W centrum polityki zagranicznej prezydenta USA pozostaje wezwanie Arabii Saudyjskiej i całego świata arabskiego do przystąpienia do porozumień Abrahama.

Dwa poważne nieporozumienia nadal zniekształcają dyskusję na temat Bliskiego Wschodu, Izraela i wojny w Strefie Gazy.

Pierwsza dotyczy stanowiska prezydenta USA Donalda Trumpa wobec Izraela, a zwłaszcza jego relacji z premierem Benjaminem Netanjahu. Komentatorzy coraz częściej przedstawiają Trumpa jako porzuconego kochanka, wzgardzonego przez Netanjahu za rzekomą nielojalność.

W rzeczywistości jednak chodzi tu o kwestie strategiczne, a nie emocjonalne. Izrael nadal odgrywa kluczową rolę w wizji MAGA dla Bliskiego Wschodu.

Aby to zrozumieć, trzeba wyjść poza spektakularną podróż Trumpa z Rijadu do Doha i Abu Zabi oraz zignorować teatralne gesty, takie jak nazwanie syryjskiego przywódcy Ahmeda al-Sharaa, byłego terrorysty, „atrakcyjnym młodym mężczyzną” lub wyznanie, że saudyjski książę Mohammed bin Salman jest „kimś, kogo bardzo lubię”, podczas podpisywania umowy na sprzedaż broni o wartości 142 miliardów dolarów.

Tak, zespół Trumpa negocjował bezpośrednio z Hamasem, aby zapewnić uwolnienie amerykańskiego zakładnika Edana Alexandra. I tak, Stany Zjednoczone zawarły porozumienie z Huti, aby zapobiec atakom na statki handlowe na Morzu Czerwonym. Jednak sednem polityki Trumpa wobec Bliskiego Wschodu pozostaje strategiczne wezwanie Arabii Saudyjskiej i szeroko pojętego świata arabskiego do przystąpienia do porozumień Abrahama. A porozumienia te nie mogą istnieć bez Izraela.

To prowadzi nas do drugiego błędnego przekonania, które kieruje dyskusją. Zgodnie ze strategiczną doktryną Netanjahu rolą Izraela jest zapewnienie bezpieczeństwa w regionie poprzez pokonanie Hamasu i Bractwa Muzułmańskiego. Bez tego każda struktura regionalna obejmująca Saudyjczyków, Emiratczyków, Egipcjan i Jordańczyków jest zagrożona upadkiem. W zeszłym tygodniu Izrael pochował Tzeelę Gez, zamordowaną w drodze do szpitala, gdzie miała urodzić dziecko, w jednym z ponad 2200 ataków terrorystycznych na Izraelczyków, przeprowadzonych lub udaremnionych tylko między styczniem a marcem.

W piątkowym wywiadzie dla Bret Baier w Fox News Trump ponownie pochwalił Netanjahu, opisując go jako słusznie „wściekłego” z powodu masakry dokonanej przez Hamas 7 października 2023 r. – nazywając ją „jednym z najbardziej brutalnych dni w historii świata” – oraz jako kogoś, kto „walczył dzielnie i odważnie”.

Taka jest rzeczywistość. Izraelscy rezerwiści nadal wracają na front, a rodziny ponownie pozostają w strasznej niepewności. Izrael stoi samotnie, tak jak wtedy, gdy wkroczył do Rafah, w obliczu międzynarodowego potępienia wywołanego falą kłamstw na temat IDF, armii, która jak żadna inna dokłada niezwykłych starań, aby zminimalizować ofiary wśród ludności cywilnej.

Gdyby Hamas wydał zakładników i broń, walki zakończyłyby się. Wiedzą o tym nawet ci, którzy podsycają antysemityzm oszczerstwami o „ludobójstwie”. Jak ostrzegł historyk Robert Wistrich, jesteśmy świadkami groteskowego odwrócenia moralności, w którym „nazistami stają się Żydzi”.

Cel tej wojny jest prosty: osaczyć Hamas, aż zrzeknie się broni i zwróci zakładników. Co w tym takiego tajemniczego? Jaka pokręcona logika pozwala sądzić, że Izrael walczy dla przyjemności? To wojna o przetrwanie.

A jednak w niemal jednogłośnym potępieniu przez świat odmowy kapitulacji Netanjahu – podobnie jak podczas bitwy o Rafah – kryje się milcząca akceptacja okrucieństw z 7 października i niepokojąca społeczna akceptacja kłamstw o rzekomych zbrodniach wojennych Izraela.

Rozważmy kryzys humanitarny. Podczas gdy międzynarodowe podmioty pracują obecnie nad złagodzeniem warunków w Strefie Gazy, to Hamas doprowadził do katastrofalnej sytuacji, przejmując żywność pod groźbą broni. Potwierdzają to nagrania wideo, nawet jeśli Izrael jest przedstawiany jako kozioł ofiarny.

Ofiarami cywilnymi – których liczba jest nadal niezwykle niska w porównaniu z innymi konfliktami, wynosząca jeden cywil na jednego bojownika – są bezpośrednim skutkiem militaryzacji domów, szkół, szpitali, sypialni dzieci oraz celowej polityki Hamasu polegającej na uniemożliwianiu cywilom schronienia się w podziemnych tunelach.

Totalitarna indoktrynacja terytorium – którą można nazwać jedynie „nazifikacją” Strefy Gazy – sprzyja poparciu dla terroryzmu od wczesnego dzieciństwa, zamieniając cywilów w ludzkie tarcze i chętnych wspólników. Wystarczy przypomnieć pogrzeb rodziny Bibas.

Izrael nie może, pod groźbą śmierci, pozwolić przetrwać temu terrorystycznemu reżimowi.

W tym momencie na scenę powraca Trump. Prezydent, który poruszał się po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu transformacji gospodarczej, która mogłaby przywrócić wielkość Ameryki, nadal oferuje Izraelowi bezprecedensową szansę na umocnienie swojej pozycji w nowym porządku regionalnym. Izrael nie może jednak pozwolić, aby jego bezpieczeństwo pozostawało w wątpliwości. Aby przetrwać, musi walczyć – i zabrać głos w sprawie Iranu.

Rozmowy z Islamską Republiką pozostają bardzo niestabilne. Trump wielokrotnie jednak zapewniał, że Iran nigdy nie będzie mógł wejść w posiadanie broni jądrowej.

Jeszcze w piątek najwyższy przywódca ajatollah Ali Chamenei nazwał prezydenta USA kłamcą. Mimo to Trump – w przeciwieństwie do Europejczyków – powstrzymał się od dyskusji na temat „państwa palestyńskiego”. Porzucił obsesję na punkcie „osad”, której tak bardzo trzymał się poprzedni prezydent Joe Biden.

Pole dyplomatyczne jest jasne. Pozostaje jednak zasadnicze pytanie: czy wielka koalicja islamska, pomimo ogromnych zachęt ekonomicznych, kiedykolwiek naprawdę zaakceptuje pokój z Zachodem?

To może być decydujące wyzwanie naszej epoki.

Rola Izraela w wizji Trumpa dla Bliskiego Wschod