Generał Yoav Gallant

Nadszedł moment, by złamać opór Iranu, wymusić porozumienie na warunkach amerykańskich oraz izraelskich i zakończyć wojnę na wybranym przez nas terenie. Osiągniemy to poprzez przejęcie i zablokowanie kluczowego punktu strategicznego Iranu.

Wojna amerykańsko-izraelska przeciwko Iranowi przyniosła już niezwykłe rezultaty militarne. Najwyższy przywódca reżimu nie żyje. Infrastruktura jądrowa kraju została zniszczona, a produkcja rakiet uległa poważnemu osłabieniu. Struktura dowodzenia jest rozproszona. W odniesieniu do wszystkich głównych celów wojskowych osiągnięto zdecydowany postęp.

A jednak Iran znalazł sposób na kontratak. W jaki sposób? Poprzez zamknięcie Cieśniny Ormuz i przeniesienie pola walki z celów wojskowych na globalną gospodarkę.

Przez tę wąską cieśninę przepływa około 20 procent światowej ropy naftowej oraz znaczna część skroplonego gazu ziemnego (LNG). Iran niemal całkowicie sparaliżował ruch – nie poprzez formalną blokadę morską, ale za pomocą wybiórczych ataków dronów na tankowce, groźby minowania wód i użycia pocisków przeciwokrętowych. Doprowadziło to do załamania ochrony ubezpieczeniowej; ruch tankowców spadł o ponad 90 procent, a cena ropy Brent wzrosła do 120 dolarów za baryłkę. Obecnie mamy do czynienia z największym zakłóceniem w globalnych dostawach energii od lat 70. XX wieku.

Było to posunięcie przewidywalne. Iran od dziesięcioleci groził zamknięciem cieśniny, a logika tego działania była zawsze jasna: jeśli reżim zostanie wystarczająco mocno uderzony, wykorzysta swoje położenie geograficzne, aby zadać ekonomiczny cios całemu światu. Pytanie nigdy nie brzmiało „czy” Iran spróbuje, lecz: co powinniśmy z tym zrobić.

Analiza operacyjna

Kiedy dowódcy wojskowi oceniają sytuację, analizują trzy czynniki: otoczenie, możliwości wroga oraz zasoby własne.

• Po pierwsze: otoczenie. Cieśnina Ormuz jest wąska, zatłoczona, a obecnie prawdopodobnie częściowo zaminowana, zwłaszcza w pobliżu wybrzeży państw Zatoki Perskiej. Oznacza to, że tankowce są zmuszane do poruszania się po węższym szlaku nawigacyjnym, bliżej strony irańskiej – w zasięgu pocisków, dronów i szybkich łodzi szturmowych.
• Po drugie: wróg. Iran może zastosować wielowarstwową kombinację zagrożeń wzdłuż prawie 100 mil linii brzegowej: miny morskie, łodzie-pułapki z ładunkami wybuchowymi, pociski manewrujące, przybrzeżne rakiety przeciwokrętowe oraz systemy bezzałogowe. Nawet jeśli wiele z tych systemów zostanie unieszkodliwionych, pozostanie ich wystarczająco dużo, by utrzymać stałe zagrożenie dla żeglugi.
• Po trzecie: nasze możliwości. Statki przepływające przez cieśninę to ogromne jednostki handlowe z cywilnymi załogami. Kluczowe pytanie brzmi nie tylko, czy USA i sojusznicy są w stanie zminimalizować zagrożenie, ale czy firmy żeglugowe zaakceptują ryzyko, a załogi będą skłonne wypłynąć w morze. Wystarczy jeden skuteczny atak, by wstrzymać ruch – ubezpieczyciele wycofają się, a firmy odmówią przyjęcia odpowiedzialności.

W obliczu tak złożonej operacji problemu nie rozwiąże niszczenie każdego pojedynczego systemu uzbrojenia. Należy zmienić kalkulację wroga i odebrać mu coś, na czego utratę nie może sobie pozwolić. Pierwszym i najbardziej oczywistym celem jest wyspa Kharg.

Wyspa Kharg: ekonomiczny filar reżimu

Wyspa Kharg to niewielki skrawek lądu w północnej części Zatoki Perskiej, wielkością zbliżony do dolnego Manhattanu. Jako główny terminal obsługujący blisko 90 procent irańskiego eksportu ropy, stanowi ekonomiczny fundament reżimu. Co istotne, jest ona również głównym źródłem twardej waluty dla sił zbrojnych i służb bezpieczeństwa.

Paraliż wyspy Kharg to dla irańskiej gospodarki scenariusz katastroficzny. Wywołałoby to reakcję łańcuchową: od poważnych niedoborów paliw wewnątrz kraju po gwałtowną dewaluację riala i hiperinflację. Presja gospodarcza na taką skalę dramatycznie zwiększyłaby prawdopodobieństwo wybuchu niepokojów społecznych. Ludność Iranu wielokrotnie wykazywała gotowość do buntu – demonstracje ze stycznia 2026 roku były jednymi z najpoważniejszych od dekad. Reżim, który nie jest w stanie opłacić swoich służb ani zasilić gospodarki, traci zdolność przetrwania i wspierania sojuszników za granicą.

Zajęcie zamiast zniszczenia

Stany Zjednoczone uderzyły już w dziesiątki celów wojskowych na wyspie Kharg, celowo oszczędzając infrastrukturę naftową. Prezydent Trump ostrzegł, że instalacje te będą następne, jeśli Iran nie zaprzestanie ataków. Jednak same ostrzeżenia nie otworzą cieśniny. Logika operacyjna wskazuje zatem na zajęcie, a nie zniszczenie.

Jeśli zbombardujemy infrastrukturę, zniszczymy zasób, którego odbudowa zajmie lata. Jeśli jednak zajmiemy wyspę, przejmiemy nad nią kontrolę. Iran nie wyeksportuje ani jednej baryłki bez naszej zgody. Teheran usłyszy prosty komunikat: „Otwórzcie cieśninę, a omówimy warunki. Pozostawcie ją zamkniętą, a Wasze dochody spadną do zera”.

Wyzwania militarne

Desant morski na broniony brzeg to jedna z najtrudniejszych operacji wojennych. Sukces zależy od precyzyjnej koordynacji sił powietrznych, morskich i lądowych. Kharg jest jednak celem specyficznym: to odizolowana wyspa z dala od dużych skupisk ludności, otoczona wodami, nad którymi USA mają już przewagę. Główne zagrożenie nie płynie ze strony garnizonu na wyspie, lecz z irańskich pocisków dalekiego zasięgu ukrytych w głębi lądu.

Oczywiście operacja wiąże się z ryzykiem strat i eskalacji ataków Iranu na inne obiekty energetyczne w Zatoce. Jednak w obecnej sytuacji szala przechyla się na korzyść działania. USA dysponują przytłaczającą przewagą w powietrzu, a odpowiednie przygotowanie logistyczne pozwala na szybkie uderzenie.

Dyplomacja siły

Prezydent Trump przygotował grunt pod tę opcję. Sygnalizując gotowość do rozmów, pokazał światu dobrą wolę, ale jednocześnie postawił twarde warunki: przekazanie wzbogaconego uranu, otwarcie Cieśniny Ormuz i gwarancje bezpieczeństwa. Dając Iranowi dni, a nie miesiące na odpowiedź, zyskujemy czas na sfinalizowanie planów operacyjnych. Jeśli Iran zaakceptuje warunki – wygrywamy bez walki. Jeśli odmówi – mamy pełną legitymację do działania.

Dopóki Iran kontroluje Cieśninę Ormuz, trzyma światową gospodarkę jako zakładnika. Wyspa Kharg jest kluczem do odwrócenia tej sytuacji. To ruch, który może rozstrzygnąć konflikt na szachownicy Bliskiego Wschodu. Jeśli ma zostać wykonany, musi nastąpić

Teraz albo nigdy: jak doprowadzić sprawę Iranu do końca