Izraelskie Siły Powietrzne (IAF) powstały w 1948 roku na bazie struktur brytyjskich sił powietrznych. W tamtym czasie składały się z niewielkiej liczby żołnierzy o bogatym zasobie umiejętności, dysponujących jednak ograniczoną liczbą samolotów.

IAF odegrały kluczową rolę w niemal wszystkich operacjach Sił Obronnych Izraela (IDF) od momentu powstania państwa. Do ich zadań należą: przechwytywanie wrogich samolotów, zapewnianie wsparcia lotniczego dla sił lądowych, artylerii i marynarki wojennej, wspieranie kluczowych misji wywiadowczych oraz prowadzenie uderzeń defensywnych w granicach Izraela i poza nimi.

Obecnie, dzięki przewadze powietrznej i ciągłemu rozwojowi, eskadry IAF są w stanie realizować znaczną część operacji IDF, minimalizując ryzyko dla sił lądowych, jednocześnie zachowując precyzję i potencjał bojowy. Wykorzystując swoje zasoby i wysoko wykwalifikowany personel, IAF bronią ludności cywilnej i suwerenności Izraela, przeprowadzają misje ratunkowe w strefach walki oraz zapewniają pomoc humanitarną krajom na całym świecie. IAF nieustannie się rozwijają, wprowadzając do swoich zasobów nowe samoloty, bezzałogowe statki powietrzne (drony) i inne zaawansowane technologie.

Historia Sukcesu

Izraelskie Siły Powietrzne narodziły się podczas wojny o niepodległość w 1948 roku. Wcześniej istniały jako Sherut Avir, skrzydło lotnicze Hagany (która później przekształciła się w Siły Obronne Izraela). Na początku składały się z małej grupy ludzi i kilku samolotów, a dołączający rekruci i sprzęt wnieśli cenne umiejętności i wyposażenie.

Podczas wojny o niepodległość IAF przechwytywały samoloty wroga, wspierały wojska lądowe i przeprowadzały loty bojowe w Kairze, Damaszku i Ammanie. Po wojnie większość zagranicznych ochotników została zwolniona, a IAF, polegając już wyłącznie na izraelskich pilotach, rozpoczęły organizację swoich baz lotniczych.

W 1956 roku IAF uczestniczyły w operacji Kadesz (izraelskiej operacji na Półwyspie Synaj), zrzucając spadochroniarzy, niszcząc egipskie linie komunikacyjne, przeprowadzając misje ratunkowe, wspierając siły lądowe i prowadząc ataki powietrzne.

W latach 60. IAF wprowadziły nowe samoloty, a ich strategia i zdolności bojowe zostały przetestowane w serii starć powietrznych z Egiptem, Syrią i Jordanią. Na początku wojny sześciodniowej IAF przeprowadziły operację Focus, która niemal całkowicie zniszczyła egipskie siły powietrzne i poważnie uszkodziła lotnictwo Jordanii, Syrii i Iraku.

Wojna Jom Kipur w 1973 roku była poważnym wyzwaniem dla IAF. Od samego początku samoloty wspierały wysiłki mające na celu powstrzymanie postępów wojsk egipskich i syryjskich, brały udział w bitwach powietrznych, atakowały siły lądowe wroga, bombardowały lotniska i cele strategiczne. Największym zagrożeniem były przeciwlotnicze pociski rakietowe ziemia-powietrze, które zestrzeliły wiele izraelskich samolotów. W latach powojennych podjęto ogromne wysiłki, aby zminimalizować to zagrożenie.

W lipcu 1976 roku operacja Entebbe doprowadziła do bezpiecznego powrotu izraelskich zakładników, porwanych w Atenach i przewiezionych do Ugandy. Samoloty transportowe Hercules IAF przewiozły siły zbrojne i sprzęt do Ugandy, a następnie powróciły z zakładnikami. W 1978 roku IAF wspierały operację Litani. W czerwcu 1981 roku izraelskie samoloty zniszczyły reaktor jądrowy w Iraku, a rok później, podczas I wojny libańskiej, zaatakowały cele strategiczne i stoczyły bitwy powietrzne, zestrzeliwując około 100 syryjskich samolotów. W ramach operacji Mole Cricket 19 izraelskie samoloty zniszczyły syryjskie baterie rakiet przeciwlotniczych w Libanie.

W latach 80. IAF pomagały w masowej repatriacji etiopskich Żydów do Izraela. W październiku 1985 roku zaatakowały centrum dowodzenia Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP) w Tunezji w ramach operacji „Drewniana Noga”.

Walka z Terroryzmem w XXI wieku

Na początku XXI wieku IAF intensywnie angażowały się w operacje w Judei, Samarii i Strefie Gazy, niszcząc strategiczne cele terrorystyczne i realizując misje wywiadowcze.

Podczas drugiej wojny libańskiej latem 2006 roku IAF zniszczyły wyrzutnie rakietowe Hezbollahu i ich infrastrukturę terrorystyczną, udzieliły wsparcia wojskom lądowym, ewakuowały rannych, zbierały dane wywiadowcze i transportowały wojska w głąb Libanu.

Podczas operacji Płynny Ołów w grudniu 2008 roku IAF przeprowadziły szeroko zakrojony atak powietrzny na infrastrukturę Hamasu w Strefie Gazy. W trakcie operacji zapewniały stałe wsparcie siłom lądowym, gromadziły dane wywiadowcze, ewakuowały rannych i atakowały wyrzutnie rakietowe terrorystów.

14 listopada 2012 roku, w odpowiedzi na ciągłe ataki rakietowe ze Strefy Gazy, IDF rozpoczęły operację „Filar Obrony” – szeroką kampanię przeciwko celom terrorystycznym. Podczas operacji IAF z precyzją atakowały cele, powodując znaczne zniszczenia infrastruktury Hamasu.

Gdy w czerwcu 2014 roku Hamas znacznie nasilił ostrzał rakietowy południowego Izraela, IDF rozpoczęły operację „Ochronny Brzeg”. IAF przeprowadziły liczne ataki powietrzne na składy broni, wyrzutnie rakiet i inną infrastrukturę terrorystyczną Hamasu.