Jak już wspominałem, “Rymowanki” absolutnie nie roszczą sobie prawa do tego, aby współzawodniczyć z Prawdziwą Poezją, taką przez wielkie “P”. Ot, nieśmiała próba, aby jakoś się podczepić pod Kulturę i Sztukę z prawdziwego zdarzenia. Niemniej jednak pozwalam sobie zamieścić kolejną rymowankę, tym razem dotyczącą straszliwego jazgotu, który dobiega już nie tylko z każdego telewizora i z każdego odbiornika radiowego, ale niemalże z każdej rynny. Strach żelazko włączyć, a tym bardziej maszynkę do golenia. Co zatem jest przyczyną takiego zajadłego jazgotu? Pewne światło na rzeczone zagadnienie może rzucić poniższa rymowanka.

Tomcio Paluch

PIES ESESMANA
=============
Smutne ma życie pies esesmana.
W dzisiejszych czasach został bez pana.

Gdzie pan? Ze smutkiem otwarcie stwierdze,
ze powiesili go w Norymberdze.

Kreca sie wokol takie wilczury,
marnieja skutki dawnej tresury.

Kiedyś sobaka ćwiczona, mądra
umiala więźniom wyrywać jądra.*

Za taki wyczyn wysokiej klasy
Hans rzucał zawsze kawał kiełbasy.

Nigdy przy Hansie nie zaznał głodu
pies - az źli ludzie przyszli ze wschodu.

Krematoryjny kompleks piecowy
rozp... ogniem działowym.

Jak dały ognia czołgowe działa,
to rasa panow na zachód wiała.

Hans, Fritz i Wolfgang dali drapaka
i pozostała tylko sobaka.

Marzy sobaka o dawnych czasach,
śni się selekcja, apel, kielbasa,

druty kolczaste, piece, baraki -
ech, były czasy w życiu sobaki!

Dzisiaj sobacze oczy się smucą,
bo już te czasy więcej nie wrócą.

Dziś można tylko szczekać z daleka,
więc się sobacza łzawi powieka,

smutek sobacze serce ogarnia
i w melancholie popada psiarnia.

Wprawdzie Hans-junior gdzieś tam w oddali
czasem bożnice jakąś podpali,

łeb chciałby podnieść - lecz ciągle jeszcze
jakoweś dreszcze miewa złowieszcze,

chwyta się wtedy reką za szyje
modny go krawat cokolwiek pije.

Z tej to przyczyny (i z żadnej innej)
Hans-junior wiedzie życie bezczynne,

piwo popija w swojej birsztubie,
bratwursztem przeje, w uchu podłubie

lecz w ślady taty się nie wybiera,
bo go ten krawat w szyję uwiera.

Bez Hansa psisko się nie wybije,
kazdy je moze odpędzić kijem,

każdy odgonić może kopniakiem
wychudła, stara, wredna sobake.

Odwaznie prawdzie spojrzyjmy w oczy:
Już żadnych jąder z niczyich kroczy

nie wyrwie więcej pies esesmana,
choćby z żałości wył aż do rana.

Smutne jest, smutne życie sobacze.
Nim ze wzruszenia się tu rozplaczę

nad pieskim życiem, rzuce z litości
psu esesmana kawałek kości.
_________________________________
* Autentyczne
© Tomcio Paluch