Szanowny Panie Cukier,

coraz trudniej pisać mi do Pana, bo zdaję sobie sprawę, jak ciężko musi być Panu po tej lekturze. Wyobrażam sobie bez silność Polaków narodowości żydowskiej, którzy na dwa–trzy lata przed wybuchem wojny, mając tak ograniczone możliwości emigracji (czy to do Palestyny, czy do Ameryki) i nie mogąc żyć bezpiecznie w swojej ojczyźnie, czytali informacje o wydarzeniach w Niemczech, Rumunii, o terrorystach arabskich w Palestynie.

Sześciu  członków  SS  napadło  na  kantora  berlińskiego Oskara Leibholza. 78-letni kantor i jego małżonka zostali tak ciężko ranni, że życiu ich grozi niebezpieczeństwo.

Na  konferencji  okręgowej  lokalnych  organizacji  narodowych socjalistów we Wrocławiu gaulaiter Śląska Opolskiego Josef Wagner wygłosił płomienne przemówienie o absolutnej potrzebie  „przekonania  narodów  o  konieczności  wytępienia Żydów spośród narodów aryjskich”. „Celem narodowego socjalizmu jest zgładzenie niemieckiego żydostwa” – ogłaszał Wagner.

Wydział prawny naczelnego kierownictwa NSDAP zakazał adwokatom będącym członkami partii przyjmować klientów Żydów i występować w ich obronie, „gdyż nie daje się pogo dzić z nakazami honoru stawanie w obronie tych, którzy spo wodowali nieszczęście narodu niemieckiego”. Stosowano powszechnie wywieszanie w centrach miast ta blic z danymi osób, które utrzymywały kontakty z Żydami.

W Alzey pod Frankfurtem wywieszono w centrum tablicę z  nazwiskami  czterech  mieszkańców  Wohnschein  oskarżo nych o grę w karty z Żydami w miejscowej knajpie.

W Berlinie zwalniani są muzycy i pedagodzy narodowościżydowskiej. W ostatnich tygodniach prawo do pracy (Arbeitspass) straciło około tysiąca muzyków.

W Kilonii został wydany zakaz wpuszczania do miejscowych  kinoteatrów  osób  narodowości  żydowskiej,  przy  wejściach wywieszono tablice: „Żydom wstęp wzbroniony”.

W Królewcu przeprowadzono ulicami Żyda Jonsona. Szedł z tabliczką na piersiach: „Ja jestem tym Żydem, który kąpał się w Cranz z Niemką bez kostiumu kąpielowego”.

W Magdeburgu zarząd miasta wydał zarządzenie:Celem ochrony Niemców przed stykaniem się z  Żydami w  bibliotece miejskiej, księgarniach i  archiwach zakazuje się Żydom odwiedzania tych instytucji. Jest też niepożądane, aby Żydzi korzystali z miejskich zakładów kąpielowych.

Burmistrz  Kostrzyna  nad  Odrą  (Kistrzynia)  ogłosił,  że hotelarze, którzy nie wywieszą przed wejściem tablicy: „Żydzi niepożądani” nie będą mogli ubiegać się o koncesje, występo wać o wymiar podatków itp.

W Moguncji okręgowy szef prasowy NSDAP ogłosił:

Nie kupujmy nic u  Żydów i  nie sprzedawajmy im. Kto ku puje u Żyda albo Żyda poślubia, utrzymuje z nim jakiekolwiekstosunki lub wdaje się z nim w jakikolwiek kontakt, winien być postawiony pod pręgierz

Zgodnie  z  rozporządzeniem  Izby  Kulturalnej  Rzeszy Żydzi muszą zlikwidować w Niemczech kina, księgarnie, drukarnie, firmy wydawnicze i wypożyczalnie książek, które do nich należą. Przepis ten dotyczył wszystkich Żydów przebywających na terenie Rzeszy, niezależnie od ich obywatelstwa. Przedsiębiorstwa należało zlikwidować lub dobrowolnie przekazać Aryjczykom, a kapitał pozyskany z likwidacji nie mógł być wywieziony poza granice Rzeszy.

Burmistrz  Rommersheim  ogłosił,  iż  Żydom  nie  wolnow tym mieście zatrzymywać samochodów na ulicach i placach miejskich.

Wszystko to wydarzyło się jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem i wejściem w życie nowych ustaw, były to inicjatywy oddolne

Przyslala Anna K Klyss