KONSEKWENCJE 11 WRZEŚNIA (2001-2004)

W dniu 11 września 2001 roku doszło do skoordynowanych ataków terrorystycznych na Stany Zjednoczone, za którymi stała islamska grupa terrorystyczna Al-Kaida. Cztery samoloty pasażerskie zostały porwane przez 19 terrorystów z Al-Kaidy. Dwa z tych samolotów uderzyły w wieże kompleksu biurowego World Trade Center na Dolnym Manhattanie w Nowym Jorku. W niecałe dwie godziny później obie wieże zawaliły się, a gruz i pożary spowodowały zawalenie się kilku innych budynków kompleksu World Trade Center. Trzeci samolot rozbił się w Pentagonie (siedzibie Departamentu Obrony USA), co doprowadziło do częściowego zawalenia się zachodniego skrzydła budynku. Czwarty samolot leciał w kierunku Waszyngtonu, jednak pasażerowie udaremnili plany porywaczy, i robił się na polu w pobliżu Shanksville w stanie Pensylwania. W wyniku tego skoordynowanego ataku terrorystycznego zginęło 2 996 osób, a ponad 6 tys. zostało rannych. Straty w infrastrukturze i majątku wyceniono na co najmniej 10 mld dolarów.

Podejrzenie spadło na islamską organizację terrorystyczną Al-Kaidę. Została ona utworzona w 1998 roku przez Osamę bin Ladena podczas sowieckiej inwazji na Afganistan (1979-1989). Al-Kaida działała jako sieć współpracujących z sobą sunnickich grup islamskich terrorystów i salafickich dżihadystów. Większość baz szkoleniowych posiadali w Afganistanie, skąd rozwijali swoją działalność niemal na całym świecie. Osama bin Laden przedstawił motywy prowadzonych przez jego organizację ataków. Należały do nich: wsparcie Stanów Zjednoczonych dla Izraela, amerykańskie poparcie dla izraelskiej agresji w Libanie, obecność proamerykańskich rządów na Bliskim Wschodzie, obecność amerykańskich wojsk w Arabii Saudyjskiej, sankcje nałożone na Irak, wojna przeciwko muzułmanom w Somalii i Filipinach, rosyjskie okrucieństwa wobec muzułmanów w Czeczenii i prześladowania muzułmanów w indyjskim Kaszmirze. Zakres pretensji i żalów zgłaszanych przez Osamę bin Ladena był więc bardzo szeroki. Sam Osama bin Laden pochodził z Arabii Saudyjskiej (w 1994 r. pozbawiony obywatelstwa). Był członkiem zamożnej sunickiej rodziny bin Ladenów, wywodzącej się z jemeńskiego klanu plemiennego Kindit. Według informacji zachodnich wywiadów, rodzina bin Ladenów jest bardzo rozległa i dzieli się na grupy saudyjską, syryjską, libańską i egipską. O wielkości ich bogactwa najlepiej świadczy fakt, że grupa egipska zatrudnia 40 tys. pracowników i jest największym prywatnym inwestorem zagranicznym w Egipcie. Osama bin Laden korzystał z rodzinnych funduszy do rozwijania działalności Al-Kaidy.

Ataki z 11 września miały natychmiastowy wpływ na politykę zagraniczną Stanów Zjednoczonych. Prezydent George W. Bush zobowiązał się do „bronienia wolności przed terroryzmem”. 12 września 2001 roku po raz pierwszy w historii paktu wojskowego NATO, uruchomiono procedurę związaną z artykułem piątym, który mówi, że atak na dowolne państwo należące do NATO równy jest z atakiem na cały sojusz. Towarzyszyło temu nadanie specjalnych uprawnień służbom wywiadowczym oraz siłom specjalnym, które rozpoczęły tropienie terrorystów z Al-Kaidy na całym świecie. Równocześnie Rada Bezpieczeństwa ONZ przegłosowała rezolucję potępiające ataki i wyraziła gotowość do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu zwalczania wszelkich form terroryzmu. Konsekwencją było wprowadzenie przez wiele krajów przepisów antyterrorystycznych i zamrożenie kont bankowych, które były podejrzewane o powiązania z Al-Kaidą. Wielka Brytania najmocniej stanęła ramię w ramię ze Stanami Zjednoczonymi, a brytyjski premier Tony Blair odbył liczne podróże w celu zebranie międzynarodowego poparcia dla przygotowywanych działań wojskowych przeciwko Afganistanowi.

Najpoważniejszym skutkiem ataków z 11 września było uruchomienie wielkiej militarnej maszynerii Stanów Zjednoczonych do działań wymierzonych przeciwko terrorystom na całym świecie. Przed największą i najnowocześniejszą armią świata postawiono wyraźne cele oraz określono zadania operacyjne do wykonania w różnych częściach globu ziemskiego. Wszędzie rejestrowano wzmożoną aktywność amerykańskich sił zbrojnych. Widząc to niezwykłe ożywienie, Iran bardzo dobrze rozumiał potrzebę okazania współczucia i jedności z ofiarami ataków terrorystycznych w Nowym Jorku i Waszyngtonie. Ataki te potępił zarówno najwyższy przywódca Iranu ajatollah Ali Chamenei. jak i prezydent Mohammad Khatami. Chamenei tymczasowo zawiesił nawet wypowiadanie zwyczajowych słów: „Śmierć Ameryce!” podczas modlitw piątkowych.

—– AMERYKAŃSKA INWAZJA NA AFGANISTAN —–

Tymczasem Stany Zjednoczone wystosowały ultimatum względem rządu talibów w Afganistanie, żądając natychmiastowego wydania Osamy bin Ladena i zamknięcia wszystkich obozów szkoleniowych terrorystów Al-Kaidy. Po odmowie spełnienia ultimatum, w dniu 7 października 2001 roku Stany Zjednoczone i Wielka Brytania rozpoczęły Operację Trwała Wolność. Potem dołączyły do nich inne kraje.

Inwazja na Afganistan rozpoczęła się zmasowanymi nalotami powietrznymi i atakami rakietowymi na bazy terrorystów. Następnie Sojusz Północy przy wsparciu amerykańskich sił specjalnych i sił powietrznych sprzymierzonych, rozpoczął szeroko zakrojoną ofensywę rozbijając talibów i przejmując kontrolę nad całym krajem. Niedobitki talibów ukryły się w górach lub uciekły do Pakistanu. W Afganistanie powstał nowy rząd, który był ściśle związany z interesami bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych. Na terytorium kraju utworzono amerykańskie bazy wojskowe, a w grudniu 2001 roku utworzono międzynarodowe siły wsparcia ISAF utworzone w większości przez państwa członkowskie paktu wojskowego NATO. Kolejne lata były poświęcone odbudowie Afganistanu i walce z partyzantką talibów. W dniu 2 maja 2011 roku amerykańskie siły specjalne podczas tajnej operacji w Pakistanie zabiły Osamę bin Ladena.

Operacja Trwała Wolność była powiązana z szeregiem innych operacji antyterrorystycznych prowadzonych w innych krajach przeciwko al-Kaidzie i pozostałościom talibów. W grudniu 2001 roku rozpoczęto operację w Kirgistanie, tworząc w ten sposób bazę wsparcia lotniczego dla operacji prowadzonych w Afganistanie. 15 stycznia 2002 roku rozpoczęto Operację Orzeł Wolności na Filipinach. 7 października 2002 roku rozpoczęła się Operacja Trwała Wolność – Róg Afrykiwymierzono przeciwko siłom islamskim i morskiemu piractwu u wybrzeży północno wschodniej Afryki. Działania prowadzono w Sudanie, Somalii, Dżibuti, Etiopii, Erytrei, Kenii i na Seszelach, jednak poszerzony obszar działań operacyjnych obejmował także Mauritius, Komory, Liberię, Rwandę, Ugandę i Tanzanię. Odrębną operację przeprowadzono w latach 2001-2003 przeciwko Al-Kaidzie i czeczeńskim terrorystom w Gruzji. 6 lutego 2007 roku rozpoczęto Operację Trwała Wolność – Trans Sahara. Działania prowadzono na Sahelu, głównie w Algierii, Czadzie, Mali, Mauretanii, Nigrze, Senegalu, Nigerii i Maroku. W 2008 roku zainicjowano operację w Ameryce Środkowej i na Karaibach, angażując siły specjalne w Belize, Gwatemali, Salwadorze, Hondurasie, Nikaragui, Costa Rica i Panamie. Wszystko to stanowiło elementy wielkiej globalnej wojny z terrorem.

Iran z rosnącym zaniepokojeniem obserwował powstające nowe amerykańskie bazy wojskowe wokół swoich granic. Na wodach Zatoki Perskiej na stałe operowała V FlotaStanów Zjednoczonych, która swoją bazę posiadała w Bahrajnie. Odpowiadała ona za działania morskie w Zatoce Perskiej, Morzu Czerwonym, Morzu Arabskim i zachodniej części Oceanu Indyjskiego. Wsparcie lotnicze zapewniała jej baza sił powietrznych w Bahrajnie. Po wyzwoleniu Kuwejtu, Stany Zjednoczone zawarły z emiratem umowę o współpracy obronnej, dzięki czemu korzystali z jednej bazy sił powietrznych i trzech baz sił lądowych w tym kraju. W Katarze posiadali bazę sił powietrznych oraz bazę wojsk lądowych. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich posiadali bazę lotniczą i dwie bazy morskie. W Arabii Saudyjskiej wciąż jeszcze przebywały amerykańskie oddziały, były jednak systematycznie ewakuowane. Przy wejściu do Zatoki Perskiej Amerykanie korzystali z trzech baz lotniczych i dwóch portów morskich w Omanie. Dzięki temu posiadali bardzo dobre wsparcie dla działań operacyjnych prowadzonych w Zatoce Omańskiej. Od 2003 roku w północno wschodniej części Afryki znajdowała się baza amerykańska w Dżibuti. Pakistan był w bliskim sojuszu wojskowym ze Stanami Zjednoczonymi, dzięki czemu Amerykanie mogli korzystać z dwóch pakistańskich baz lotniczych. W Afganistanie znajdowało się pięć amerykańskich baz lotniczych oraz liczne wojska lądowe. Bardziej na północy Amerykanie korzystali z baz lotniczych w Kirgistanie i Tadżykistanie, oraz posiadali obecność wojskową w Gruzji. Turcja była członkiem paktu wojskowego NATO i Amerykanie korzystali z jej dwóch baz lotniczych. Pierścień zamykał od zachodu Izrael, w którego portach często gościły okręty wojenne VI Floty Stanów Zjednoczonych, która operowała na Morzu Śródziemnym. Iran coraz bardziej czuł się osaczony ze wszystkich stron. Z rosnącym niepokojem obserwował także działania Stanów Zjednoczonych zmierzające do obalenia rządów Saddama Husseina w Iraku. Zdawano sobie sprawę, że po Iraku kolejnym celem może stać się Iran.

—– AMERYKAŃSKA INWAZJA NA IRAK —–

Calosc TUTAJ

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: