Joshua Dabelstein oraz Ruch Przeciwko Antysyjonizmowi

Niniejszym oświadczam, że odmawiam dalszego podporządkowania się.

Moje stanowisko przedstawię w dwóch częściach. Pierwsza wyjaśnia, w jaki sposób systemy, które w założeniu miały chronić australijskich Żydów przed wrogością, w rzeczywistości ją zaostrzyły, a wręcz wywołały. Druga część opisuje – bez zbędnego sentymentalizmu – niezliczone sposoby, w jakie instytucjonalizacja antysyjonistycznej bigoterii wpłynęła na moje życie.

Część 1: Wy

Definicja IHRA zmusza antijudaistów, antysemitów i antysyjonistów do wyboru między dwiema opcjami: pogodzeniem się z własną bigoterią lub uznaniem wytycznych mających chronić Żydów za „żydowski spisek”, którego celem jest pozbawienie ich praw i wywołanie poczucia winy.

Definicja antysemityzmu według IHRA jest zasadniczo niekontrowersyjna, gdy służy identyfikacji źródeł i skutków antyżydowskiej bigoterii. Fakt, że wielu Australijczyków i tamtejsze instytucje nie potrafią jej ratyfikować, nie świadczy o braku jej jasności czy racjonalności. Odzwierciedla to raczej stopień, w jakim antysyjonizm przekształcił się z marginalnej złośliwości w populistyczne, mainstreamowe zjawisko – niemal całkowicie legitymizowane przez „dobre intencje” klasy średniej.

W istocie to właśnie podejrzliwość wobec Żydów uniemożliwia przyjęcie definicji, które miałyby tę podejrzliwość uznać za błędną. Sama definicja jest „winna”, dopóki nie udowodni swojej niewinności. Narzędzie służące do wykrywania bigoterii zostało sparaliżowane przez krytykę ze strony tej samej bigoterii, którą miało ograniczyć. Co istotne, traktujemy bigoterię jako zjawisko, które może być samoświadome – a tak nie jest. Ci, którzy atakują IHRA, czynią to z absolutnym przekonaniem o własnej racji moralnej. Linijka nie może zmierzyć samej siebie.

W erze antysyjonizmu podejrzliwość wobec Żydów zyskała rangę moralnej czujności. Nadmierna obsesja antysyjonistów na punkcie „żydowskiej potęgi” zmusza ich do zwalczania każdego narzędzia, które mogłoby zagrozić ich zdolności do oczerniania dowolnego aspektu życia żydowskiego.

Stulecie po stuleciu, odwołując się do autorytetów teologicznych, naukowych czy dyplomatycznych, zwykli ludzie wskazują jakiś aspekt żydowskiej egzystencji do „usunięcia” z powodów moralnych. Amputacja żydowskiej religii, tożsamości etnicznej czy państwowości ma na celu „wyssanie jadu z ukąszenia węża”. Toksyczny element musi zostać usunięty – nie z czystej złośliwości, lecz w celu ochrony organizmu politycznego przed „głęboką nieprzyzwoitością”. Każda forma bigoterii uważa się za ruch na rzecz sprawiedliwości społecznej.

IHRA stara się przerwać ten cykl przemocy. Obecna dynamika „oczyszczania” społeczeństwa wynika nie ze ślepej nienawiści, lecz z przyswojonej dezinformacji. Pogląd, że antysemityzm czy antysyjonizm są jedynie przejawami „nienawiści”, jest przestarzały i leniwy. Musimy zmierzyć się z prawdą: na Zachodzie „lepsze anioły naszej natury” spiskują, by odwrócić sens Holokaustu i wydarzeń z 7 października, przyzwalając na mordowanie Żydów w różnych zakątkach świata.

Żyjemy w erze antysyjonizmu. Antysemityzm w swoim klasycznym, „czystym” wyrazie traci na znaczeniu w obliczu siły antysyjonizmu, który poprzez „pranie” teorii spiskowych przedstawia oczyszczenie społeczeństwa jako moralny obowiązek. Bez dochodzenia skupionego na antysyjonizmie nie da się zrozumieć dynamiki, w której młodzi Żydzi boją się dziś podać swoje prawdziwe imię w aplikacjach czy gazetach studenckich.

Ten zwrot nie zaczyna się od zdefiniowania „antysemityzmu”, lecz od zdefiniowania „krytyki politycznej”. Nie ma takiej formuły antysyjonizmu, którą można by uznać za formę konstruktywnej krytyki. Nie można reformować podmiotu, odmawiając mu prawa do istnienia. Antysyjonizm nie jest debatą wewnątrzżydowską – jest strukturą uprawniającą do kolportowania oszczerstw, które piętnują Żydów na całym świecie jako „skłonnych do przemocy”. To nie jest krytyka – to obsesja eliminacyjna; kulturowe porwanie z zamiarem ludobójstwa.

Część 2: Ja

Nazywam się Joshua Dabelstein. Jestem pisarzem, szefem działu komunikacji w Online Hate Prevention Institute oraz dyrektorem wykonawczym Movement Against Antizionism Australia. Moje oświadczenie dotyczy wpływu, jaki antysyjonizm wywarł na moje relacje, pracę, życie publiczne i bezpieczeństwo.

Antysyjonizm ukształtował moje życie poprzez wykluczenie, zbiorową karę i oczekiwanie, że będę odpowiadał za konspiracyjną obsesję na punkcie kraju, którego nigdy nie odwiedziłem. Zmuszono mnie do rozliczania się z żydowskiego pochodzenia w miejscach, gdzie nikt inny nie musi wyjaśniać swojej etniczności czy bliskości do wydarzeń za granicą.

7 października i czas po nim

8 października 2023 r. zadzwoniłem do jedynego znanego mi australijskiego Palestyńczyka, obawiając się represji i wyrażając nadzieję, że ataki z poprzedniego dnia nie wywołają kolejnych okropności. Zostałem zaproszony na zbiórkę funduszy, gdzie o masakrze nie wspomniano ani słowem. Setki ludzi jadło i piło, a przemówienia dotyczyły „oporu wobec podmiotu syjonistycznego”. Przedstawiono mnie jako „jednego z tych dobrych”. Wyszedłem, ogarnięty niepokojem.

W życiu prywatnym poddawano mnie testom na „czystość”. Wielokrotnie zmuszano mnie do odcinania się od Izraela, co było odruchową reakcją na przesłuchania ze strony rówieśników. Wrogość była skierowana przeciwko części mnie – części, którą kazano mi „wyciąć”.

Moja przeszłość

Przez lata, jako dwudziestoparolatek, uważałem się za antysjonistę. Było to wygodne – nie wymagało głębszego zastanowienia i pozwalało ludziom w moim otoczeniu wyrażać wrogość wobec Żydów, używając mnie jako dowodu, że ich poglądy „nie mogą być antysemickie”. Moja żydowskość stała się pretekstem do antysyjonistycznej bigoterii.

Dopiero z czasem, dzięki budowaniu relacji w lokalnej społeczności, odnalazłem tożsamość, którą wcześniej tłumiłem. Zrozumiałem, że to, co moja babcia nazywała „politycznym uchodźstwem”, było próbą ucieczki przed antysemityzmem, który zawsze znajdował sposób, by nas dopaść.

Caulfield i zbiorowa kara

Epizod z podpaleniem restauracji „Burgertory” i późniejsze nagonki w Caulfield pokazały mi, jak działa zbiorowa kara. Każdy Żyd w dzielnicy stał się celem, niezależnie od faktów dotyczących pożaru. To wzorzec tak stary jak historia – Żydzi są oskarżani zbiorowo, zanim jeszcze poznamy prawdę.

Opuszczam Melbourne, ponieważ antysyjonizm stał się toksycznym elementem moich relacji – nawet z ludźmi, którzy niegdyś wspierali mnie w trudnych chwilach. Dziś, w Sydney, zaczynam od nowa, ale nie przestanę domagać się przyzwoitości.

Podsumowanie i prośba do Komisji

Skończyłem z przepraszaniem za swoje istnienie i za odmowę udziału w zbiorowej karze wymierzonej mojemu narodowi. Moje życie zostało nieodwracalnie ukształtowane przez ten system.

Zwracam się do Królewskiej Komisji o:

1. Uznanie antysyjonizmu za odrębną formę antysemickiej bigoterii.
2. Zbadanie, w jaki sposób instytucje normalizują tę retorykę, przedstawiając ją jako „krytykę polityczną”.
3. Zbadanie oczekiwania, że Żydzi muszą udowadniać swoją „moralną wartość” poprzez dystansowanie się od syjonizmu.
4. Potraktowanie skutków antysyjonizmu – wykluczenia, zastraszania i przemocy – z należytą powagą.

Opieram się żądaniu, by Żydzi akceptowali zbiorową karę jako cenę za udział w życiu publicznym Australii. Zwracam się o nazwanie systemu, który stworzył te warunki, i o wyciągnięcie z tego odpowiednich wniosków.

Oświadczenie skierowane do Królewskiej Komisji