Minela 40. rocznica śmierci Antoniego Słonimskiego

Słonimski Antoni (15.11.1895, Warszawa – 4.07.1976, tamże) – brat Piotra (1893–1944), poeta, satyryk, felietonista, komediopisarz, prozaik, krytyk teatralny. Pochodził z zasymilowanej rodziny żydowskiej o tradycjach naukowych i literacko-wolnomyślicielskich. Debiutował jako plastyk i ilustrator pism. W 1913–19 był rysownikiem i recenzentem teatralnym w tygodniku „Sowizdrzał”. Należał do organizatorów kawiarni poetyckiej Pod Picadorem (1918). Drukował w piśmie „Pro arte”, a następnie w miesięczniku „Skamander” (1920–28 i 1935–39) jako członek grupy o tejże nazwie. Wydał tomiki poetyckie: Sonety (1918),Harmonia (1919), poemat Czarna wiosna (1919, skonfiskowany), Parada (1920), Godzina poezji (1923), powieści, m.in. zbliżone do science fiction (zwłaszcza twórczości H.G. Wellsa): Torpeda czasu (1924), Dwa końce świata (1937) — z katastroficzną wizją zagłady cywilizacji. Uprawiał też twórczość satyryczną. Był współautorem skamandryckich szopek politycznych i autorem tekstów i rewii dla kabaretów i teatrzyków rewiowych, m.in. dla Qui Pro Quo. Podróżował, wrażenia swe utrwalając w poezjach (Droga na Wschód 1924, Z dalekiej podróży 1926) i reportażach (Pod zwrotnikami 1925). Współpracował blisko z „Wiadomościami Literackimi”, gdzie 1924–39 drukował m.in. recenzje teatralne (zbiór retrospektywny pt. Gwałt na Melpomenie, t. 1–2 1959, skonfiskowany przez cenzurę, wznowiony w wyborze 1982); zasłynął jako autor stałego cyklu felietonów Kronika tygodniowa (od 1927), pełnych polemicznej werwy i błyskotliwego dowcipu. Większość z nich wydał w tomach Moje walki nad Bzdurą (1932),Heretyk na ambonie (1934) i W beczce przez Niagarę (1936). Dał się wówczas poznać jako racjonalista, orędownik demokracji i pacyfizmu, bezkompromisowy przeciwnik wszelkich form ucisku i nietolerancji (zwłaszcza faszyzmu i antysemityzmu), obrońca wolności sztuki i słowa. Sympatyzował z PPS. W reportażu Moja podróż do Rosji (1932) zaciekawienie ZSRR łączył z chłodnym sceptycyzmem, wkrótce jednak zdecydowanie potępił dyktaturę stalinowską. Poglądom społecznym i politycznym dawał wyraz również w poezji i twórczości satyrycznej, a także w cieszących się powodzeniem scenicznym komediach Murzyn warszawski(wystawienie 1928), Lekarz bezdomny (wystawienie 1930), Rodzina (wystawienie 1933) oraz w dramacie wierszem Wieża Babel(wystawienie 1927). Współpracował z tygodnikiem satyrycznym „Cyrulik Warszawski” (1926–34). W 1935 wyszedł tomik Okno bez krat, najpełniej wyrażający postawę artystyczną i ideową poety.

Wiecej KLIKNIJ TUTAJ

.

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: