Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).
Dzis kontyujemy wiersze z tomiku KREW ZYCIA
Wiecej o ksiazce TUTAJ
Pomost
Kiedyś dziewicze,
teraz
już nakarmione plastikiem, wyspy
skłaniają do refleksji.
Czy żółwie morskie, ryby
powinny pływać pośród
tego,
co zostawia po sobie
lekkomyślny ziemianin?
Sztuka
Ta prawdziwa wywodzi się z głębi,
wtedy jest pełna, silna,
milcząc potrafi przemówić.
Poruszyć,
pokazać piękno brzydoty,
światło ciemności,
wyzwolić w innych emocje.
Czy jest sens
chodzić po cudzych śladach?
Nie jest sztuką powielać,
naśladować.
Zawsze wtedy będziesz kolejnym.
Nie będziesz prekursorem,
a tylko – imitatorem!
w należytym dostojeństwie.
Do nas należy dbałość,
by piękny świat
nie był wdeptany w zapomnienie,
by nie był nasączony niesmakiem.
Pomostem, pomiędzy
zachwytem przyrodą
a jej niszczeniem,
powinien być rozum.
Żar utraty
Już nie pomoże
zaklinanie rzeczywistości.
Może roztropność, mądrość?
Nastał brzemienny, zagrożony
czas wyczekiwania.
Zegary nie stoją w bezruchu!
Nikną pasieki,
rosną wieżowce,
w których zapracowani mieszkańcy
nie mają czasu,
by myśleć o przyszłości planety.
Znajdują go wtedy, gdy
rozbudzają własne potrzeby.
Dopóki nie wszystko wymarło,
choć już jest dogorywające
trzeba wskrzesić rozum.
Otworzyć się
na nowy wymarsz
w odbudowywany,
niezanieczyszczany świat.
Dzisiaj, nie jutro,
pootwierajmy się na płomienie życia,
zamknijmy – na żar utraty wszystkiego.
Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ
Kategorie: Uncategorized
