Marzec 68. Dziennik komandosa

Jan Litynski

litynski

 

Wtorek, 19 marca 1968: Klawisze

Powoli poznaję oddziałowych, czyli naszych klawiszy. Jest ich dwóch dziennych, niekiedy pojawiają się kobiety w mundurach, ponieważ na naszym piętrze jest też oddział kobiecy. Jeden oddziałowy to Jasio – pełen energii, zawsze wesoły. Otwiera drzwi szybko, zaś kluczem stuka jak zawodowy werblista. Jego przeciwieństwem jest Marian, zwany też Smutnym. Zgodnie z przydomkiem nigdy się nie uśmiecha, mówi cicho jakby  nieśmiało, zachowuje się jakby przepraszał, że  przeszkadza nam w  wypoczynku. W przeciwieństwie do Jasia nosi zawsze czapkę. Przechodząc obok dyżurki na spacer odkrywam jego tajemnicę. Marian jest łysy i wyraźnie swej łysiny nie lubi. Oddziałowi to na ogół chłopo-klawisze.

Mieszkają na wsi i system 12 godzin pracy z jednodniową przerwą pozwala im na doglądanie gospodarki i prace na roli. Trzecim klawiszem, wolnym elektronem, jest „Prawda”. Jest na oddziale codziennie. Niekiedy to on przyjmuje apel wieczorny. Nikt nie salutuje z takim namaszczeniem. Lubi wpaść szybko do celi. Gdy widzi mnie blisko okna stwierdza: – Proszę uważać. Naczelnik jest dobry człowiek, ale może się zdenerwować. I wtedy za minimalne wykroczenie, maksymalna kara. Prawda, nie!

Po południu otwierają się drzwi i klawisz wskazuje na pana Jurka i pana Ryśka – Wy i wy. Z rzeczami. Oznacza to, że nas rozdzielają. Wskazani szybko się pakują. Mam wrażenie jakby mi odbierano kogoś bliskiego. W celi szybko przywiązuje się do ludzi, a każda zmiana może oznaczać zmianę na gorsze. W każdym razie dla pana Jurka to jeszcze nie droga ostatnia, ponieważ wyprowadzają ich dwóch. Zostajemy z panem Tadeuszem.

Po pół godzinie jest nas już trzech. Do celi wchodzi Paweł Bąkowski, z fizyki, członek wydziałowego komitetu strajkowego. Złapali go na ulicy. Pawła poznałem na obozie wojskowym latem 66, który odbywałem z powodu choroby w 65 roku z rokiem niżej. Nigdy się specjalnie w nic nie angażował, ale zawsze można było na niego liczyć. To ciekawe, ale takich ludzi poznawało się niemal natychmiast, nawet bez rozmowy o polityce. Wskazywał na to ich sposób bycia, sposób prowadzenia rozmowy, rodzaj zainteresowań. Paweł przynosi nowe wieści.  Strajki studenckie trwają, nie tylko na Uniwersytecie i Politechnice, ale a całej Warszawie i na wielu uczelniach pozawarszawskich.

Caly ten ciekawy artykul znajdziesz jak

KLIKNIESZ TUTAJ

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Dodaj komentarz

%d bloggers like this: