gen. dyw. (rez.) Gershon Hacohen

Presja militarna na Hamas nasila się, gdy kolejna dywizja wkracza do korytarza Khan Younis-Rafah. IDF działa na dwóch frontach – uwalniania zakładników i unieszkodliwiania potencjału Hamasu.

Rozszerzenie przez IDF swoich operacji w Strefie Gazy poprzez rozmieszczenie dodatkowej dywizji nadal wynika ze strategicznej logiki stojącej za rozpoczęciem operacji „ Siła i Miecz” ponad dwa tygodnie temu. Rozmieszczenie 36. dywizji wzdłuż osi Morag, na obszarze między Khan Younis i Rafah, stanowi kolejny element nacisku na kluczowe twierdze Hamasu w centralnej części Strefy.

Jednak manewr ten nie sygnalizuje jeszcze zdecydowanego uderzenia w serce Strefy Gazy lub centralnych obozów dla uchodźców. Jak wskazał zarówno premier, jak i minister obrony, celem operacji pozostaje zastosowanie trwałej presji militarnej na Hamas, z nadzieją, że doprowadzi to do kolejnego zawieszenia broni i uwolnienia zakładników.

Takie podejście IDF reprezentuje środkową ścieżkę między dwiema sprzecznymi strategiami dyskutowanymi w izraelskim dyskursie publicznym. Jedna z nich zakłada skupienie się wyłącznie na uwolnieniu zakładników, nawet kosztem zaakceptowania wszystkich żądań organizacji terrorystycznej, w tym zakończenia wojny i całkowitego wycofania się Izraela ze Strefy Gazy. Druga wzywa do przeprowadzenia kompleksowej kampanii wojskowej mającej na celu zajęcie całej Strefy Gazy i wyeliminowanie Hamasu, nawet jeśli wymaga to rezygnacji z dalszych wysiłków na rzecz ratowania zakładników na tym etapie.

W przeciwieństwie do tego, podejście IDF ma na celu realizację obu celów – jednoczesne promowanie uwolnienia zakładników przy jednoczesnej degradacji zdolności wojskowych Hamasu i jego władzy. W praktyce logika stojąca za działaniami IDF zapewnia przywódcom politycznym elastyczność w krytycznym momencie. Jeśli presja militarna przyniesie postęp w kierunku nowego porozumienia w sprawie zakładników, operacje mogą zostać wstrzymane w ramach zawieszenia broni. Jeśli jednak taki postęp nie zostanie osiągnięty, kampania wojskowa może eskalować i rozszerzać się.

Z perspektywy IDF, dwa główne względy leżą u podstaw tego pośredniego podejścia. Pierwszym z nich jest przekonanie, że długotrwała i nasilająca się presja militarna doprowadzi do uwolnienia kolejnych zakładników. Drugim jest to, że przedłużone zawieszenie broni byłoby korzystne dla Hamasu, dając mu czas na regenerację, odbudowę i reorganizację sił wojskowych w ramach przygotowań do wznowienia walk. Celem IDF jest zapobieżenie takiemu scenariuszowi poprzez utrzymanie tempa presji militarnej.

W ciągu dwóch tygodni od rozpoczęcia operacji, znaczna część szkód wyrządzonych Hamasowi została osiągnięta dzięki użyciu siły powietrznej. Równolegle operacje naziemne umożliwiły IDF przekształcenie pola bitwy w ramach przygotowań do przyszłych działań wojskowych. W tym kontekście IDF skupiły się na ustanowieniu kluczowych korytarzy transportowych, takich jak korytarz Netzarim, rozszerzony korytarz Filadelfijski, a teraz oś Morag, zaprojektowanych w celu zapewnienia IDF swobody przemieszczania się i manewrowania w odpowiedzi na wszelkie przyszłe wydarzenia lub ustalenia.

Na razie ogólny kierunek operacji IDF nadal podąża za wyważoną, stopniową logiką, która pozostaje otwarta na szereg elastycznych możliwości na przyszłość.

Podwójna strategia IDF w Strefie Gazy