Melanie Phillips

Prawdy historyczne poparte starożytnymi artefaktami stają dziś w obliczu śmiertelnie niebezpiecznego sekciarstwa ideologicznego.

Wśród wybitnych brytyjskich Żydów i opinii publicznej wybuchła burza oburzenia po decyzji londyńskiego British Museum o przełożeniu wykładu, który miał odbyć się w tym tygodniu.

Paul Collins, kustosz Działu Bliskiego Wschodu w muzeum, miał wygłosić południowy wykład pt. „Starożytny Izrael i Juda”. Wydarzenie organizowano w ramach Miesiąca Kultury Żydowskiej – inicjatywy Rady Deputowanych Brytyjskich Żydów, mającej na celu uczczenie wkładu tej społeczności w brytyjskie życie publiczne.

Jednak dzień przed planowanym terminem wykład odwołano z powodu „obaw o bezpieczeństwo”. Dyrekcja muzeum poinformowała o uzyskaniu informacji, że „znaczna część” zarejestrowanych uczestników zamierzała „celowo zakłócić przebieg wydarzenia”. W związku z tym podjęto decyzję o przeniesieniu go na późniejszy termin.

Decyzja ta ściągnęła na muzeum falę ostrej krytyki. Zarzucono mu „żałosne” tchórzostwo i uleganie dyktatowi tłumu. Wśród brytyjskich Żydów nasiliły się obawy, że kultura żydowska jest w szybkim tempie wypierana z przestrzeni publicznej. Wynika to z postawy politycznego i kulturalnego establishmentu, który ustępuje pod presją islamistów oraz lewicy, dążących do uczynienia z Izraela i syjonizmu międzynarodowych pariasów, i odmawia podjęcia kroków niezbędnych do ochrony społeczności żydowskiej przed atakami.

Choć zarzuty te są bez wątpienia słuszne, odwołane spotkanie ma jeszcze jeden, znacznie ważniejszy aspekt. Collins miał bowiem poruszyć temat, który obnaża fundamentalne kłamstwo leżące u podstaw antyizraelskiej ideologii, trzymającej obecnie Wielką Brytanię i cały Zachód w śmiertelnym uścisku.

W zapowiedziach wydarzenia muzeum podkreślało, że „historię królestw Izraela i Judy można lepiej zrozumieć dzięki archeologii i sztuce starożytnego Bliskiego Wschodu”. Część najważniejszych artefaktów z tego okresu znajduje się właśnie w zbiorach British Museum, rzucając światło na siły polityczne, kulturowe i imperialne, które kształtowały ten region od około 900 do 50 roku p.n.e.

Dowody archeologiczne dokumentują kluczowe momenty dziejowe: zniszczenie Jerozolimy przez Babilończyków, powstanie Machabeuszy przeciwko dynastii Seleucydów, wpływy hellenistyczne w Judei oraz narodziny królestwa Hasmoneuszy, pod którego rządami Żydzi sprawowali władzę nad Judeą od około 141 do 37 roku p.n.e.

Innymi słowy, eksponaty te jednoznacznie potwierdzają istnienie starożytnego państwa narodu żydowskiego. To prawda o fundamentalnym znaczeniu, ponieważ uderza w sam fundament narracji tych, którzy prowadzą wojnę z Izraelem.

Arabowie palestyńscy od lat dokładają ogromnych starań, aby wymazać tę historię – posuwając się nawet do usuwania i niszczenia bezcennych śladów starożytnej Judei podczas nielegalnych prac na terenie Wzgórza Świątynnego w Jerozolimie. Aby uzasadnić swoje wyłączne roszczenia do tych ziem, próbują odebrać Żydom ich historyczną tożsamość.

Sprawa palestyńska opiera się bowiem na dogmacie, że starożytny Izrael i Juda nigdy nie istniały, a Palestyńczycy są jedynymi rdzennymi mieszkańcami tego terytorium. Tymczasem fakty wskazują, że to wyłącznie dla Żydów ziemia ta była narodowym królestwem – i to na długo przed powstaniem islamu.

Collins zamierzał przedstawić twarde dowody historyczne, poparte fizycznymi artefaktami z muzealnych zbiorów. Dla wielu środowisk są one jednak tematem tabu, ponieważ obnażają całą palestyńską narrację jako historyczną mistyfikację.

Odnosząc się do planowanego wykładu Collinsa, historyk Simon Sebag Montefiore napisał w serwisie X: „To nie przypadek, że właśnie ten temat stał się celem ataku”.

Na Zachodzie, gdzie kwestia palestyńska stała się dla środowisk progresywnych sprawą nadrzędną, kłamstwo o braku żydowskich praw do tej ziemi wrosło w kulturowy konsensus. Dzieje się tak dlatego, że opinia publiczna niemal nigdy nie jest informowana o starożytnej historii Żydów w tym regionie. A odpowiedzialność za to zaniedbanie ponoszą w dużej mierze sami liderzy społeczności żydowskiej.

Wielu z nich nie zabiera głosu w obronie prawdy historycznej ze strachu, niewiedzy lub dlatego, że sami ulegli postępowym ideologiom legitymizującym palestyńskie kłamstwa. Ponadto samo państwo Izrael nigdy nie podjęło skutecznej walki z trwającą od dekad, hojnie finansowaną palestyńską wojną propagandową. Uznano tam bowiem, że przy głęboko zakorzenionym na Zachodzie antysemityzmie prostowanie tych oszczerstw i tak byłoby stratą czasu.

Izraelczycy bardzo się mylą. Wielu zachodnich odbiorców przyjęło tę wrogą narrację nie ze złośliwości, lecz z głębokiej ignorancji, która od dziesięcioleci jest cynicznie wykorzystywana przez machinerię manipulacji intelektualnej.

Dobrym przykładem jest Taryn Thomas, Afroamerykanka studiująca biologię człowieka na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii. W ciągu dwóch tygodni od potwornych zbrodni Hamasu z 7 października 2023 roku dołączyła ona do kampusowego miasteczka namiotowego, protestując przeciwko operacji wojskowej Izraela w Strefie Gazy. Nie miała o tym konflikcie pojęcia, ale uległa autorytetowi profesorów i studentów, którzy głośno oskarżali Izrael o ludobójstwo.

Z czasem jednak zaczęła mieć wątpliwości. Z czystej ciekawości odwiedziła objazdową wystawę upamiętniającą ofiary festiwalu Nova, która dotarła do Los Angeles. Spodziewała się tam zastać „syjonistyczną propagandę”, która utwierdzi ją w dotychczasowych przekonaniach. Zamiast tego przeżyła szok – wstrząsnęło nią zwłaszcza nagranie, na którym rozradowany bojownik Hamasu dzwoni do ojca, chwaląc się, że „własnymi rękami zabił dziesięciu Żydów”.

„Serce mi zamarło” – wspominała później. – „Zrozumiałam, że to był właśnie ten »opór«, którego rzekomo się domagaliśmy. Kiedy skandowaliśmy hasła o walce »wszelkimi dostępnymi środkami«, nie miałam pojęcia, że oznacza to dokładnie to”.

Kilka miesięcy później Thomas udała się w podróż do Izraela. Tam przeżyła kolejny szok, odkrywając niezwykle zróżnicowane społeczeństwo: etiopskich Żydów, Arabów, Druzów i Beduinów. Jak sama przyznała, wcześniej nie miała pojęcia, że w Izraelu mieszkają czarnoskórzy ludzie. Gdy po powrocie zaczęła publikować swoje spostrzeżenia, zdjęcia i filmy w mediach społecznościowych, spotkał ją natychmiastowy ostracyzm – straciła przyjaciół i stała się ofiarą brutalnej nagonki oraz cyberprzemocy.

Przypadek Thomas jest jednak wyjątkowy, ponieważ miała ona odwagę skonfrontować się z faktami burzącymi jej dotychczasowy światopogląd. Większość aktywistów kategorycznie odmawia wysłuchania jakichkolwiek argumentów przemawiających na korzyść Izraela. Jej historia idealnie obrazuje potężną presję, jaką wywiera współczesna lewicowa „komora echa”.

W tym zamkniętym systemie treść argumentów nie ma znaczenia – liczy się tylko to, kto je wypowiada. Każdy, kto kwestionuje dogmaty progresywizmu (w tym antysyjonizm), automatycznie zyskuje etykietę człowieka złego. Antysyjoniści panicznie boją się dopuszczenia do siebie dowodów podważających racje palestyńskie, ponieważ w ich mniemaniu mogłoby to naruszyć ich własną czystość moralną.

Dla tych ludzi fakty sprzyjające Izraelowi niosą ze sobą ryzyko „moralnego skażenia”. Przerażającym paradoksem jest to, że ich umysły już uległy takiemu skażeniu – tyle że przez ideologię, która całkowicie rozgrzesza palestyńskich Arabów i resztę świata islamskiego z popełnianych okrucieństw, jednocześnie odczłowieczając izraelskie ofiary terroru.

Ludźmi, którzy odczuwają potrzebę uciszania innych, niemal zawsze rządzi strach. Antysyjoniści nie chcą słuchać faktów, podświadomie obawiając się, że runie cała konstrukcja ich moralnej wyższości.

Aby temu przeciwdziałać, obrońcy prawdy muszą rozbić tę toksyczną komorę echa, obnażając jej głęboki cynizm. Powinni zacząć stosować wobec przeciwników Izraela ich własną taktykę. Aktywiści pro-palestyńscy niszczą reputację swoich oponentów za pomocą oszczerstw i kłamstw; obrońcy Izraela powinni uderzać w nich prawdą i twardymi dowodami. Antysyjoniści uważają się za wzory cnót, ponieważ rzekomo walczą z rasizmem i kolonializmem, które ich zdaniem ucieleśnia Izrael.

Należy więc głośno i publicznie piętnować ich za to, że w rzeczywistości popierają dokładnie to zło, z którym rzekomo walczą. Popierają kolonializm, legitymizując dążenia palestyńskich Arabów do podbicia Izraela. Popierają rasistowskie czystki etniczne, domagając się, by w przyszłym państwie palestyńskim nie było ani jednego Żyda. Wreszcie – podżegają do ludobójstwa i je usprawiedliwiają, skandując hasła o wymazaniu Izraela „od rzeki do morza”.

Głównym problemem nie jest tu sama wolność słowa. Chodzi o konieczność podjęcia bezwzględnej walki z dezinformacją w sowieckim stylu i wojną psychologiczną, które doprowadziły do sekciarskiego zniewolenia umysłów milionów ludzi na Zachodzie.

Musimy zniszczyć palestyńską komorę echa, w której uwięziono tak wielu młodych ludzi. A najskuteczniejszym sposobem, by to zrobić, jest głośne mówienie o prawdach historycznych, które każdy może na własne oczy zobaczyć w salach British Museum.

Wojna z Izraelem uderza w British Museum