Przyslala Ewa Korulska

Wczorajszego wieczoru ogromną radość sprawiła mi wizyta mojego wieloletniego przyjaciela i towarzysza broni w wojnie informacyjnej, dr. Richarda Landesa. Przez trzy godziny prowadziliśmy głęboką rozmowę. Richard dotarł do mnie mimo oblodzonych ulic w tej naszej obecnej „epoce lodowcowej”. Przyjechał z daleka – z Jerozolimy, a konkretnie ze swojego nowego domu na północy Izraela, gdzie w ciszy może oddawać się pracy, a zachody słońca na plaży określa jako „wspaniałe”. (W rzeczywistości odwiedził mnie po drodze z Providence w stanie Rhode Island i Filadelfii w Pensylwanii). Niemniej jednak, aura za oknem wciąż przypomina arktyczną zimę.

Richard to Amerykanin, który nie tylko wyemigrował do Izraela, ale jest prawdziwym obywatelem świata; często podróżuje po Europie – zwłaszcza po Francji, Wielkiej Brytanii i Niemczech – oraz po Stanach Zjednoczonych. Przez lata wspólnie uczestniczyliśmy w niezliczonych panelach i konferencjach. Oboje zajmowaliśmy się głośnymi przypadkami prześladowań amerykańskich profesorów za ich poparcie dla Izraela (jak w przypadku dr. Andrew Pessina) oraz sprawą Philippe’a Karsenty’ego we Francji – człowieka dziś nazywanego współczesnym Dreyfusem.

O czym dyskutowaliśmy? Jak zwykle o naszej pracy, ideach i bieżących wydarzeniach. O tym, co obaj „wiedzieliśmy”, że nieuchronnie nadejdzie, oraz o wnioskach płynących z badań naszych i naszych kolegów. Zręcznie, a wręcz ostrożnie, unikaliśmy jedynie tematu tego, co powinniśmy zrobić – wspólnie czy indywidualnie – w obliczu postępującej erozji cywilizacji zachodniej oraz faktu, że Izrael i Żydzi znajdują się pod bezprecedensowym ostrzałem.

To właśnie Richard Landes ukuł termin „Pallywood” i poddał wnikliwej analizie sprawę Al-Durah, demaskując ją jako klasyczne oszczerstwo, którym w istocie była i pozostaje do dziś.

Z wykształcenia Richard jest wybitnym historykiem i autorem specjalizującym się w milenaryzmie – doktrynie głoszącej nadejście ery sprawiedliwości i przemianę pełnego zła świata w ziemski raj. Jako mediewista w swoich wczesnych pracach skupiał się na okresie około 1000 roku n.e., który postrzega jako moment kluczowej mutacji kulturowej (narodzin współczesnego Zachodu) oraz czas intensywnych oczekiwań apokaliptycznych.

Jest autorem takich dzieł jak Encyclopedia of Millennialism and Millennial Movements, Heaven on Earth: The Varieties of the Millennial Experience oraz The Paranoid Apocalypse, będącego stuletnią retrospektywą „Protokołów mędrców Syjonu”.

Równolegle badał wpływ technologii komunikacyjnych na kształtowanie się kultur. Podjął się także analizy kontrowersyjnego zagadnienia kultur „honoru i wstydu” w zderzeniu z nowoczesnością.

W 2005 roku zainicjował projekt monitorowania mediów pod nazwą „The Second Draft” (Drugi Szkic), który miał być krytyczną odpowiedzią na to, co dziennikarze nazywają „pierwszym szkicem historii”. To tam opublikował serię filmów dokumentalnych pt. According to Palestinian Sources (Według źródeł palestyńskich), dotyczących incydentu z Muhammadem al-Durą. Uważa go za pierwsze postmodernistyczne oszczerstwo typu „fake news” – pierwsze tak skuteczne kłamstwo na Zachodzie od czasów Holokaustu. Do jego kluczowych prac wideo należą:

• Pallywood
• Al Durah: The Making of an Icon
• Icon of Hatred

Od stycznia 2005 roku prowadzi blog „The Augean Stables” (Stajnia Augiasza). Nazwa ta nie jest przypadkowa – ma opisywać obecny stan mediów głównego nurtu (MSM) na Zachodzie.

Dzięki swojej pracy nad kondycją mediów, Richard zrozumiał kluczową rolę wojny poznawczej w kampanii apokaliptycznego dżihadu przeciwko Zachodowi w XXI wieku. Dostrzegł także fatalną nieudolność Zachodu w obronie własnych wartości na tym krytycznym froncie. Swoje wnioski zawarł w publikacji pt. Czy „cały świat” może się mylić: śmiertelne dziennikarstwo, antysemityzm i globalny dżihad.

W pewnym momencie całkowicie poświęcił się badaniu globalnego dżihadu oraz radykalnego, politycznego islamu. Tworzył filmy, analizował nagrania surowe, a jego blogi stały się jednym z najważniejszych źródeł wiedzy w sieci.

Dorobek Richarda zasługuje na szerokie nagłośnienie; on sam powinien być stałym gościem mediów. Gdybym mógł, wysłałbym jego dzieła w kosmos w kapsule czasu lub zakopał je w bezpiecznym miejscu dla przyszłych pokoleń – by przetrwały do momentu, gdy zło wreszcie spocznie, a nasze uniwersytety, think tanki i liderzy polityczni odzyskają choć odrobinę rozsądku i moralnej równowagi.

Ojciec chrzestny demaskujący palestyńskie kłamstwa