Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Dzis kontynujemy wiersze z tomiku KREW ZYCIA

Wiecej o ksiazce TUTAJ

Wyrok życia

Chciał zacząć wszystko od nowa.
Spryciarz! 
Myślał, 
że ona wyruszy z nim w drogę,
na wierzchołek problemów.
Kolejny raz 
nie będzie eksperymentować.
Wiedziała 
jak kończą się obietnice. 
Odpływając falują.
Każdy dzień 
to rytualny obrządek:
– łamanie przyrzeczeń,
– ślubowanie poprawy. 
Podjęła decyzję,
nie mogła rujnować samej siebie.

Zapadł wyrok.
– Żyć!

Duch walki 
Profesor Jolancie Misiewicz 

Mówili o niej:
− Delikatna, krucha, wątła. 
Uciekała przed bólem. Walczyła.
Nie pozwalała, by był tylko on. 
Pokazała, że pokona go siłą, 
której 
nikt po niej się nie spodziewał.

Jak hartowana stal, 
tak ona nie dała się złamać.

Uwierzyła, 
że znowu będzie oddychać głębiej,
zadźwięczy dzwon do nowych wyzwań.
Zastygła w niej rezygnacja,
duch walki stał się przyjacielem. 
Swoją
− niedostępną nikomu − mocą 
wojowała. 

Wcześniej nie słyszała świata,
teraz jest jej bliski nawet szelest wiatru. 

Udowodniła, że czas cierpienia 
można zamienić 
w radość doznawania życia. 

Dawniej mówili o niej:
− Delikatna, krucha, wątła.
Teraz 
− Zwyciężczyni!

Zrozumieli, że piękno człowieka 
tkwi w jego sile,
której nie można kneblować. 
Walczyć znaczy 
− odczuwać puls istnienia.

Wszystkie wpisy Elizy

TUTAJ