Obecna presja na Izrael

*Od ustanowienia Izraela w 1948 r. – któremu stanowczo sprzeciwiał się Departament Stanu i do którego wytrwale dążył zbuntowany ojciec założyciel Izraela, Dawid Ben Gurion – Departament Stanu systematycznie naciskał na Izrael, aby działał wbrew własnej ocenie własnych wymogów bezpieczeństwa narodowego. W rzeczywistości, w przeważającej części, zgodność Izraela z naciskami Departamentu Stanu osłabiła interesy USA, podczas gdy zbuntowanemu Izraelowi oszczędzono poważnego uszczerbku dla interesów USA.

*Od przerażającego ataku terrorystycznego Hamasu z 7 października 2023 r. Departament Stanu – który podziela pogląd, że terroryzm jest napędzany desperacją i dlatego powinien być zwalczany dyplomatycznie i finansowo, a nie militarnie – zwiększył presję na Izrael, aby powstrzymał się od militarnego wyprzedzenia Hezbollahu, głównego pełnomocnika ajatollahów Iranu.

*Ponadto, Departament Stanu naciskał na Izrael, by ten przeszedł od walki – do negocjacji – z Hamasem, pełnomocnikiem irańskich ajatollahów i odgałęzieniem Bractwa Muzułmańskiego, które jest największą na świecie sunnicką organizacją terrorystyczną. Presja była wywierana pomimo zaangażowania Hezbollahu i Hamasu w fanatyczne islamskie ideologie antyamerykańskie – które wykraczają poza korzyści finansowe i dyplomatyczne – nakazujące obalenie wszystkich proamerykańskich reżimów arabskich, podporządkowanie „niewiernego” Zachodu, a zwłaszcza „wielkiego amerykańskiego szatana”. Co więcej, ideologie Hezbollahu i Hamasu są zaangażowane w likwidację „niewiernego” państwa żydowskiego – które uważają za przyczółek USA na Bliskim Wschodzie – o czym świadczą programy nauczania Hezbollahu i Hamasu w szkołach, kazania w meczetach i systematyczny terroryzm regionalny i globalny, który obejmuje Amerykę Łacińską i ojczyznę USA.

*Departament Stanu naciska na Izrael, by przystąpił do kolejnej rundy negocjacji z kontrolowanymi przez Iran organizacjami Hezbollah i Hamas, pomimo faktu, że wszystkie poprzednie porozumienia zostały naruszone, eskalując terroryzm, przekształcając te dwie organizacje terrorystyczne w najlepiej ufortyfikowane naziemne i podziemne państwa terrorystyczne na świecie i torując drogę do masakry z 7 października oraz obecnych wojen Hamasu i Hezbollahu przeciwko Izraelowi, prowadzonych pod przywództwem Iranu.

Więcej przykładów nieuzasadnionych nacisków Departamentu Stanu na Izrael:

*W 2006 r. Izrael ugiął się pod presją Departamentu Stanu, zezwalając Hamasowi na udział w wyborach w Autonomii Palestyńskiej, dając Hamasowi bezprecedensową siłę polityczną w Strefie Gazy, Judei i Samarii.

*W 2006 r. Izrael ugiął się pod presją Departamentu Stanu (wspomaganego przez izraelskie klony Foggy Bottom), kończąc wojnę z Hezbollahem rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1701, zamiast zniszczyć infrastrukturę wojskową Hezbollahu. Umocniło to dominację Hezbollahu w Libanie i wzmocniło jego rolę jako regionalnego i globalnego epicentrum terroryzmu i handlu narkotykami w służbie irańskich ajatollahów, o czym świadczy ekspansja Hezbollahu na terytorium USA i rosnąca współpraca terrorystyczna z kartelami narkotykowymi z Meksyku, Kolumbii, Boliwii, Ekwadoru i Brazylii.

*W 2000 r. Departament Stanu zaoferował 800 milionów dolarów zachęty (która nigdy się nie zmaterializowała) w zamian za zamiar Izraela ewakuacji południowego Libanu, co wyniosło Hezbollah na dominującą pozycję w Libanie i umożliwiło stworzenie machiny terrorystycznej Hezbollahu ze 150 000 pocisków, wzmocnionej najnowocześniejszą siecią podziemnych tuneli, która może przewyższyć kompleks tuneli Hamasu.

*Od czasu utworzenia kontrolowanej przez OWP Autonomii Palestyńskiej w 1993 r. Departament Stanu promował coroczną pomoc zagraniczną dla Autonomii Palestyńskiej, jednocześnie naciskając na Izrael, aby ułatwił utworzenie państwa palestyńskiego. Polityka ta została wdrożona bez względu na podstawową ideologię palestyńską i jej nieuczciwe codzienne postępowanie – które nakazują unicestwienie Izraela – czego dowodem jest statut OWP z 1964 r., palestyńska edukacja nienawiści, kazania w meczetach, miesięczne zasiłki dla rodzin terrorystów i palestyński terroryzm wewnątrzarabski. Foggy Bottom ignoruje potencjalne skutki powstania państwa palestyńskiego na zachód od rzeki Jordan: obalenie proamerykańskiego reżimu Haszymidzkiego na wschód od rzeki, przekształcenie Jordanii w epicentrum antyamerykańskiego terroryzmu islamskiego i destabilizację proamerykańskich reżimów na Półwyspie Arabskim – niepowodzenie dla zachodniej gospodarki oraz bezpieczeństwa narodowego i wewnętrznego.

*W 1981 r. Departament Stanu naciskał (i ukarał) Izrael, by nie bombardował irackiego reaktora jądrowego. Izrael oparł się presji, oszczędzając USA potencjalnej konfrontacji nuklearnej w 1991 r. i wyrywając proamerykańskie arabskie reżimy produkujące ropę naftową ze szpon antyamerykańskiego Saddama Husajna.

*W 1973 r. Departament Stanu skutecznie naciskał na Izrael, by nie wyprzedzał Egiptu i Syrii. Sprzeciw Izraela wobec tej presji oszczędziłby regionowi kosztownej wojny w październiku 1973 r.

*W 1967 r. Departament Stanu naciskał na Izrael, by nie wyprzedzał Egiptu i Syrii. Izrael przeciwstawił się naciskom i zniszczył egipskie siły zbrojne, które były zaangażowane w próbę obalenia wszystkich proamerykańskich arabskich reżimów produkujących ropę naftową, w czasie, gdy USA były silnie uzależnione od ropy z Zatoki Perskiej. Nieposłuszeństwo Izraela oszczędziło Stanom Zjednoczonym dramatycznego ciosu dla ich bezpieczeństwa narodowego i gospodarki.

Przetrwanie Izraela wymaga przeciwstawienia się naciskom Departamentu Stanu

*Izraelskie podporządkowanie się naciskom Departamentu Stanu wyrwałoby Hamas ze szponów zagłady i byłoby postrzegane – na Bliskim Wschodzie – jako dramatyczne zwycięstwo islamskiego terroryzmu. Zwiększyłoby to śmiertelne zagrożenie (ze strony Bractwa Muzułmańskiego i ajatollahów Iranu) dla każdego proamerykańskiego reżimu arabskiego, takiego jak Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn, Egipt i Jordania, a także dla bezpieczeństwa wewnętrznego USA (jak stwierdził niedawno dyrektor FBI ).

*Kapitulacja Izraela pod presją Departamentu Stanu zniszczyłaby postawę odstraszania Izraela – na Bliskim Wschodzie, gdzie postawa odstraszania jest warunkiem przetrwania – co mogłoby wywołać irańską ofensywę rakietową przeciwko Izraelowi i wspieraną przez Iran ofensywę terrorystyczną Hamasu, Hezbollahu, Autonomii Palestyńskiej i radykalnych izraelskich Arabów.

*Uleganie przez Izrael naciskom Departamentu Stanu ograniczyłoby/wyeliminowałoby gotowość umiarkowanych reżimów arabskich do rozszerzenia normalizacji/pokoju z Izraelem, co zostało zapoczątkowane przez ich wielki szacunek dla postawy odstraszania Izraela, w obliczu wzajemnych gróźb ze strony ajatollahów Iranu i Bractwa Muzułmańskiego oraz w kontekście osłabionej postawy odstraszania przez Stany Zjednoczone i Zachód.

*Zatrzymanie niszczenia infrastruktury wojskowej Hamasu i terrorystycznej obecności Hezbollahu w południowym Libanie uniemożliwiłoby większości izraelskich ewakuowanych (150 000, co odpowiada 5 milionom ewakuowanych w USA) powrót do swoich domów na obszarach sąsiadujących ze Strefą Gazy i Libanem.

*Sprzeciw Izraela wobec nacisków Departamentu Stanu jest korzystny zarówno dla bezpieczeństwa narodowego USA, jak i Izraela, pokazując, że Izrael przedkłada długoterminowe bezpieczeństwo narodowe nad krótkoterminową wygodę dyplomatyczną.

Czy Izrael może sobie pozwolić na to, by NIE przeciwstawiać się naciskom Departamentu Stanu?