Kilka rad dla sekretarza stanu USA Antony’ego Blinkena i doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Jake’a Sullivana.

Przez ostatnie 45 lat Stany Zjednoczone próbowały spacyfikować antyamerykańskich ajatollahów w Iranie za pomocą dramatycznych gestów finansowych i dyplomatycznych, mających na celu wspieranie praw człowieka i demokracji w Iranie oraz promowanie pokojowego współistnienia między Iranem a jego sunnickimi arabskimi sąsiadami. W rzeczywistości te wysiłki dyplomatyczne bagatelizowały znaczenie ideologii i osiągnięć ajatollahów, zakładając, że „pieniądze mówią”. Stany Zjednoczone oczekiwały, że dramatyczne gesty finansowe i dyplomatyczne skłonią ajatollahów do porzucenia swojej fanatycznej wizji sprzed 1400 lat i stania się konstruktywnym członkiem globalnej społeczności.

Jednakże, zgodnie z oczekiwaniami, irańscy ajatollahowie nie pozwolili, by finansowe i dyplomatyczne pokusy przeważyły nad ich brutalną imperialistyczną ideologią. Co więcej, skorzystali z hojnych gestów Stanów Zjednoczonych, nasilając ucisk i prześladowania w kraju oraz zwiększając swoją determinację, by upokorzyć i pokonać „wielkiego amerykańskiego szatana”, szerząc antyamerykański globalny terroryzm, handel narkotykami, pranie pieniędzy i rozprzestrzenianie zaawansowanej broni, szczególnie w Ameryce Łacińskiej, od Chile po granicę amerykańsko-meksykańską.

Co więcej, gotowość USA do zawarcia kolejnej umowy z antyamerykańskim Iranem, zabieganie o antyamerykańskie Bractwo Muzułmańskie (największą sunnicką organizację terrorystyczną) i usunięcie antyamerykańskich Huti z listy organizacji terrorystycznych, przy jednoczesnym wywieraniu presji na proamerykańską Arabię Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Egipt, zbliżyły te kraje do Chin i Rosji pod względem militarnym i handlowym.

W 2024 r. Departament Stanu USA opowiedział się za utworzeniem państwa palestyńskiego na zachód od rzeki Jordan, utrzymując, że będzie ono pokojowo współistnieć z Izraelem.

Jednak wszystkie proamerykańskie reżimy arabskie systematycznie ograniczają swoje poparcie dla proponowanego państwa palestyńskiego do prowadzenia rozmów, wykazując jednocześnie obojętne lub negatywne podejście.

Co więcej, Departament Stanu bagatelizował palestyńskie osiągnięcia i ideologię, opierając swoją politykę na subiektywnych i spekulatywnych scenariuszach przyszłości oraz palestyńskich oświadczeniach dyplomatycznych. Jednakże proamerykańskie reżimy arabskie skupiły się na wywrotowych i terrorystycznych osiągnięciach wewnątrz-arabskich Palestyńczyków w Egipcie (1950), Syrii (1960), Jordanii (1968-70), Libanie (1970-1982) i Kuwejcie (1990). Te proamerykańskie arabskie reżimy uznają despotyczną, skorumpowaną i terrorystyczną naturę palestyńskiego przywództwa i jego globalne osiągnięcia (np. współpracę z nazistowskimi Niemcami, blokiem sowieckim, irańskimi ajatollahami, Koreą Północną i Wenezuelą oraz szkolenie międzynarodowych terrorystów).

Te arabskie systemy doszły do wniosku, że takie fałszywe osiągnięcia ukształtują charakter proponowanego państwa palestyńskiego, jeszcze bardziej destabilizując region poprzez zapewnienie Iranowi, Rosji i Chinom rozszerzonego przyczółka na Bliskim Wschodzie.

W przeciwieństwie do Departamentu Stanu, zdają sobie sprawę, że państwo palestyńskie na zachód od rzeki Jordan potępiłoby proamerykański reżim haszymidzki na wschód od rzeki, zamieniając Jordanię w główną platformę islamskiego terroryzmu, zagrażając każdemu proamerykańskiemu, produkującemu ropę reżimowi arabskiemu, przynosząc korzyści Iranowi, Rosji i Chinom oraz zadając poważny cios globalnemu handlowi, gospodarce USA i bezpieczeństwu narodowemu.

W 2011 r. Sekretarz stanu Antony Blinken (wówczas doradca ds. bezpieczeństwa narodowego wiceprezydenta Bidena) i doradca ds. bezpieczeństwa narodowego Jake Sullivan (wówczas dyrektor ds. planowania polityki w Departamencie Stanu) odegrali kluczową rolę w dowodzonej przez USA ofensywie wojskowej NATO przeciwko Muammarowi Kaddafiemu w Libii, mającej na celu powstrzymanie poważnych naruszeń praw człowieka.

Zgodnie z oczekiwaniami, amerykańska inicjatywa wywołała wulkaniczne turbulencje w Libii, które od 2011 r. wywołują traumę w regionie, podsycając islamski terroryzm w Europie, Egipcie, Afryce Północnej i Środkowej oraz na całym Bliskim Wschodzie, zmieniając Libię – miękkie podbrzusze Europy – w porywistą platformę dla globalnego islamskiego terroryzmu, handlu narkotykami, rażących naruszeń praw człowieka i serii wojen domowych z udziałem Turcji, Kataru, Włoch, Rosji, Egiptu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Arabii Saudyjskiej i Francji.

Kierując się szlachetnymi intencjami, Departament Stanu systematycznie próbował podporządkować 1400 lat burzliwych, gwałtownie nietolerancyjnych i nieprzewidywalnych stosunków między muzułmanami i między Arabami zachodnim wartościom, takim jak „pokojowe współistnienie”, demokracja i prawa człowieka. Ten ideał stworzenia alternatywnego nowego Bliskiego Wschodu został podkreślony przez odniesienie Foggy Bottom do trwającego zamieszania na arabskiej ulicy jako „arabskiej wiosny”, a nie „arabskiego tsunami”, które nadal szaleje od północno-zachodniej Afryki po Iran (np. 10 milionów uchodźców od 2011 roku; 11 milionów muzułmanów zabitych od 1948 roku, z czego 35 000 – 0,3% – było związanych z wojnami arabsko-izraelskimi).

Blinken i Sullivan mogliby rozważyć następującą radę profesora PJ Vatikiotisa, czołowego historyka Bliskiego Wschodu z University of London’s School of Oriental and African Studies („Arabska i regionalna polityka na Bliskim Wschodzie”):

„W dającej się przewidzieć przyszłości różnice i konflikty między Arabami będą się utrzymywać. … Jest to cecha tego obszaru, która pozostanie mniej więcej stała. Kwestia amerykańskich rozwiązań musi zostać rozwiązana przede wszystkim w oparciu o tę fundamentalną rzeczywistość: stosunków między Arabami nie można umieścić na linii rozwoju, przejścia z piekła do raju i odwrotnie. Ich przebieg jest raczej częściowo cykliczny, częściowo gwałtownie spiralny i zawsze od czasu do czasu zatrzymuje się w jakiejś szarej strefie. … Nadal zawierane są porozumienia z władcami i reżimami otwartymi na bunty i zamachy stanu. Ten stan sam w sobie sprawia, że stosunki między państwami arabskimi oraz między nimi a mocarstwami zewnętrznymi są szczególnie trudne….”.

Rzeczywistość na Bliskim Wschodzie przeczy polityce USA na Bliskim Wschodzie