Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Dzis kontynujemy wiersze z tomiku KREW ZYCIA

Wiecej o ksiazce TUTAJ

Pomost 

Kiedyś dziewicze, 
teraz 
już nakarmione plastikiem, wyspy
skłaniają do refleksji.

Czy żółwie morskie, ryby
powinny pływać pośród
tego,
co zostawia po sobie 
lekkomyślny ziemianin?

Myśleć to 
– przewidywać
– widzieć
– odczuwać.
Zachować 
wodę, ziemię, powietrze
w należytym dostojeństwie.

Do nas należy dbałość,
by piękny świat 
nie był wdeptany w zapomnienie,
by nie był nasączony niesmakiem.

Pomostem, pomiędzy 
zachwytem przyrodą 
a jej niszczeniem, 
powinien być rozum.

Gondola 

Można kołować w miejscu, 
w którym nie da się stanąć obok, 
patrzeć z góry na pięknodajną krainę.

Wody pomarszczone wiatrem, 
na wpół osłonięte śniegiem szczyty 
oglądane z wysokości,
wabią czyhających wrażeń. 
Kiedy oczekiwany 
zachwyt staje się faktem,
przychodzi zrozumienie.
Z wysokości, z gondoli, 
nad którą góruje balon 
nie widać
śladów bezmyślności. 
Z każdym metrem drogi powrotnej,
przybliżanie staje się 
uświadamianiem klęski. 
Ścielą się łany plastiku 
– pokarmu dla umierającej przyrody. 
Tylko przebudzony człowiek,
pieszczotą i dbałością
 – może zatrzymać śmierć ziemi.

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ