Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Przedmowa / nota od autora – TUTAJ

Gruz 

Nie zasługuje 
na człowiecze określenia.
Jest jak zwykły mur.

Nie można nazwać głazu 
 − człowiekiem, 
tylko dlatego, że widać, że jeszcze stoi, 

choć już na zbutwiałej ziemi,
na której kiedyś rodzili się wielcy.

Żyje pomiędzy blaskiem 
a rozstrzygnięciem dylematu: 
lśnić czy przepaść? 
Pobłyskuje pośród sobie podobnych.
W mroku haniebnej sławy
dołączył 
do takich jak on 
 − znanych z historii − 
szaleńców. 
 
Czas na nasze działanie!

Przecież na jego rozkaz 
ludzie władają życiem i śmiercią.

Mordowanie za niewinność
nie może trwać bezterminowo. 

Może są jeszcze tacy, 
którzy widzą ludobójstwo? 
Czy znajdzie się ktoś, 
kto odważy się zburzyć 
już nie: 
popękany mur, a jego pozostałości?

Wystarczy jeden podmuch historii,
by nawet monument zamienić w gruz, ruiny.
Pozostanie nic!
Stojąc na krawędzi przepaści
 − NIC może znaczyć więcej niż 
coś czy ktoś!

Uśpiona normalność 

Zza pokiereszowanego muru 
wygląda życie,
ale ciężko do niego dojść prostą drogą.

Czy można dotrzeć na skróty?
Niestety nie!
Nie da się ominąć gradu pocisków.

Jednak trzeba wierzyć, 
że kiedyś obudzi się 
teraz uśpiona normalność.

Na ziemi i w niebie
stanie się cisza, 
a w sercu będzie powojenny oddech,
radość, że przyszłość…

że ona jest! 
(7)

RECENZJA – TUTAJ

Wszyskie wpisy Elizy TUTAJ