Zabójstwo w Bejrucie we wtorek Fuada Shukra, znanego jako Sayyid Muhsan, szefa sztabu Hezbollahu i najwyższego rangą dowódcy wojskowego, stanowi strategiczny cios dla organizacji terrorystycznej.
To ukierunkowane uderzenie, przeprowadzone przez izraelskie siły powietrzne w centrum Hezbollahu w Dahiya, podkreśla zarówno zaawansowane możliwości wywiadowcze, jak i siłę ognia Jerozolimy. Pozostaje jednak kluczowe pytanie: Czy Hezbollah doprowadzi teraz do eskalacji konfliktu na pełną skalę – konfliktu, którego Izrael wyraźnie chce uniknąć?

Jako bliski doradca sekretarza generalnego Hezbollahu Hassana Nasrallaha i członek Rady Dżihadu Hezbollahu, Shukr odegrał kluczową rolę w kierowaniu operacjami wojskowymi Hezbollahu. Był odpowiedzialny za zorganizowanie licznych ataków na Izrael, w tym ataku rakietowego z 27 lipca na Majdal Shams, w którym zginęło 12 dzieci. Eliminacja Shukra jest jasnym sygnałem od Izraela, że nie będzie tolerował tak haniebnych czynów. Jest to również wiadomość dla Nasrallaha, który próbował powstrzymać Izrael przed uderzeniem w Bejrucie, że jeśli izraelskie czerwone linie zostaną przekroczone, nigdzie w Libanie grupa terrorystyczna nie jest odporna.

Od momentu dołączenia do organizacji w 1985 roku, Shukr zajmował kilka wyższych stanowisk, ostatecznie awansując na stanowisko lidera Jednostki Strategicznej Hezbollahu. Jednostka ta jest odpowiedzialna za zarządzanie zaawansowaną bronią Hezbollahu, w tym precyzyjnymi pociskami kierowanymi, pociskami manewrującymi, pociskami przeciw okrętom, rakietami dalekiego zasięgu i bezzałogowymi statkami powietrznymi.

Jego fundamentalna rola uczyniła go kluczową postacią w planowaniu i przeprowadzaniu ataków terrorystycznych przeciwko Izraelowi.
Rada Dżihadu, w której Shukr odgrywał znaczącą rolę, jest odpowiedzialna za wszystkie działania wojskowe i bezpieczeństwa Hezbollahu i podlega Radzie Szury, najwyższemu organowi decyzyjnemu grupy terrorystycznej, zgodnie z Alma Center, które specjalizuje się w libańskiej i syryjskiej arenie. Rada Dżihadu jest sztabem generalnym armii Hezbollahu i składa się głównie z wyższych urzędników wojskowych i jest pod bezpośrednim nadzorem Nasrallaha.

W latach 90. Shukr walczył przeciwko Siłom Obronnym Izraela i Armii Południowego Libanu w południowym Libanie. W 2000 r. odegrał bezpośrednią rolę w uprowadzeniu i zamordowaniu trzech żołnierzy IDF, którzy byli na patrolu w pobliżu Mount Dov. Od tego czasu zaplanował i przeprowadził wiele ataków na izraelskich cywilów.

Pomimo wyeliminowania tak głośnego celu w Libanie, Izrael chciał pozostać skoncentrowany na Strefie Gazy, gdzie IDF nadal walczy z Hamasem, który wciąż przetrzymuje 115 zakładników. Rzecznik prasowy IDF kontradmirał Daniel Hagari stwierdził w środę rano, że wojsko pozostaje zaangażowane w tworzenie warunków do ich powrotu i likwidacji Hamasu.

Chociaż dowództwo IDF Home Front nie wydało żadnych natychmiastowych zmian w swoich instrukcjach po ataku w Bejrucie, IDF podkreśliło potrzebę czujności publicznej i ciągłej oceny sytuacji. Izraelskie systemy obrony powietrznej są solidne, ale nie nieprzepuszczalne, a potrzeba świadomości społecznej i gotowości jest oczywista, według wojska.

Ostatecznie użycie przez Hezbollah irańskiej rakiety typu Falaq w sobotnim śmiertelnym ataku rakietowym na Wzgórza Golan oznaczało poważną eskalację, wymagającą potężnej odpowiedzi Izraela. Ukierunkowana eliminacja Shukr była tą odpowiedzią, choć nie zmieni ona zasadniczo sytuacji bezpieczeństwa w północnym Izraelu.
Tylko wojna na pełną skalę, która prawdopodobnie trwałaby miesiącami i w której Izrael uderzyłby wieloma tysiącami rakiet, moździerzy, dronów i precyzyjnych pocisków kierowanych, a także agresywnym izraelskim manewrem naziemnym w południowym Libanie, mogłaby to osiągnąć.

W takim scenariuszu IAF musiałyby atakować co najmniej 3000 celów dziennie w Libanie – bezprecedensowe izraelskie użycie siły powietrznej. Iran mógłby się bezpośrednio zaangażować, stawiając Waszyngton przed strategicznym dylematem. W takim konflikcie fronty w Iranie i Syrii byłyby prawdopodobnie w pełni aktywowane, co stanowiłoby dodatkowe wyzwanie. Dziesiątki tysięcy członków szyickich milicji pod dowództwem irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji (IRGC) już działają w Syrii, podobnie jak Hezbollah. Siły te prawdopodobnie wystrzeliłyby rakiety balistyczne, pociski manewrujące i bezzałogowe statki powietrzne w kierunku Izraela, co jeszcze bardziej skomplikowałoby scenariusz takiej wojny.

Izrael jest w ciągłym dialogu ze Stanami Zjednoczonymi i CENTCOM, potwierdził Hagari w swoim środowym oświadczeniu. Według Hagariego, Izrael chce uniknąć szerszego konfliktu, ale jest na niego w pełni przygotowany. Jednak decyzja o eskalacji należy teraz do Hezbollahu i Nasrallaha.

Tak czy inaczej, mieszkańcy północnego Izraela, z których około 60 000 pozostaje przesiedlonych od 8 października z powodu trwających ataków Hezbollahu, nie mogą pozostać w zawieszeniu na zawsze.
Patrząc w przyszłość, istnieją dwie główne możliwości. Pierwsza jest taka, że Hezbollah w odpowiedzi na atak w Bejrucie wywoła wojnę. Druga jest taka, że Hezbollah zdecyduje się odpowiedzieć, ale pozostanie poniżej progu wojny, a następnie powróci do regularnego ostrzału północy w ramach swojej strategii zmuszenia Izraela do poddania się w Strefie Gazy.

Jeśli dojdzie do zawieszenia broni z Hamasem w Strefie Gazy, Hezbollah zawrze nieformalny rozejm. To jednak tylko opóźniłoby wojnę, a nie jej zapobiegło.

Izraelska eliminacja Shukr była skalkulowaną próbą zadania Hezbollahowi ciosu, przy jednoczesnym utrzymaniu Strefy Gazy w centrum jego zainteresowania. Następne kroki Nasrallaha zadecydują o tym, czy Liban stanie się nowym głównym frontem w fatalnym konflikcie między Izraelem a wspieranymi przez Iran armiami dżihadystów.

Analiza wojenna