Uncategorized

Maria Orska. Krótka historia kobiety upadłej

16 maja o godzinie 23.15 zmarła w szpitalu powszechnym wskutek zatrucia weronalem znana artystka dramatyczna Maria Orska. Tyle donosiły sobotnie gazety 17 maja 1930 r. o śmierci największej skandalistki ówczesnej Europy.

Mało kto uwierzył w te informacje. Już nieraz prasa pisała, że Orska popełniła samobójstwo, ale potem przyznawała się do pomyłki. Złośliwi twierdzili nawet, że aktorka preparuje smakowite sensacje o swoich próbach samobójczych. Tym razem jednak informacja była prawdziwa.

Orska w 1917 r. zagrała w niemieckim filmie „Bagno” Maxa Macka, a tytuł tej produkcji mógł być również mottem jej życia.

Jej fluid bierze w jasyr

Naprawdę nazywała się Rachela Blindermann. Przyszła na świat w 1893 r. w bogatej rodzinie żydowskiej w Mikołajowie na terenie dzisiejszej Ukrainy. Jedni utrzymywali, że rodzina pochodziła z Rosji, drudzy, że z Polski, pewne jest, że doskonale mówiła w naszym języku. Przyjęła pseudonim Maria Orska, bo nie chciała, by ludzie wiedzieli, że jest Żydówką.

Jej ojciec Abraham Moisiejewicz Blindermann był adwokatem, matka Augusta Frankfurter zajmowała się domem. Oprócz Racheli było w nim jeszcze jej młodsze rodzeństwo – siostra Gabriela i brat Edwin. Wkrótce po przyjściu na świat jedynego syna Blindermannowie przeprowadzili się do Moskwy.

Tam posłali córkę do szkoły słynnego reżysera i etyka teatru Konstantina Siergiejewicza Stanisławskiego. Rachela zdradzała talent dramatyczny, ale początkowo nie wiązała przyszłości z teatrem, zaczęła studiować filozofię. Prawdopodobnie zaangażowała się tam wówczas w działalność antycarską, bo u progu I wojny światowej rodzina musiała opuścić Rosję. Blindermannowie zamieszkali w Warszawie, ale już w 1915 r. trafili do Wiednia, potem do Hamburga, by ostatecznie osiąść w Berlinie.

Stolica Niemiec była wówczas jednym z najbardziej wyzwolonych miast świata, tętniła życiem artystycznym – teatry, rewie i kabarety zapełniały tłumy. Ten piękny wolny świat był również wyjątkowo zepsuty i niebezpieczny. Tam Rachela postanowiła zostać jednak aktorką dramatyczną. Miała talent, więc szybko zwróciła na siebie uwagę.

Przy niekorzystnych warunkach zewnętrznych [nie była uważana za ładną] posiada ona niezwykle dużo ujmującego wdzięku, ogromną prostotę środków artystycznych i szczery, trafiający do widza ton – pisał recenzent „Ilustrowanej Republiki”.

Zaczęła grać w uznanym Hebbel-Theater pod okiem słynnego Maxa Reinhardta. Publiczność nie polubiła jej słowiańskiego akcentu, ale z czasem ten mankament przekuła w swój znak rozpoznawczy. Zdobyła popularność w Berlinie, potem zaczęła otrzymywać zaproszenia z teatrów w całych Niemczech, a w końcu upomniała się o nią Europa. Skąd taki fenomen?

Calos TUTAJ

Przyslala Rimma Kaul

Kategorie: Uncategorized

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: