Kluczowe różnice w taktykach negocjacyjnych

Istnieją fundamentalne różnice w podejściu do negocjacji:

• Cel negocjacji:
  • USA: Dążą do pojednania i zawarcia wiążącego porozumienia.
  • Iran (reżim ajatollahów): Ich celem jest zmiażdżenie lub podporządkowanie „niewiernych” oraz zawieranie tymczasowych porozumień, które można unieważnić w każdej dogodnej sytuacji politycznej lub militarnej.
• Podejście do oceny sytuacji:
  • USA: Skupiają się na przyszłych (często spekulacyjnych) scenariuszach i bieżących oświadczeniach irańskich negocjatorów.
  • Iran (reżim ajatollahów): Ich działania bazują na dobrze udokumentowanej historii nieuczciwości, fanatycznej ideologii, konstytucji z 1979 roku oraz pismach ajatollaha Chomeiniego – Założyciela i Najwyższego Przywódcy, które napędzają reżim od Rewolucji Islamskiej w 1979 roku.
• Wykorzystanie taktyk oszustwa:
  • Amerykańskie podejście zakłada dobrą wiarę i dosłowne rozumienie słów.
  • Irańska taktyka negocjacyjna, zakorzeniona w 1400-letniej tradycji, wykorzystuje szereg zwodniczych strategii:
    • Taqiyyah: To usankcjonowana islamska taktyka udawania (Koran, Sura 3, werset 28 i Sura 16, werset 106). Polega na ukrywaniu prawdziwych przekonań i intencji w obliczu wyższej siły, by wprowadzić w błąd militarnie silniejszego „niewiernego” za pomocą zwodniczego języka, podczas gdy serce pozostaje niewzruszone. W skrajnych strategicznych okolicznościach taqiyyah jest nie tylko dopuszczalna, lecz wręcz obowiązkowa.
    • Khod’eh: Irańska taktyka dezinformacji i wprowadzania w błąd, a nie jawnego oszustwa. Khod’eh ma na celu manipulowanie „niewiernym”, tak aby błędnie ocenił prawdziwą pozycję „wierzącego”.
    • Kitman: Oszustwo przez zaniechanie (półprawda), unikanie, milczenie i składanie niejasnych oświadczeń „niewiernym”.
    • Taarof: Stosowanie subiektywnego (kulturowego, emocjonalnego, psychologicznego, filozoficznego, religijnego) znaczenia słów, zamiast ich obiektywnej, dosłownej (słownikowej) definicji. Świadome wprowadzanie fałszywych założeń (nie całkowite kłamstwo).

Islamskie taktyki negocjacyjne w działaniu

Od 1978/79 roku negocjacje USA z reżimem ajatollahów nie doprowadziły do złagodzenia jego postawy. Wręcz przeciwnie, nadały mu silny impuls, radykalnie wzmacniając antyamerykańskie zdolności. Ilustrują to poniższe przykłady:

• Ajatollah Chomeini (1978-79): Chomeini, którego dziedzictwo dominuje w irańskiej polityce wewnętrznej i zagranicznej, namawiał USA do ułatwienia obalenia proamerykańskiego szacha, jednocześnie przyspieszając rewolucję islamską. Wykazał się mistrzostwem w 1400-letnich islamskich taktykach negocjacyjnych: taqiyyah (religijnie zalegalizowane udawanie), khodeh (podstęp, a nie jawne kłamstwa), kitman (ukrywanie prawdziwych intencji) i taarof (dwuznaczność i pozorna uprzejmość, mające na celu wprowadzenie w błąd).
  • Zasypywał prezydenta Cartera umiarkowanymi wypowiedziami, co skłoniło Cartera do założenia, że Chomeini jest oddany prawom człowieka i wolności (w tym prawom kobiet i wolnej prasie), nie zamierza eksportować rewolucji islamskiej poza Iran, jest antykomunistyczny (a zatem potencjalnie proamerykański) i zajmie się traktorami, a nie czołgami. Ambasador USA w Teheranie ocenił nawet, że Chomeini będzie irańską wersją Gandhiego.
  • W konsekwencji Carter wywarł presję na irańskie wojsko – które nie dało się oszukać umiarkowanymi wypowiedziami Chomeiniego i sprzeciwiało się jego powrotowi z wygnania we Francji – aby poparło obalenie szacha i przejęcie kontroli nad Iranem. Jednak po przejęciu władzy Chomeini rozkazał egzekucje wielu wysokich rangą oficerów, zajął ambasadę USA, przetrzymywał 50 Amerykanów jako zakładników przez 444 dni i przekształcił Iran z „amerykańskiego policjanta Zatoki Perskiej” w wiodące na świecie epicentrum terroryzmu antyamerykańskiego, wojen, handlu narkotykami, prania pieniędzy i rozprzestrzeniania zaawansowanych systemów wojskowych.
• Negocjacje USA-OWP (grudzień 1988): Po negocjacjach USA uznały tę organizację terrorystyczną za oficjalnego przedstawiciela narodu palestyńskiego, traktując to jako ważny krok w procesie pokojowym i autoryzując otwarcie biura OWP w Waszyngtonie. USA oparły tę zmieniającą zasady gry politykę na rzekomej akceptacji przez OWP rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 i 338, rzekomo uznającej prawo Izraela do istnienia i rzekomo wyrzekającej się terroryzmu. Jednak zgodnie z islamską taktyką negocjacyjną – i wykorzystując „alternatywną rzeczywistość palestyńską” Departamentu Stanu USA – OWP zignorowała swoje domniemane zobowiązania, nasiliła terroryzm antyizraelski, uznając Izrael werbalnie (zwracając się do zachodnich rozmówców, a nie muzułmańskiej publiczności), ale aktywnie dążąc do zniszczenia państwa żydowskiego.
• Jaser Arafat (1993): Ten arcyterrorysta palestyński zasypał Izrael „pokojowymi rozmowami”, co doprowadziło Izrael do przekonania, że został przekształcony z antyizraelskiego terrorysty w czołowego pacyfistę, zapoczątkowując „Pokój Teraz” i „Nowy Bliski Wschód”. Dlatego Izrael wykonał dramatyczny gest, jakiego żaden kraj arabski nigdy nie rozważał, pozwalając Arafatowi przenieść się z Tunezji – wraz z około 100 000 palestyńskich terrorystów z Sudanu, Jemenu, Iraku i Libanu – do Gazy, Judei i Samarii. Ponadto Izrael dostarczył Arafatowi sprzęt wojskowy, lobbował u prezydenta Clintona, aby rozszerzył pomoc zagraniczną na Autonomię Palestyńską Arafata i utorował drogę do przyznania mu Pokojowej Nagrody Nobla. Zgodnie z oczekiwaniami, po wkroczeniu na nowe terytorium Arafat wywołał bezprecedensową falę palestyńskiego terroryzmu skierowanego przeciwko Izraelowi (która nadal trwa!) i polecił swojemu zastępcy, Mahmudowi Abbasowi, utworzenie palestyńskiego systemu szkolnego opartego na edukacji nienawiści, który stał się najskuteczniejszą metodą pozyskiwania terrorystów, w tym zamachowców-samobójców.
• Negocjacje JCPOA (2013-2015): Amerykańscy negocjatorzy byli pod wrażeniem wytwornych, umiarkowanych i pragmatycznych oświadczeń irańskich urzędników, które przekonały ich, że reżim ajatollahów podąża pokojową ścieżką. Pomimo podpisanego JCPOA, reżim ajatollahów kontynuował rozwój potencjału nuklearnego, jednocześnie wzmacniając swoje antyamerykańskie zdolności konwencjonalne i balistyczne, rozszerzając współpracę z antyamerykańskimi organizacjami terrorystycznymi, intensyfikując współpracę z latynoamerykańskimi kartelami narkotykowymi i antyamerykańskimi rządami oraz tworząc uśpione komórki terrorystyczne na terytorium USA.
• Ogólna polityka USA (od 1978 r.): Od 1978 roku Stany Zjednoczone prowadzą negocjacje i stosują sankcje gospodarcze, zakładając, że finansowe i dyplomatyczne korzyści, a także maksymalne naciski w postaci paraliżujących sankcji gospodarczych, skłonią reżim ajatollaha do przyjęcia pokojowego współistnienia z sunnickimi arabskimi sąsiadami, podjęcia negocjacji w dobrej wierze i porzucenia swojej 1400-letniej fanatycznej, imperialistycznej, apokaliptycznej wizji. Jednak ta polityka USA była głównym motorem wzrostu reżimu ajatollaha do jego obecnej, najwyższej globalnej pozycji strategicznej, ewoluując w wyraźne i obecne zagrożenie dla ojczyzny i bezpieczeństwa narodowego USA.

Negocjacje USA kontra negocjacje irańskie: Fatalne założenia Amerykanów