Autor: Nachum Kaplan

Nie może być mowy o pojednaniu z australijskimi Żydami, dopóki u władzy pozostaje rząd Partii Pracy. Premier Anthony Albanese po raz kolejny wygłasza skandaliczne tezy na temat Bliskiego Wschodu. Z bezpiecznej odległości 12 tysięcy kilometrów ogłosił w Canberze, że cele wojenne USA i Izraela zostały osiągnięte i „nie jest jasne”, co jeszcze pozostało do zrobienia. To, że premier Australii rości sobie prawo do definiowania celów Jerozolimy lepiej niż ona sama, jest przejawem głębokiej arogancji.

Prawda jest jednak mroczniejsza. Po zdradzie Izraela w walce z ludobójczym Hamasem i dopuszczeniu do bezprecedensowego wzrostu antysemityzmu w kraju dla doraźnych korzyści politycznych, Albanese żąda zakończenia wojny, zanim Izrael zdoła zapewnić sobie realne bezpieczeństwo. To tragiczna powtórka z historii. Pełen zakres moralnej i politycznej porażki Australii wobec Żydów stał się jasny 31 grudnia 2025 roku.

Fałszywa skrucha po tragedii w Bondi

Rząd australijski nagle okazuje skruchę po masowej strzelaninie na plaży Bondi w Sydney, gdzie podczas święta Chanuka zginęło 15 Żydów. Premier Albanese i minister Penny Wong przepraszają, przyznając, że nie zrobili wystarczająco dużo, by chronić społeczność po 7 października. Obiecują teraz zaostrzenie przepisów o broni i walkę z ekstremizmem.

Tylko naiwny uznałby tę skruchę za autentyczną. To podły, oportunistyczny zabieg wizerunkowy. Bondi nie było „niefortunnym zakłóceniem wielokulturowej sielanki”, którego nikt nie mógł przewidzieć. Było to apogeum świadomego procesu, w którym bezpieczeństwo żydowskiej mniejszości zostało przehandlowane za spokój wyborczy i przypodobanie się radykalnym frakcjom.

Rząd nie „przegapił znaków ostrzegawczych”. On obserwował je tydzień po tygodniu i uznał, że działanie jest politycznie nieopłacalne.

Kronika upadku bezpieczeństwa

Po pogromie z 7 października 2023 r. antysemityzm w Sydney i Melbourne stał się codziennością. Żydowskie dzielnice pokryto nazistowskimi symbolami, podpalano samochody, niszczono firmy i bojkotowano artystów. W sieci krążyły „listy Żydów”. Uczennice nękano w transporcie publicznym, grożono bombami przedszkolom, a synagogi bezczeszczono.

Przez cały ten czas żydowskiej społeczności mówiono, że „przesadza”. Zachęcano ich do „odporności” i mamiono biurokratycznymi frazesami o „harmonii społecznej”. Państwo odmówiło im jednak podstawowego prawa: traktowania przemocy i zastraszania jako kwestii karnej, a nie public relations. Zdrowe społeczeństwo nie pozwala tłumom skandować haseł o ludobójstwie pod okiem bezczynnej policji. Australia jednak właśnie to uczyniła.

Władze przyjęły politykę pobłażliwości wobec antyizraelskiego ruchu ulicznego. Brak masowych aresztowań i jasnego przekazu, że nawoływanie do mordu jest przestępstwem, nauczyło ekstremistów bezkarności. To bezpośrednio utorowało drogę do masakry w Bondi.

Błąd definicyjny: Antysemityzm to nie zwykłe uprzedzenie

Kluczowym błędem Albanese’a było traktowanie antysemityzmu jako kolejnej formy ogólnej nietolerancji. Tymczasem antysemityzm to konspiracyjna ideologia dążąca do eksterminacji, a nie tylko dyskryminacji. Zamiast nazwać zło po imieniu, rząd szafował ogólnikami o „walce z wszelkimi formami rasizmu” i wzywał do „życzliwości”. Były to oświadczenia o porzuceniu, a nie zapewnienia bezpieczeństwa.

Co gorsza, rządowa retoryka legitymizowała nienawiść. Powtarzanie oskarżeń o „ludobójstwo” w Gazie – co jest dżihadystycznym kłamstwem – dostarczyło oficjalnego języka osobom nienawidzącym Żydów. Stanowisko rządu było niespójne: popierano prawo Izraela do obrony, jednocześnie potępiając każde realne działanie w tym celu.

Sekciarstwo i polityczny szantaż

Niepokojącym zjawiskiem stało się wejście radykalnego islamu do głównego nurtu polityki. Przykładem była senatorka Partii Pracy Fatima Payman, która uczyniła z nienawiści do Izraela fundament swojej tożsamości, pisząc dla katarskiej propagandy i budując poparcie na sekciarskich emocjach rozbudzonych po 7 października. Albanese, zamiast stawić czoła temu toksycznemu zjawisku, traktował je jako wewnętrzny problem partii, ulegając szantażowi elektoratu, którego utraty się obawiał.

Szczytem irracjonalności było przyznanie 2000 wiz Palestyńczykom z Gazy – miejsca od dwóch dekad indoktrynowanego nienawiścią przez Hamas. Obawy służb bezpieczeństwa i społeczności żydowskiej zlekceważono pod hasłem walki z „islamofobią”.

Symbole zamiast działań

Gdy sytuacja wymknęła się spod kontroli, rząd – wzorem innych upadających gabinetów – zaczął tworzyć komisje. Mianowano specjalną wysłanniczkę ds. zwalczania antysemityzmu, by zaraz potem „zrównoważyć” to powołaniem urzędnika ds. islamofobii. Było to cyniczne spłaszczanie rzeczywistości, ignorujące fakt, że to właśnie z radykalnych środowisk muzułmańskich płynęła główna fala agresji wobec Żydów.

Nawet po Bondi instynktem rządu była ucieczka od prawdy. Winą za masakrę obarczono przepisy o dostępie do broni. To absurd. Australia ma surowe prawo, a Żydzi, mimo dostępu do broni, nie urządzają masakr. Problemem jest ideologia dżihadu, która nakazuje zabijać Żydów w ich święta. Skupianie się na narzędziach zamiast na przekonaniach to tchórzliwy rytuał unikania konfrontacji z rzeczywistością.

Bilans zdrady

Chronologia tej porażki jest jasna: od gwałtownego wzrostu nienawiści po 7 października, przez słabość policji i przyzwalanie na radykalizację ulicy, aż po wizy dla osób z terenów ogarniętych fanatyzmem. Rząd Albanese’a konsekwentnie wybierał gesty zamiast egzekwowania prawa. Dziś odmawia powołania Komisji Królewskiej, bo boi się druzgocących wniosków o własnej nieudolności.

Tragedia w Bondi nieodwracalnie zmieniła psychologię australijskich Żydów. Społeczność, która czuła się tu bezpiecznie przez pokolenia, dziś stawia sobie dramatyczne pytania: Czy posyłać dzieci do żydowskich szkół? Czy ukrywać swoją tożsamość? Czy w ogóle zostać w Australii?

Wydarzenia te ujawniły, że państwo nie jest w stanie – lub nie chce – ich chronić. Australia nie znalazła się w tym miejscu przez przypadek. To był świadomy wybór polityczny rządu, który postawił doraźny zysk ponad moralny obowiązek ochrony swoich obywateli. Nie może być mowy o pojednaniu, dopóki ta ekipa pozostaje u sterów.

Jak Australia porzuciła swoich Żydów