Terror palestyński, przypadkowy czy zorganizowany?

W odróżnieniu od ruchu wyzwolenia narodowego terror palestyński atakuje z premedytacją i systematycznie zarówno Arabów jak i Zydów, a często nawet własnych kombatantów.

Terror palestyński atakował w państwach arabskich, w Jordanii ( szczególnie w latach 1968-1970) w Libanie (w latach 1982-1971), w Kuwejcie (pomoc w najeździe Saddama Hussejna w 1990), w Iraku i w Syrii ( pomoc despotycznym rządom Saddama Husejna i Asada), i w Egipcie (współpraca z terrorem Bractwa Muzułmańskiego) . Rządy arabskie widzą w terrorze palestyńskim wyraźne i natychmiastowe zagrożenie bezpieczeństwa wewnętrznego i dlatego od czasu do czasu go atakują (np. czarny wrzesień w Jordanii w 1970 roku) i deportują palestyńskich mieszkańców ( 300 000 z Kuwejtu w 1991). Oni pomagają Palestyńczykom słowami, ale nie pieniędzmi ani innymi środkami.

Władze Palestyńskie stosują wewnętrzny terror wobec mieszkańców Judei i Samarii, nie przestrzegając praw obywatelskich . Dlatego chrześcijanie uciekają z Ramalli, Betlejem i Bejt Dżali i wzrasta różnica pomiędzy emigrującymi i imigrującymi ( 25 000 w roku 2014, 20 000 w roku 1013), Palestyńczycy z Judei i Samarii przenoszą się do Jerozolimy a z Gazy uciekają drogą morską.

Terror palestyński jest skierowany przeciw arabskim rządom proamerykańskim, a kolaboruje z ajatullami w Teheranie, z Talibanem, El Kaidą i z ISIS. Na przykład, ideologicznym nauczycielem Bin Ladena był Abdalla Azam z Samarii.

Terror palestyński jest gałęzią terroru islamskiego, który działa na Bliskim Wschodzie od czasu pojawienia się islamu w VII wieku. Zaostrzenie terroru islamskiego na świecie dodaje sił terrorowi palestyńskiemu.

Antyżydowski terror palestyński działa co najmniej od lat dwudziestych zeszłego wieku, długo przed powstaniem państwa żydowskiego i przed naszym powrotem na tereny Judei i Samarii. Kolaboracja z nazistami (udokumentowana) miała na celu uniemożliwienie powstanie państwa żydowskiego, a nie zawężenie jego granic. Wytyczne dla terroru palestyńskiego są wyszczególnione w Konwencji Palestyńskiej z 1964 roku, trzy lata przed zjednoczeniem Jerozolimy.

Pas transmisyjny do produkowania terrorystów stworzył Mahmud Abbas w 1993 roku, poprzez wychowanie w nienawiści w przedszkolach, szkołach, meczetach i mediach, akcentując obowiązek poświęcenia życia w wojnie przeciw „heretykom”, którzy zawładnęli ziemią Wakfu, należącą do muzułmanów. Władze palestyńskie nawet zachęcają do terroru, pomagając finansowo rodzinom terrorystów i uwieczniając ich pamięć poprzez nadawanie ulicom, placom i igrzyskom sportowym nazwisk terrorystów.

Systematyczny terror palestyński jest „napisem na ścianie” ostrzegającym przed charakterem brutalnym, nieoczekiwanym i anty-zachodnim państwa palestyńskiego. Cofnięcie się Izraela z Golanu doprowadzi do śmiertelnego zagrożenia Galilei, a cofnięcie się ze wzgórz Judei i Samarii doprowadzi do śmiertelnego zagrożenia Tel Avivu, Jerozolimy, lotniska Ben Gurion w Lud, oraz 80% ludności i infrastruktury Izraela.

Aby dramatycznie zmniejszyć zagrożenie terroru palestyńskiego należy przywrócić siłę odstraszenia, należy przejść z latania za komarami terroru do wysuszenia bagna terroru, z reakcji do zapobiegania, z ataku proporcjonalnego do ataku nieproporcjonalnego, z karania wyłącznie terrorystów do karania także ich rodzin, i ich środowisk wykazujących brak odpowiedzialności poprzez wychowanie do nienawiści, które należy wykorzenić jako warunek jakiegokolwiek kontaktu (bezpośredniego i pośredniego) z Władzami Palestyńskimi.

Aby odebrać motywację terrorowi palestyńskiemu, dążącemu do złamania determinacji Izraela, należy więcej budować w Jerozolimie Judei i Samarii. To sprowadzi, na krótką metę, wzrost nacisku amerykańskigo i międzynarodowego, ale opłaci się z punktu widzenia długoterminowej strategii, widzimy to na przykładzie premierów Ben Guriona, Eszkola, Goldy Meir, Begina i Szamira, gdy potrafiliśmy się oprzeć dużo silniejszym naciskom z dużo słabszymi środkami, i to podniosło pozycję Izraela i współpracę z USA na nieporównywalne poziomy.

26.10.2015
Obrazek
Amb. ret. Yoram Ettinger is a consultant on US-Israel relations as well as the Chairman of Special Projects at the Ariel Center for Policy Research. Formerly the Minister for Congressional Affairs to Israel’s Embassy in Washington, DC, Ettinger also served as Consul General of Israel to the Southwestern US. He is a former editor ofContemporary Mideast Backgrounder, and is the author of the Jerusalem Cloakroom series of reports which is featured on the ACPR website.
http://www.fzp.net.pl/forum/viewtopic.php?f=4&t=9708
Przetlumaczyla z hebrajskiego

i przyslala Olga Degani

reunion-691.jpg

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Dodaj komentarz

%d bloggers like this: