FILM | Marzec 1968 w dokumencie

Nadeslala Elzbieta Magenheim

Magenheim Elzbieta

W tym roku mija 46. rocznica antysemickiej nagonki, której szczyt przypadł w okresie protestów młodzieży w marcu 1968 roku.

46 rocznica
Zaczęło się od czystek w aparacie partyjnym, Służbie Bezpieczeństwa i wojsku. Niedługo później represje rozprzestrzeniły się, obejmując tysiące osób. Byli wśród nich wykładowcy akademiccy i ludzie kultury, często nieświadomi swego pochodzenia. Zwolniono ich z pracy i zmuszono do emigracji. Odjeżdżające z warszawskiego Dworca Gdańskiego pociągi wracały puste…

Aby przypomnieć te wydarzenia pokażemy cztery dokumenty opisujące osobiste historie świadków i uczestników zajść marca ‘68. Dodatkowym komentarzem do filmów będzie debata, na którą zapraszamy 13 marca o godz. 18.00. Będzie ona okazją do bezpośredniego spotkania z tymi, którzy emigrowali i tymi, którym udało się zostać.

Na wszystkie seanse WSTĘP WOLNY

◆ 5.03.2014, godz. 19.00

„Siedmiu Żydów z mojej klasy”, reż. Marcel Łoziński, 1991, 40min.

Jeden z pierwszych filmów poświęconych wydarzeniom marca 1968. Reżyser rozmawia z ludźmi zmuszonymi wówczas do opuszczenia kraju, którzy spotykają się po latach na koleżeńskim zjeździe. Bohaterowie dokumentu opowiadają o żydowskości, polskości, ciężarze marcowych doświadczeń, które całkowicie zmieniły ich życia.
Marcel Łoziński (ur. 1940), ukończył wydział reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Nakręcił kilkadziesiąt zaangażowanych społecznie dokumentów (w tym: „Świadkowie”, „Las Katyński”, „Tonia i jej dzieci”), wiele z nich zostało nagrodzonych na polskich i zagranicznych festiwalach. Jego „89 mm od Europy” nominowany był do Oscara. Marcel Łoziński wykładał w Paryskiej Szkole Filmowej FEMIS, Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim i w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Od 1995 jest członkiem Amerykańskiej Akademii Filmowej.

◆ 12.03.2014, godz. 19.00

„I naprawdę nie wiedzieliśmy…”, reż. Andrzej Titkow, 1993, 50 min.

Film próbuje wskazać psychologiczne i etyczne motywacje pokolenia marca. Kontekstem są inne ruchy kontestacyjne w Europie i na świecie – Praska Wiosna, Paryski Maj – oraz muzyka Beatlesów. Titkow udziela głosu Adamowi Michnikowi, Wiktorowi Woroszylskiemu, Irenie Grudzińskiej-Gross i wielu innym uczestnikom tamtych wydarzeń, konfrontując ich wspomnienia z materiałami archiwalnymi, fragmentami oficjalnych artykułów prasowych, przemówień i migawek z wieców.
Andrzej Titkow (ur. 1946) debiutował w roku 1971 filmem dokumentalnym W takim niedużym mieście. Ma w dorobku ponad siedemdziesiąt filmów dokumentalnych, kilka fabularnych filmów telewizyjnych, spektakle teatralne i telewizyjne oraz dwa tomy poezji. Jest laureatem wielu nagród filmowych. W latach 2004 – 2006 sprawował funkcję zastępcy kierownika Redakcji Form Dokumentalnych Programu 1 TVP S.A. Jest członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Stowarzyszenia Autorów ZAIKS, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz Polskiego PEN-Clubu. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

◆ 19.03.2014, godz. 19.00

„Dworzec Gdański”, reż. Maria Zmarz-Koczanowicz, 2007, 55min.

Prawie 40 lat po marcu 1968 emigranci, dla których symbolicznym miejscem wygnania stał się tytułowy dworzec Warszawa Gdańska, spotykają się w izraelskim mieście Aszkelon i wspominają przeszłość. Film zrealizowany wspólnie z Teresą Torańską, która stworzyła scenariusz i przeprowadziła wywiady z bohaterami.

Maria Zmarz-Koczanowicz (ur. 1954), ukończyła Wydział Malarstwa PWSSP we Wrocławiu oraz Wydział Radia i Telewizji na Uniwersytecie Śląskim. Doktor sztuki filmowej, oznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Reżyseruje i tworzy scenariusze filmów dokumentalnych, fabularnych i spektakli Teatru Telewizji. Jest autorką m.in. Wiery Gran, Still Alive i Była wojna.

◆ 26.03.2014, godz. 19.00

„Przystanek Dłużek”, reż. Irit Shamgar, 2008, 53min.

Zaprzyjaźnione rodziny Brodzkich, Baumritterów i Burginów, ideowych komunistów, w większości pochodzenia żydowskiego, od lat 60. spotykają się latem nad mazurskim jeziorem Dłużek. Część z po roku 1968 musiała opuścić kraj. Dłużek wiąż wiąże ich z Polską i przeszłością. Dokument wyreżyserowany przez mieszkającą w Izraelu córkę jednego z jego bohaterów, znanego dziennikarza Stanisława Brodzkiego w ramach projektu „Izrael-Polska. Nowe spojrzenie”.
Irit Shamgar ukończyła studia na wydziale architektury na Politechnice w Hajfie oraz studia dotyczące kina na Uniwersytecie w Tel Awiwie. W latach 1981 – 2003 pracowała jako krytyk filmowy w dzienniku Maariv i zasiadała w międzynarodowych jury na festiwalu filmowym w Amsterdamie, Hawanie i Wiedniu. Irsit Shamgar jest wykładowcą przedmiotu „kino” na Otwartym Uniwersytecie, w kinotekach w Tel Awiwie i w Hajfie i regularnie uczestniczy w jury Fundacji Izraelsko-Amerykańskiej. Przystanek Dłużek jest jej reżyserskim debiutem.

3 komentarze to “FILM | Marzec 1968 w dokumencie”

  1. Włodek Rozenbaum 07/03/2014 at 01:42

    Osobom zainteresowanym głębiej podłożem i przebiegiem kampanii antysemickiej polecam mój artykuł „The March Events: Targeting the Jews,” POLIN,: A Journal of Polish-Jewish Studies, vol. 21, 2008 (Oxford University, UK), dostępny na
    http://www.copd-alert.com/Polin21-Rozenbaum.pdf

  2. Ela Magenheim 05/03/2014 at 14:37

    Drogi Abramie,
    uprzejmie wyjaśniam:
    1. wszystkie wyżej wymienione będą odbywały się w Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie, co tydzień, począwszy od dzisiaj.
    2 nie jestem autorką powyższej informacji, a jedynie „pośrednikiem”.
    Jestem przewodnicząca Stowarzyszenia Drugie Pokolenie – Potomkowie Ocalałych z Holokaustu, zarejestrowanego w 2010 w Polsce. Od czasu do czasu, jak mam wolnych kilka godzin zbieram rózne informacje (głównie z Warszawy, gdzie mieszkam) zbieram „do kupy” i rozsyłam w formie „niusleterka” do członków i sympatyków stowarzyszenia. Mamy kilkuset odbiorców, głównie w Polsce, ale tez za granicą, między innymi Misia. Nie mam więc wpływu na treść tych informacji. Sama prywatnie nie napisałabym, ze wyjeżdżaliście z Dworca Gdanskiego……., ale nie moge poprawiać cudzych tekstów. Zgadzam się, ze to niezręcznośc. Muzeum dopiero się tworzy, pracuja tam głównie młodzi ludzie bez korzeni żydowskich. Sama mam nadzieję, ze będzie bardziej wyczulone na nasze sprawy. Mam andzieję, że wyjaśniłam – Pozdrawiam serdecznie, Ela

  3. Abram Poczter 28/02/2014 at 01:42

    Droga p.Magenheim,
    Czy bylaby Pani tak uprzejma i wyjasniala gdzie beda te filmy wyswietlane? Pozatym, z Pani komentarza mozna by bylo wynioslowac ze wszyscy Zydzi ktorym sie „nie udalo zosrac” wyjezdzali z Dworca gdanskiego. Zapewniam Pania ze duzo Zydow zostalo wypedzonych z prowincji, n.p Wroclawia i nasze pozegnania z „ojczyzna” mialy miejsce na Dworcu Glownym.

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: