Adolf Rudnicki

Zyciorys

Urodził się jako Aron Hirschhorn. Pochodził z chasydzkiej rodziny żydowskiej. Przed wojną ukończył szkołę handlową i pracował jako urzędnik bankowy. Debiutował jako prozaik na łamach dziennika „Kurier Poranny” w 1930, w którym wydrukowano jego nowelę pt. Śmierć operatora[2]. Z 1932 pochodzi jego pierwsza powieść Szczury.

Był uczestnikiem kampanii wrześniowej, został wzięty do niewoli, z której uciekł. W latach 1940–1941 przebywał we Lwowie, gdzie był członkiem Narodowego Komitetu Żydowskiego. 17 września 1940 wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy[3]. Od 1942 przebywał w Warszawie, gdzie działał w podziemiu kulturalnym. W 1944 wstąpił jako ochotnik do Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim.

Po wojnie mieszkał w Łodzi, a później w Warszawie. Poświęcił się pracy pisarskiej. Współpracował z pismami „Kuźnica” i „Świat”.

Znaczącym motywem twórczości Rudnickiego jest martyrologia Żydów. Określenie „epoka pieców” pochodzi od tytułu jednego z jego utworów. Rudnicki pisał także utwory psychologiczne oraz eseje.


 

 Adolfa Rudnickiego odmiany żydowskości

 

Twórczość Adolfa Rudnickiego oglądana być może przez pryzmat rozwojupolskiej prozy psychologicznej, postrzegana jako jeden z głosów zapisywaniaZagłady czy wreszcie jako zmienna, ewoluująca narracja, przechodząca odoniryczności wczesnych opowiadań i powieści po konstruowane formy niefabularne,tworzona stale na nowo przez pisarza tekstowa całość. Oglądu tej całości podjęło sięw monograficznych książkach dwoje badaczy – Anna Wal i Józef Wróbel.

 

 
Monografista wyróżnił kilka etapów twórczości – lata trzydzieste, czas debiutu i szukania własnej formy wypowiedzi literackiej, lata czterdzieste – czas po Zagładzie,kiedy to Rudnicki podjął ważkie zadanie zapisania tego wyjątkowego doświadczenia, czas po t zw. odwilży (1956 roku), to znaczy etap szukania nowych formgatunkowych, lata siedemdziesiąte – kolejna zmiana poetyki i przejście do„filozoficzno
kabalistycznych parabol” i ostatnie, lata osiemdziesiąte – późnatwórczość eseistyczna. Wyróżnionym (podobnie także przez autorkę wcześniejszejpracy o Rudnickim) etapom twórczości towarzyszyła zmienność strategii pisarskich,różne dominanty tematyczne czy wreszcie odmienne poszukiwania gatunkowe.Podkreślano wyraźne w tym dorobku współistnienie eseistyki, pro zy fabularnej i form
hybrydycznych, wyraźną samoświadomość pisarską, obecne od najwcześniejszychtekstów, próby wychodzenia poza klasyczne, utarte formuły noweli czy powieści.

 

 Stosunek Rudnickiego do swoiście przezeń pojmowanej żydowskościodczytać można było już w pierwszych próbach literackich. Autor „Szczurów” (1932) i„Niekochanej” (1936) traktuje bowiem wersję żydowskości najbardziej wmiędzywojniu powszechną, tradycyjną, religijną – z ambiwalencją. Z jednej stronyujawnia niechęć narratora -bohatera do miasteczka ( wersji pierwszej publikacji skrytego pod literą Z., w powojennej wersji nazwanej mianem Raj, do tych zmian jeszcze powrócę), z drugiej zaś jakiś rodzaj fascynacji, namaszczenia, towarzyszy   opisom codzienności mającej stanowić kwintesencję życia przeciętnego „sztetla”(choć jak zauważył Artur Sandauer jest to powieść „kryptożydowska”, gdyż ani razu nie pada w niej słowo Żyd).
Calosc w Ponizszym linku

 

 

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: