Słowa premiera Benjamina Netanjahu, że „nie będzie państwa palestyńskiego na zachód od Jordanu”, odbiły się szerokim echem na całym świecie. Jedni określają je jako kontrowersyjne i konfrontacyjne, inni, jako głos rozsądku w obliczu presji międzynarodowej i rosnącego chaosu na Bliskim Wschodzie. Trzeba jednak przyznać jedno: ta decyzja, choć twarda, jest zrozumiała i w pełni racjonalna z punktu widzenia bezpieczeństwa Izraela.

W teorii idea państwa palestyńskiego ma budzić nadzieję na rozwiązanie wieloletniego konfliktu. W praktyce jednak, w obecnych realiach, oznaczałaby wyłącznie zwycięstwo Hamasu i jego sojuszników. Od 7 października 2023 roku Hamas nie pozostawia złudzeń co do swoich celów: eksterminacja Izraela i kontynuacja terroryzmu. Organizacja, która dokonała najokrutniejszej masakry Żydów od czasów Zagłady, nie stanie się nagle partnerem do rozmów tylko dlatego, że świat zachodni przyzna jej polityczną nagrodę w postaci „uznania państwowości”.

Co więcej, palestyńska scena polityczna jest głęboko podzielona. Autonomia Palestyńska w Ramallah traci resztki autorytetu, a Hamas kontroluje Gazę. Nie ma realnej struktury zdolnej do zbudowania stabilnego i pokojowego państwa. Tworzenie takiej fikcji w obecnych warunkach to jak zapraszanie ognia do domu, bez gwarancji, że nie spali całego regionu.

Izrael przez dekady próbował różnych form dialogu: od Oslo, przez Camp David, po plan wycofania się z Gazy. Za każdym razem ustępstwa kończyły się kolejną falą przemocy i zamachów. Wycofanie się z Gazy w 2005 roku miało otworzyć drogę do pokojowego współistnienia, zamiast tego przyniosło rakiety Kassam, tunele terrorystyczne i rządy Hamasu.

Dlaczego więc Izrael miałby ponownie popełniać ten sam błąd, tym razem w sercu swojej historycznej ziemi, tuż obok Tel Awiwu czy Jerozolimy? Netanjahu wyznaczył jasną linię: bezpieczeństwo izraelskich dzieci i przyszłych pokoleń nie może być przedmiotem międzynarodowych eksperymentów.

Waszyngton, Bruksela czy Paryż mogą naciskać na Tel Awiw, aby uznał państwo palestyńskie. Ale to nie oni będą żyć w cieniu rakiet. To nie oni będą musieli chować swoje dzieci w schronach. Decyzje podejmowane w imię politycznych symboli, gestów czy medialnych triumfów nie mają żadnego przełożenia na codzienną egzystencję ludzi na miejscu.

W tym kontekście niezwykle trafnie brzmi ostrzeżenie jednego z komentujących na francusko-żydowskim forum:

– „trzeba będzie uznać fakt, że państwa, które uznały państwowość palestyńską, nie będą już postrzegane przez Izrael jako neutralni mediatorzy. W związku z tym ich wpływ na toczące się procesy ulegnie osłabieniu.”

Krótko mówiąc: każde państwo, które dziś decyduje się na jednostronne uznanie Palestyny, samo ogranicza swoją rolę w przyszłych negocjacjach.

Czy ktoś może się dziwić, że premier Izraela stawia w tym miejscu twardą granicę? W rzeczywistości każdy odpowiedzialny przywódca, mając za sobą historię pogromów, Holocaustu, intifady i masakry 7 października, musiałby dojść do tego samego wniosku.

I nie dotyczy to tylko Izraela. Gdyby którykolwiek mąż stanu w Europie – czy to prezydent Francji, Niemiec, Polski, czy premier Włoch – znalazł się w identycznej sytuacji, decyzja byłaby taka sama. Żaden europejski przywódca nie ryzykowałby bezpieczeństwa swoich obywateli, kierując się apelami międzynarodowych organizacji, hasłami z marszów ulicznych czy groźbami kolejnych flotylli.

W obliczu realnego zagrożenia każdy polityk, który naprawdę bierze odpowiedzialność za swój naród, podejmie decyzję identyczną jak Netanjahu: nie odda pola terrorowi, nie zalegalizuje chaosu i nie zgodzi się na powstanie quasi-państwa, które od pierwszego dnia byłoby bazą dla dalszej agresji.

Uznanie państwowości palestyńskiej w dzisiejszej formie nie byłoby krokiem ku pokojowi, ale wręcz przeciwnie, krokiem ku pogłębieniu chaosu. To Hamas, Hezbollah i Teheran otworzyliby szampana, a zwykli Palestyńczycy nadal pozostawaliby zakładnikami terrorystów.

Netanjahu wybrał więc drogę trudną, ale konieczną: ochronę przyszłości swojego narodu ponad złudzeniami. Historia nauczyła Izraelczyków, że zawieszenia broni z niewyplenionym wrogiem kończą się tylko kolejną wojną. Tym razem premier mówi jasno: nie będzie powtórki z Oslo, ani powtórki z Gazy.

I w tym punkcie Izrael nie różni się od żadnego innego państwa, bo każdy odpowiedzialny rząd, w obliczu podobnego zagrożenia, podjąłby dokładnie taką samą decyzję.

FB