Mezuza to zwitek pergaminu z fragmentami Tory, który każdy pobożny Żyd w małych pojemniczkach z drewna, metalu bądź szkła umieszczał przy wejściu do swego domu. Na futrynie, po prawej stronie. Urywki modlitw miały przypominać o obowiązku posłuszeństwa wobec nakazów Pięcioksięgu. W Polsce przed wojną mieszkało ok. 3,5 mln Żydów. Mezuza lub ślad po niej to indywidualna pamiątka po tych ludziach. Konkretnym człowieku, konkretnej rodzinie.