów wojskowych.

*Był to jeden z kilku kamieni milowych, które pokazały, że terroryści gryzą rękę, która ich karmi.

* Warunkiem wstępnym zakończenia/minimalizacji terroru i wojny – co jest głównym celem prezydenta Trumpa – jest wyeliminowanie głowy trującej ośmiornicy w Teheranie. Negocjacje z irańskimi ajatollahami legitymizują bezwzględny, opresyjny i terrorystyczny reżim. Każde porozumienie zawarte z ajatollahami – i wszelkie nałożone na nich sankcje – są odwracalne, co pokazali prezydenci Trump w 2018 r. (wycofując się z JCPOA) i Biden w 2021 r. (zawieszając surowe sankcje), i nie skłonią ajatollahów do porzucenia ich antyamerykańskiej zbójeckiej wizji.

*Prof. P.J. Vatikiotis (Arab and Regional Politics in the Middle East), który był – wraz z profesorami Elie Kedourie i Bernardem Lewisem – przełomowym historykiem Bliskiego Wschodu, rzuca światło na bliskowschodnią rzeczywistość, ostrzegając zachodnich decydentów politycznych przed uzależnieniem od autodestrukcyjnej alternatywnej rzeczywistości:

„Obecna mapa polityczna arabskiego Bliskiego Wschodu może nie być mapą trwałą (s. 94)….. Stosunków międzyarabskich nie można umieścić na linii rozwoju, przechodząc od piekła do raju lub odwrotnie. Ich przebieg jest raczej częściowo cykliczny, częściowo przypomina szarpaną spiralę i zawsze od czasu do czasu spoczywa w jakiejś „szarej strefie”. Amerykańskie wybory muszą być dokonywane przy założeniu, że to, czego chcą lub pragną Arabowie, nie zawsze – jeśli w ogóle – jest tym, czego pragną Amerykanie. W rzeczywistości te dwa pragnienia mogą być diametralnie przeciwne i radykalnie różne (s. 115)…. Nawet bez konfliktu arabsko-izraelskiego arabski Bliski Wschód byłby obszarem pełnym konfliktów i generującym konflikty (s. 77)….. Islam pozostał źródłem legitymizacji wszelkiej władzy. Inne instytucje stworzone przez człowieka były drugorzędne (s. 136)…. W praktyce nie istniało jedno lub jednolite islamskie rozumienie lub wyjaśnienie zjawisk (s. 137)…. Żaden rząd ani reżim sprawujący władzę nie wierzy ani nie dopuszcza idei alternatywnego rządu. Utrzymuje władzę, dopóki nie zostanie obalony przez udany spisek, przez przewrót (str. 141)….”.

*Aby uniknąć systematycznej porażki polityki Departamentu Stanu na Bliskim Wschodzie, prezydent Trump powinien skorzystać z doświadczenia zmarłego profesora Vatikiotisa i powstrzymać się od podporządkowywania rzeczywistości Bliskiego Wschodu – tak frustrującej, jak jest – do bardziej wygodnej alternatywnej rzeczywistości.

Prezydencie Trump, uważaj na syryjski wulkan