Poezja

Eliza Segiet – kacik poezji cz.40

Eliza Segiet  – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, studiów podyplomowych – Wiedza o Kulturze i Filozofia, Prawo Karne Skarbowe i Gospodarcze, Studiów Literacko Artystycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, Prawo Karne Skarbowe oraz Studium Realizacji i Eksploatacji Telewizyjno-Filmowej w Łodzi.

Rozdarta pomiędzy poezją a dramatem. Lubiąca spoglądać w chmury, ale twardo stąpająca po ziemi. Jej sercu bliska jest myśl  Schopenhauera: „Zwyczajni ludzie myślą tylko o tym, jak czas spędzić, kto ma jakiś talent – jak czas wykorzystać”.

Dorobek artystyczny:
tomy wierszy:
„Romans z sobą” (Sowello 2013r.),
„Myślne miraże” (Miniatura 2014r., II wyd. Sowello 2017r.),
„Chmurność” (Signo 2016r.),
“Magnetyczni” (Sowello 2018r.),
monodram:
„Prześwity”(Signo 2015r),
farsa:
„Tandem” (Signo 2017r.).

Dwukrotnie (2016, 2017) zauważona na Międzynarodowym Festiwalu Literackim Pero Živodraga Živkovića.
Autor Miesiąca w The Year of the Poet 14 w USA (czerwiec 2017).
Publikacja Miesiąca (za wiersz „Pytania”) w Spillwords Press (sierpień 2017).
Tytuł Międzynarodowej Publikacji roku (za wiersz „Pytania”) w Spillwords Press (2017).
Laureatka Międzynarodowej Nagrody Specjalnej „Frang Bardhi” (2017).
Nominacja do tytułu Publikacja Miesiąca (za wiersz „Aplle”) w Spillwords Press (styczeń/luty 2018).
Drugie miejsce w Międzynarodowym Konkursie “Nature 2017-2018” za wiersz “Kiście owoców”.
Autor Miesiąca w Spillwords Press (styczeń/luty 2018).
Autor Miesiąca w indyjskim Our Poetry Archive (maj 2018).

Jej twórczość można znaleźć w antologiach i czasopismach literackich w kraju i poza granicami (m.in. Albania, Australia, Bośnia i Hercegowina, Chile, Filipiny, Hiszpania, Indie, Kanada, Kosowo, Portugalia, Rumunia, Singapur, Szkocja, Szwecja, USA, Wielka Brytania, Zambia).


Ponizej wiersze z  ksiazki „Myślne miraże”

 

 

 


Muezin

W tle płonących pochodni,
w krzyku wystrzałów
On śpiewa.
Został w minarecie.
Udaje, że nie słyszy.

Śpiewa, śpiewa, śpiewa,
a obok
dzieje się życie.
Walka o życie.


Całun

Profesorowi
Krzysztofowi Tomaszowi Witczakowi

Odarta z resztek nadziei
zrozumiała, że całun czasu
okrywa patyną
nie tylko grzbiety książek,
ale czasami ich treść.


Labirynt

W tanecznym wirze,
błądząc w labiryncie czasu
zobaczyła
efemeryczność istnienia.
Dziś zamienia się na wczoraj
jak w heraklitejskiej rzece
 płynność, płynność.
Choć drzewa żyją dłużej od ludzi,
to snując się między nimi
widać już rozsypane dmuchawce.
A za wysokim murem z bukszpanu
jest wszystko
do czego nie można już wrócić.
Każdy promień słońca
jest nadzieją dla istnienia,
któremu
kiedyś nawet ono
nie pozwoli na poryw życia.


Wszystkie kaciki poezji

TUTAJ

Kategorie: Poezja

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.