Kłamstwa, podwójne standardy i jawna nienawiść do Żydów wyparły zdrowy rozsądek z większości globalnych dyskusji. Debata na temat Izraela stała się nie tylko wroga, lecz także absurdalna. To, co dziś uchodzi za „poważny dialog”, to tak naprawdę propaganda przebrana za cnotę, spiski przedstawiane jako zdrowy rozsądek i antysemityzm maskowany pod płaszczykiem moralnej jasności. Gdyby stawka nie była tak wysoka, byłoby to śmieszne. Te absurdy nie są jednak niewinnymi pomyłkami — to symptomy moralnego upadku, widocznego w sposobie, w jaki duża część świata mówi o Żydach i ich państwie.

Spektakl z z góry ustalonymi czarnymi charakterami

Weźmy pod uwagę najnowszy raport ONZ dotyczący „ludobójstwa”. Kończy się on uroczystymi zaleceniami dla Izraela — zaprzestańcie walk, przyjmijcie sankcje — ale nie zawiera żadnych zaleceń dla Hamasu. Nie ma w nim wezwania do uwolnienia zakładników ani do zaprzestania wykorzystywania cywilów jako żywych tarcz. Nie ma nawet delikatnej sugestii, by porzucić deklarowany cel zniszczenia Izraela. To pominięcie nie jest przeoczeniem, a jedynie teatrem. Czarny charakter został obsadzony z góry, a scenariusz napisany, zanim kurtyna poszła w górę.

Wybiórcze oburzenie nadaje ton całej debacie: Izrael jest zawsze winny, a jego wrogowie zawsze są usprawiedliwiani.

Stare, antysemickie slogany w nowych strojach

To podejście przenika również do mediów. W Kanadzie dziennikarka Élisa Serret stwierdziła niedawno, że Ameryka nie może odciąć się od Izraela, ponieważ „Żydzi finansują znaczną część amerykańskiej polityki”. Dodała: „Wielkie miasta są zarządzane przez Żydów. Hollywood jest zarządzane przez Żydów”. To nazistowska broszura recytowana w publicznym radiu, a nikt nawet nie mrugnął okiem.

W mediach społecznościowych stereotypy stają się coraz głośniejsze. Założyciel Palestine Action US świętował „zamach” na Charliego Kirka, ubolewając jedynie, że więcej osób cieszyło się z jego śmierci niż z zabicia „dwóch prawdziwych syjonistycznych zbrodniarzy wojennych”. Post ten nadal widnieje na platformie X, nieoznaczony jako szkodliwy. Gdyby był skierowany do jakiejkolwiek innej społeczności, platforma eksplodowałaby oburzeniem. W przypadku Żydów pozostaje on jednak niezauważony.

Coraz częściej spotykamy się także z zaprzeczaniami i usprawiedliwianiami Holokaustu. Ostatnio viralem stał się niepokojący antysemicki fragment niezwykle popularnego podcastu „Fresh & Fit”, który ma ponad 1,5 miliona subskrybentów na YouTube. W nim gospodarze i goście twierdzili, że „Żydzi nie chcą wziąć odpowiedzialności”, racjonalizowali Holokaust jako „plan, który Hitler musiał zrealizować, aby uratować świat”, fantazjowali też o Żydach, którzy „przejmują władzę” i doprowadzają do upadku społeczeństwa.

Nieformalny ton pogarszał sprawę: nie była to gorączkowa tyrada ekstremisty z mrocznego zakątka internetu, lecz rozrywka dla masowej publiczności. Apologia Holokaustu i wezwania do „pokonania Żydów” były przedstawiane jako żarty, a słuchały ich miliony młodych widzów.

Taka jest rzeczywistość: antysemityzm nie jest już ukrywany, lecz otwarcie celebrowany, upowszechniany przez kanały medialne o ogromnym zasięgu i wpływach.

Kłamstwa z tymi samymi śladami

Jawne kłamstwa, które pojawiają się w tym dyskursie, zawsze wydają się pochodzić z tych samych źródeł. Twierdzenie, że Benjamin Netanjahu przekupił Charliego Kirka kwotą 150 milionów dolarów, pochodzi od Maxa Blumenthala, dziennikarza, który pisał dla wspieranej przez Iran gazety Al-Akhbar w Bejrucie i współpracował z Al Jazeerą. Raz po raz teorie spiskowe wymierzone w Izrael lub Żydów prowadzą do machiny propagandowej Iranu lub Kataru, których ślady można znaleźć w kampaniach dezinformacyjnych pojawiających się w zachodnich nagłówkach.

A teraz Katar posunął się o krok dalej. Po tym, jak izraelskie siły zbrojne zaatakowały wysokich rangą funkcjonariuszy Hamasu, spotykających się w Doha, państwo Zatoki Perskiej ogłosiło, że podejmie kroki prawne przeciwko Izraelowi przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Dr Mohammed bin Abdulaziz Al-Khulaifi będzie kierował zespołem katarskim, oskarżającym Izrael o „agresję przeciwko państwu Katar”. Tymczasem MTK nie wyraża żadnego zaniepokojenia faktem, że Katar udziela schronienia przywódcom grupy terrorystycznej, która 7 października 2023 r. dokonała najgorszej masakry Żydów od czasów Holokaustu.

Najwyraźniej grzechem śmiertelnym nie jest udzielanie schronienia terrorystom odpowiedzialnym za masowe morderstwa, ale śmiałość postawienia ich przed sądem.

Performatywne oburzenie i „użyteczni niewierni”

Nawet rozrywka stała się teatrem antysemityzmu. Kiedy żydowska aktorka Hannah Einbinder ogłosiła „Wolną Palestynę” w przemówieniu podczas rozdania nagród Emmy, Hamas pochwalił ją, a następnie ocenzurował jej nagie ramiona w swoich klipach propagandowych, aby zachować islamskie zasady skromności. Innymi słowy, została okrzyknięta „użyteczną niewierną” — zachodnią Żydówką wykorzystaną do promowania sprawy tych, którzy pozbawiliby ją praw i godności, gdyby żyła pod ich rządami.

Absurdalność dotarła również do TikToka. Palestyńska influencerka opublikowała filmik ze swojej wizyty u fryzjera i manikiurzystki, a kilka godzin później materiał, w którym lamentowała nad „ludobójstwem” w Strefie Gazy. Najwyraźniej w tym ludobójstwie wciąż jest czas na manicure. Trywializacja okrucieństwa poprzez wyselekcjonowane treści stanowi kpinę z cierpienia i sprowadza prawdę do tego, co sprzedaje się w algorytmie.

Koszt ponoszony przez prawdziwych Żydów

Podczas gdy antysemityzm kwitnie jako widowisko, prawdziwi żydowscy specjaliści płacą za to cenę. Niedawny raport na temat żydowskich pracowników socjalnych w Stanach Zjednoczonych dokumentuje „wykluczenie, izolację i publiczne ataki” od 7 października.

Są to ludzie wyszkoleni w empatii i opiece społecznej, obecnie wykluczeni z zawodu, który głosi inkluzywność. Ich doświadczenia pokazują, jak retoryka „sprawiedliwości dla Palestyny” przekształca się we wrogość wobec Żydów w codziennym życiu.

Hipokryzja moralna Europy

W Europie hipokryzja stała się polityką. Komisja Europejska zaproponowała ostatnio sankcje wobec izraelskich ministrów i częściowe zawieszenie umowy z Izraelem. Elitom europejskim łatwiej jest oczerniać wyimaginowane izraelskie demony niż zmierzyć się z bardzo realnymi sieciami dżihadystów i gangami przestępczymi kierowanymi przez muzułmanów, działającymi na ich własnym terytorium. Jak ujął to jeden z brytyjskich komentatorów, są to te same elity, które pouczają o „faszyzmie”, jednocześnie kibicując szwadronom śmierci, cenzurując sprzeciw i unieważniając demokratyczne wyniki głosowań, które im się nie podobają.

Tymczasem główna antysemitka ONZ, Francesca Albanese, twierdzi, że Izrael używa „niekonwencjonalnej broni” w Strefie Gazy. Oskarżenia zmieniają się nieustannie, ale przesłanie pozostaje takie samo: Żydom należy szczegółowo wytyczać dopuszczalne sposoby obrony. Samo przetrwanie staje się warunkowe, zależne od aprobaty ich krytyków.

Oczywiście Francesca nie widzi nic złego w stosowaniu przez Hamas ludzkich tarcz (w tym kobiet i dzieci), braniu zakładników i wykorzystywaniu infrastruktury cywilnej, takiej jak szkoły i szpitale.

Aktywizm jako przykrywka

Nawet głośny aktywizm został wciągnięty w ten cyrk. Flotylla Grety Thunberg, reklamowana jako misja humanitarna, została powiązana z Hamasem i Bractwem Muzułmańskim, zapewniając przykrywkę dla narracji terrorystycznych pod płaszczykiem globalnej sławy klimatycznej. Moralny teatr aktywizmu staje się kamuflażem dla propagandy terrorystycznej.

Nietolerancja u siebie

W Dearborn w stanie Michigan mieszkaniec protestował przeciwko nazwie ulicy imienia zwolennika Hezbollahu. Jego sprzeciw był prosty: Hezbollah zbombardował ambasadę USA w Bejrucie, zabijając Amerykanów.

Burmistrz miasta (muzułmanin) Abdullah Hammoud odpowiedział mieszkańcowi: „Jesteś islamofobem. I chociaż tu mieszkasz, chcę, żebyś wiedział, że jako burmistrz nie jesteś tu mile widziany. A dzień, w którym wyprowadzisz się z miasta, będzie dniem, w którym zorganizuję paradę, świętując fakt, że wyprowadziłeś się z miasta, ponieważ nie jesteś osobą, która wierzy we współistnienie”.

Teraz proszę, opowiedz nam więcej o tym, jak sprzeciwianie się islamskiej grupie terrorystycznej Hezbollah prowadzi do oczywistego wniosku, że ktoś nie wierzy we współistnienie.

Wzorzec, a nie wyjątek

Żadne z tych wydarzeń nie jest odosobnione. Wszystkie one wpisują się w ten sam wzorzec: groteskową hipokryzję, swobodny antysemityzm, kłamstwa wzmacniane przez instytucje i propagandę przedstawianą jako prawda. Od ONZ po TikTok, od Brukseli po Doha i Dearborn, świat zamienił dyskusję na temat Żydów w groteskowy teatr. Aktorzy znają swoje role, scenariusz jest ustalony, a publiczność klaszcze, nie zauważając, jak absurdalne i niebezpieczne stało się to przedstawienie.

Thomas Sowell zauważył kiedyś: „To wielka tragedia, że wychowaliśmy pokolenie, które potrafi rozróżnić 85 płci, ale nie potrafi odróżnić dobra od zła”.

Debata na temat Żydów potwierdza jego rację. Tragedia nie polega po prostu na zamieszaniu — jest to celowa ślepota, kultywowana przez instytucje, które przedkładają teatr nad prawdę. A konsekwencje nie są tylko retoryczne.

Ten teatr, jeśli nie zostanie zakwestionowany, będzie nadal zagrażał życiu Żydów i psuł moralną jasność wszystkich.

Debata o Żydach: teatr absurdu