W uderzającej ciszy Domu Rozważań żył pewien myśliciel o imieniu Allen. Jego umysł wędrował po zakamarkach duchowej rozterki, zawsze poszukując odpowiedzi na pytanie, które nurtowało ludzkość od zarania dziejów: „Czym jest życie? W jakim celu ono powstało?”

Allen nie był zwykłym myślicielem. Miał dar kontemplacji, który umożliwiał mu zagłębianie się w najbardziej głębokie aspekty duchowego życia. Jego myśli podążały ścieżkami medytacji, etyki duchowej i poszukiwań sensu, ale mimo tego, co dziwiło jego przyjaciół z dzieciństwa, zapominał o jednym najważniejszym elemencie – o sobie.

Jego życie toczyło się między modlitwami, powtarzającymi się rytuałami, a nocnymi udrękami z własnym, nienasyconym wnętrzem, które same w sobie były uciążliwym, nie abstrakcyjnym duchowym egzaminem. Lecz Allen miał zwyczaj i talent zadawania pytań, znajdując odpowiedzi, które były wyzwaniem dla najbardziej głębokich duchowych poszukiwaczy celu życia.

Lata mijały, a Allen nie zauważał, jak szybko upływają. Zanurzony w powtarzających się medytacjach i niekończących się rozważaniach, nie dostrzegał piękna chwil samego życia, które mijały niezauważone w pędzie codzienności. Omijały go zmysłowe doznania, radość rozmów z innymi ludźmi czy chwile skupienia podczas pożytecznej, dociekliwej kontemplacji w płci przeciwnej.

W swoim poszukiwaniu prawdy o życiu, Allen notorycznie nie zauważał siebie samego. Nie widział, jak słońce wschodzi i zachodzi, jak drzewa kwitną, jak opadają zwiędłe owoce i liście. Nie widział róż, dających kolorytu życiu, ludzi cieszących się nowonarodzonym dzieckiem, czy pogrzebów żegnających swoich ukochanych. Był jak niefortunny poszukiwacz skarbów, który gubi skarb na skraju ścieżki, zajmując się zbyt intensywnie duchowymi poszukiwaniami właściwej ścieżki.

Jednak pewnego dnia, gdy siedział w swoim z własnego wyboru skromnym szarym pokoju, spojrzał na swoje dłonie i zdał sobie sprawę, że nie pamięta, kiedy ostatnio dotykał czegoś innego niż pergaminy opisujące i tworzące księgę życia. Czegoś, co by naturalnie podnieciło jego wiecznie czyhające, żarzące się głodne zmysły. Zaczął zastanawiać się, czy celem życia jest duchowa mądrość tkwiąca jedynie w medytacjach, czy również życie chowa się i w innych doświadczeniach.

Allen podjął decyzję o odnalezieniu równowagi między duchowym poszukiwaniem sensu istnienia a czerpaniem radości z samego życia. Zaniechał skomplikowanych, zimnych rytuałów i wyruszył na spotkanie z żywym światem, nadal jednak trwając w głębokim kontemplacyjnym życiu. Zaczął doceniać chwile, w których mógł doświadczać ciepłej, cielesnej obecności.

Allen zrozumiał, że życie duchowe to nie tylko abstrakcje, lecz także nasycenie zmysłów, emocje i relacje z innymi istotami. Odkrył, że aby zrozumieć sens życia, trzeba również je fizycznie przeżywać, a nie wyłącznie analizować duchowo. Był to dla niego przełomowy moment, który uczynił go mądrzejszym nie tylko jako myśliciel, ale również możliwość opatentować siebie jako duchowego wynalazcy tajemnicy wiecznego cyklu samego życia.

Od tej pory Allen starał się łączyć duchową mądrość z życiową, naturalnie kuszącą zmysły kontemplacyjną wprawą. Jego myśli już nie były abstrakcyjnymi ideami, ale także wyrosły z osobistych, cielesnych doświadczeń, związanych nieodłącznym węzłem między pięknem życia a duchową samoegzystencją. Allen odkrył w sobie równowagę, która umożliwiła mu naprawdę zrozumieć to, co znaczy żyć będąc w tym życiu – obecnym.

Wszystkie wpisy Alika TUTAJ