Przyslala Anna Grabowska

Podczas swojego wystąpienia w ONZ Benjamin Netanjahu miał na marynarce przypinkę z dużym kodem QR. Po zeskanowaniu kod prowadzi do strony z materiałami dokumentującymi atak Hamasu z 7 października 2023 roku: zdjęciami ofiar, relacjami o zakładnikach i tekstami przypominającymi przebieg wydarzeń. Była to część szerszej kampanii informacyjnej Izraela, a ten sam kod pojawił się na billboardach i ekranach w Nowym Jorku wraz z hasłem „Remember October 7”.

Gest Netanjahu przypomina, że mijają już dwa lata od barbarzyńskiej masakry Hamasu, przeprowadzonej przy udziale również tak zwanych „zwykłych Palestyńczyków”. A tymczasem Amnesty International wciąż nie potrafi opublikować swojego raportu o zbrodniach Hamasu. Dokument, przygotowywany od wielu miesięcy, został opóźniony nie z powodu braku danych, lecz z powodów politycznych. Z wewnętrznych maili ujawnionych przez The Free Press wynika jasno, że część dyrektorów Amnesty naciskała, by raport wstrzymać, ponieważ jego publikacja „mogłaby zostać wykorzystana przez Izrael” i „odwrócić uwagę od kryzysu humanitarnego w Gazie”. W sierpniu 2025 roku powstał nawet list podpisany przez kilkudziesięciu pracowników Amnesty, w którym otwarcie napisano, że potwierdzenie zbrodni Hamasu „wzmocniłoby narrację Izraela” tuż przed głosowaniem w ONZ nad państwowością palestyńską. Sekretarz generalna Agnes Callamard odpowiedziała, że Amnesty musi „analizować ryzyka”, a jedynym, który sprzeciwił się tej logice, był dyrektor sekcji w Wielkiej Brytanii, przypominając, że organizacja „nigdy nie powinna opóźniać publikacji dowodów naruszeń praw człowieka”. Równocześnie Amnesty potrafiła w krótkim czasie przygotować raporty potępiające Izrael, m.in. o rzekomym „ludobójstwie” w Gazie czy „apartheidzie”, ale raport o Hamasie odsuwa już niemal dwa lata.

W tamtych pierwszych miesiącach po masakrze plakaty i wlepki ze zdjęciami porwanych dzieci i kobiet bywały zdzierane z murów. Pamiętam, jak znajomy, wróciwszy ze Stanów, mówił z oburzeniem, że widział tam „pełno tej obrzydliwej, izraelskiej propagandy” – a chodziło mu o billboardy ze zdjęciami porwanych, między innymi malutkich Bibasów i ich mamy Shiri. Dziś wiemy, że dzieci wraz z matką zostały zamordowane z zimną krwią, a ich ciała zwrócono w groteskowym, upiornym spektaklu.

To było straszne, ale jeszcze straszniejsze jest to, że w Gazie nadal są zakładnicy, ludzie przetrzymywani w podziemiach od dwóch lat. W Gazie są też ciała porwanych, które Hamas ukrywa jak rekwizyty w makabrycznym kulcie śmierci. Terroryści od czasu do czasu publikują nagrania i „znaki życia”, specjalnie pokazując zakładników w tragicznym stanie, wychudzonych, przerażonych, pozbawionych opieki medycznej. To kolejna forma tortur psychicznych, tym razem wobec rodzin, które miesiącami czekają na wieści. I to nie robi żadnego wrażenia na fanatycznych zwolennikach Hamasu, bo dla nich żydowskie cierpienie jest nieistotne, nieważne i całkowicie usprawiedliwione

W czasie swojego wystąpienia Netanjahu po raz kolejny zaapelował też do mieszkańców Gazy, podkreślając, że jeśli Hamas się rozbroi i zakładnicy zostaną uwolnieni, wojna może zakończyć się natychmiast. To jednak brzmi jak głos wołającego na puszczy.

QR-kod Netanjahu przypomina o ofiarach z 7 października, o zakładnikach wciąż więzionych, o ciałach przetrzymywanych jak przedmioty. Amnesty może odwlekać swój raport, demonstranci mogą zdrapywać wlepki i udawać, że izraelskie ofiary się nie liczą, ale prawda o tej zbrodni pozostaje niezmienna.

Właśnie dlatego boję się tej rocznicy, bo na pewno znowu ktoś spróbuje nam wmówić, że masakra była „ostrym, ale usprawiedliwionym oporem”, bo znowu pojawią się głosy, że izraelskie ofiary są nieważne, albo że ich cierpienie jest drugorzędne.

Jest taki słynny film „Idź i patrz” w reżyserii Elema Klimowa, który pokazuje wymordowanie białoruskiej wioski oczami nastoletniego chłopca i zmusza widza do patrzenia na  czyste zło bez możliwości odwrócenia wzroku. Spojrzenie na materiały ukryte pod QR-kodem, na stronie, do której prowadził, działa podobnie, zmusza, by wreszcie spojrzeć na tę zbrodnię i nie odwracać wzroku.

Taki sam film można by nakręcić o 7 października.

Może świat wtedy by się obudził. A może i nie.

saturday-october-seven.com

These videos are difficult to watch

FB