Hamas. Historia Islamskiego Ruchu Oporu (cz. II)

Islamski Ruch Oporu, znany lepiej jako Hamas, od początku reprezentował najbardziej radykalne stanowisko wobec Żydów, kwestii żydowskiej i istnienia państwa Izrael. Jaka jest historia organizacji, która stawia sobie za cel zbrojną walkę z Izraelem i zniszczenie go za wszelką cenę, wszelkimi dostępnymi środkami?


Da’wa zajmowała się tworzeniem miejsc pracy w licznych centrach usługowych i podziałem otrzymanych z ich działalności zysków. Poprzez tę działalność nawet izraelscy eksperci wielokrotnie stwierdzali, iż „Hamas zasadniczo jest ruchem społecznym”. Ideologia Islamskiego Ruchu Oporu trafiała do społeczeństwa nie tylko poprzez kazania wygłaszane przez duchownych w meczetach. Na szeroką skalę prowadzona była działalność propagandowa. Jedna z komórek Wezwania zajmowała się produkcją i kolportowaniem ulotek – miedzy innymi pomiędzy grudniem 1987 r., a grudniem 1988 r. rozprowadziła najprawdopodobniej 33 ulotki wzywające do kontynuowania intifady, walki zbrojnej i życia zgodnie z prawami islamu. Oprócz kolportażu ulotek komórka ta zajmowała się rozpowszechnianiem gazetek, plakatów oraz tworzyła napisy z hasłami organizacji na ścianach zabudowań. Odpowiedzialna była również za organ prasowy Hamasu, „Muzułmańską Palestynę” („Falastin al-Muslima”). Mimo, iż końcowym przeznaczeniem „Falastin al-Muslima” była Autonomia Palestyńska, trafiała ona głównie do diaspory palestyńskiej w Europie Zachodniej, gdyż jej druk odbywał się w Wielkiej Brytanii. Inne wydawnictwo Islamskiego Ruchu Oporu „Nida Al-Aksa” wydawane było w Niemczech.

Drugim pionem był Aparat Bezpieczeństwa (Jehez Aman), który prowadził swoją działalność na dwóch płaszczyznach. W pierwszej odpowiedzialny był za wywiad, kontrwywiad oraz za ochronę liderów organizacji. Ta komórka nosiła nazwę Chwała (al-Madżd). Do działań wywiadowczych i kontrwywiadowczych należały: ochrona przed inwigilacją struktur ugrupowania przez izraelskich agentów, rozpracowanie i karanie kolaborantów. Druga płaszczyzna ściśle wiąże się z fundamentalizmem islamskim głoszonym przez ugrupowanie. To skrzydło organizacji zajmowało się napiętnowaniem a nawet fizyczną likwidacją wszystkich jednostek występujących nie tyle przeciwko Hamasowi, co przeciwko doktrynie islamu głoszonej przez ugrupowanie. Każde naruszanie tradycyjnych wartości, życie niezgodne z wersami Koranu było przez Aparat Bezpieczeństwa surowo karane. Największa aktywność pionu przypada na rok 1987 oraz kolejne lata I intifady, gdzie z rąk Jehez Aman zginęło co najmniej kilkadziesiąt osób, a kilka razy więcej zostało poddanych różnym formom przemocy i zastraszania. W Aparacie Bezpieczeństwa do tego celu została wyodrębniona specjalna komórka. To sprawne skrzydło Jehez Aman nosiło nazwę Grupa Świętej Wojny i Misji (Kaznodziejstwa) (Madzmu’at Dżihad wa-Da’wa). Na jej czele stanął Saleh Szehada. Nie sposób ustalić dokładnej liczby represjonowanych. Nie jest wiadoma dokładna liczba osób zamordowanych przez Aparat Bezpieczeństwa (Hamasu). Jak podawał Konstanty Gebert, w czasie czterech lat I intifady z rąk Palestyńczyków, w bratobójczych aktach przemocy, zginęło ponad 800 osób. Nie sposób ustalić ilu z nich padło ofiarą Jehez Aman, gdyż na Terytoriach Okupowanych walkę z kolaborantami wypowiedziała również bojówka al-Fatah – Szabiba. W tym czasie dochodziło również do wielu mordów wśród zwalczających się klanów arabskich oraz zabójstw na tle rabunkowym. Jednak, jak to ujął Jossi Melman i Dan Raviv, grupy fundamentalistów przypominające „gangi” rozpoczęły „proces oczyszczania” Palestyny. W czerwcu 1992 roku Amnesty International potwierdziło śmierć 172 Palestyńczyków oskarżonych o kolaborację, którzy zginęli z rąk arabskich. Raport mówił dodatkowo o torturach jakim byli poddawani. Za wrogów uważano dilerów narkotykowych, prostytutki, propagatorów pornografii, odstępców od wiary, jak również zwykłych bandytów i pospolitych przestępców. Shaul Mishal i Avraham Sela określają eliminację przez Hamas „wrogich” lub „aspołecznych” jednostek mianem wewnętrznego dżihadu, odróżniając go od dżihadu zewnętrznego (walce z Izraelem). Jednak dla Islamskiego Ruchu Oporu oba rodzaje dżihadu miały być równie ważne. Wewnętrzny dżihad miał za zadanie wymuszenie na społeczeństwie palestyńskim przestrzegania islamskich norm moralnych. W 1993 roku, liderzy Hamasu utworzyli Związek Ulemów Palestyny (Rabitat ‘ulama Filastin), którzy mieli sprawować nadzór i sądownictwo w sprawach religijnych, zgodnych z głoszoną przez siebie ideologią.

Trzecim pionem Hamasu byli, początkowo, Palestyńscy Bojownicy Świętej Wojny. Dowódcą mudżahedinów (Palestyńskich Bojowników Świętej Wojny) był Saleh Szehada, który postulował stworzenie dwunastu tajnych komórek grupy oraz utworzenie pięciu oddziałów odwodowych, które zajęłyby miejsce zdekonspirowanych jednostek. Te oddziały miały być utworzone równomiernie w Strefie Gazy i Zachodnim Brzegu Jordanu. Grupy miały liczyć od trzech do pięciu bojowników. Każda taka jednostka, w założeniu, miała przeprowadzić jeden zamach terrorystyczny w ciągu roku. Każdy w innej części Izraela lub Terytoriów Okupowanych. Taki schemat działań utrudniałby namierzenie, przez izraelskie służby bezpieczeństwa, centrum dowódczego oraz poszczególnych jednostek.

Calosc  TUTAJ

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Dodaj komentarz

%d bloggers like this: