W darze Leo Leszkowi Kantorowi, 
który jako cantus firmus wyśpiewał w swym kadisz pamięć gorzką i słodką - 20.11.2009 

„Czarci palec" i Ojca kropla w morzu wojny, 
i ucieczka matczyna z Charkowa. I losy --
 partytury tajemne: żołnierz Bogobojny 
spod Modlina i piękna z Jekaterynburga 
jak wdowa; rychły powrót, choć  głodny i bosy, 
do Ojczyzny w zachodnich kresach.  I nadzieje nowe
 -  wnet zalęknione, zaś ręka  Demiurga
 już ze smyczkiem przy strunach, a  dziecko się śmieje. 

Strzegom i krajobrazy serca, i żołnierz w bóżnicy,
Niemka Luśka niemowa od wojny szalona 
i płacz Matki uwięzły w pianina tęsknicy. 
Wreszcie  miejsce pod słońcem radosne - Opole,
nim jad  Marca wypisze zeń bilet -- nim skona,
co zakwitło,  choć w gruzach przetrąconych kręgów 
życiorysu tułacza - co jak straszne wole
albo garb odrzucenia pod  żelazem cęgów. 

Gdzieś tam skrzypce, co trwały dwoma stuleciami 
i źle bardzo wraz z nimi Pan Spiro widziany, 
chociaż tajga  rąbana artysty palcami 
słyszała z nich mazurka serca Dąbrowskiego. 
Na nic wierność i pamięć, bo korzeń wyrwany. 
Dobrzy ludzie dla skrzypiec wywozu papiery 
sfałszowane mu dali. Lecz dnia  pamiętnego
celna pieczęć potwora niby cios siekiery 

ze skrzypeczek tych duszę utoczy i zgnębi. 
I znów Norwid na bruku fortepian Szopena
 zobaczy, a  Wieniawski sprzed stulecia głębi 
jakże gorzko zaszlocha. Pozostały groby - 
tu i tam, we Wrocławiu i w Szwecji; 
i scena dla kadisz; modlitewnik z ojcem  wywieziony
 -  ten znak nieuleczalnej już nigdy choroby: 
w Polsce czcionką hebrajską niegdyś wytłoczony... 

Harry Duda
Przyslal Leo Kantor