–Wiersze, piosenki i opowiadania zbieram od czasów szkolnych. Wyszperane z najbardziej zapomnianych zakamarków opuszczonych strychów oraz zakurzonych bibliotecznych półek, znalezione przypadkowo w starych czasopismach i książkach… Wpisywane mozolnie do zeszytów aż do 1996 roku, kiedy to postanowiłem „wrzucić” je do Internetu. Tak powstała strona „Listów z krainy snów…” (www.wiersze.co). Niech ponownie ożyją i będą źródłem nadziei i siły dla innych

Słowa

„Postarzałam się, nie pytając nikogo o pozwolenie. Postarzałam się, wywołując burzę i oburzenie wśród zaciętych bojowników przeciw starzeniu się. Ośmieliłam się przejść po czerwonym dywanie, z moją twarzą i ciałem pełnym zmarszczek i nadmiaru kilogramów – z tym wszystkim, czym obdarzyła mnie natura, bez wahania i bez najmniejszego zainteresowania opinią i zdaniem tych wszystkich zwolenników wiecznej młodości…”

Monica Bellucci, lat 60

Piosenka
A dzisiejszy trening biegowy to podróż do krainy snów z Chrisem Isaakiem i „Wicked games”:

Świat płonął i nikt oprócz Ciebie nie mógł mnie ocalić
To dziwne, co pożądanie może sprawić, by głupcy robili
Nigdy nie marzyłem o tym, że spotkam kogoś takiego jak Ty
I nigdy nie śniłem o tym, że stracę kogoś takiego jak Ty

Książka

Nakładem wydawnictwa Znak z Krakowa ukazała się książka ” Naziści po wojnie. Kariery ludzi Hitlera „, jej autorem jest prof. Danny Orbach. Co się działo z nazistami po II wojnie światowej? Dokąd uciekali? Znajdowali schronienie nie tylko w Ameryce Południowej, lecz także na Bliskim Wschodzie, w Afryce i Europie. Budowali potęgi agencji wywiadowczych – od CIA po KGB, a nawet Mosad. Opracowane przez nich metody przesłuchań są stosowane do dziś. Przez lata pozostawali bezkarni, a niektórych nigdy nie rozliczono z popełnionych zbrodni.

Reinhard Gehlen, dawny członek sztabu generalnego Wehrmachtu, po wojnie zaoferował aliantom układ: informacje za ochronę. Okazał się tak wpływowy, że jego imieniem nazwano komórkę CIA, która zbierała informacje o słabościach ZSRR.

Alois Brunner, funkcjonariusz gestapo, wysłał na śmierć tysiące Żydów. Po wojnie ukradł znajomemu tożsamość i z jego paszportem wyjechał na Bliski Wschód. Nielegalnie sprzedawał broń – i Amerykanom, i Sowietom. Był szpiegiem syryjskich służb wywiadowczych, a izraelscy agenci próbowali go zabić. Na emeryturze mieszkał w Damaszku i hodował króliki.

Otto Skorzeny, członek sił zbrojnych SS, po wojnie dał się zwerbować agentom Mosadu. Choć – jak wielu jego byłych kolegów – wprost mówił, że wciąż wierzy w nazizm, pracował na rzecz państwa żydowskiego. 

Dlaczego tak wielu nazistów nigdy nie zostało osądzonych? Komu były potrzebne umiejętności, które zdobyli pod skrzydłami Hitlera? Dzięki niepublikowanym wcześniej źródłom, m.in. dokumentom Mosadu, Danny Orbach obnaża skalę nazistowskich wpływów. Demaskuje hipokryzję państw, które oficjalnie potępiły zbrodniczą ideologię, a równocześnie dawały schronienie najbliższym współpracownikom Hitlera i dzięki ich wpływom rozwijały swoje potęgi. Nasuwa się też wciąż aktualne pytanie: jakie są konsekwencje pobłażania zbrodniarzom?

Słów kilka o autorze książki

Prof. Danny Orbach z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie jest historykiem wojskowości, absolwentem Uniwersytetu Harvarda. Specjalizuje się w badaniu zamachów stanu, zabójstw politycznych i niesubordynacji w wojsku, a także w dynamice zbrodni wojennych, awanturnictwie wojskowym i historii wywiadu. Jego ostatnie książki to „The Plots against Hitler” (Houghton Mifflin Harcourt), studium oporu antyhitlerowskiego w armii niemieckiej, oraz „Curse on this Country: The Rebellious Army of Imperial Japan” (Cornell University Press), o kulturze niesubordynacji w japońskiej armii cesarskiej i korzeniach wojny na Pacyfiku. Obecnie bada awanturnictwo wojskowe w strefie wschodnioazjatyckiej pod koniec XIX i na początku XX wieku, a także jest współautorem projektów dotyczących dynamiki nieplanowanych masakr i transnarodowej historii szpiegostwa w XX wieku. Ponadto Danny Orbach prowadzi „The Owl” – bloga o polityce i historii w języku hebrajskim, a także podcast „Triple Agent” o wywiadzie i szpiegostwie. Regularnie współpracuje także z izraelskimi mediami w kwestiach historii wojskowości i bezpieczeństwa narodowego.

Na zakończenie wiersz „Samotność”. Jego autorem jest austriacki poeta Rainer Maria Rilke (1875-1926):

Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane

i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardziej jeszcze sami:
samotność płynie całymi rzekami.

* * * 

Miłej, ciepłej nocy otulonej dobrymi snami.

Jarosław Kosiaty

Listy z krainy snówwww.wiersze.co

Wszystkie wpisy TUTAJ