Pomimo ponownego nałożenia sankcji gospodarczych na Iran, reżim ajatollahów priorytetowo potraktował szybką odbudowę swoich zdolności konwencjonalnych, balistycznych i nuklearnych. Poważnym powodem do niepokoju pozostaje znaczny, nieujawniony zapas wysoko wzbogaconego uranu. Najnowsze raporty MAEA (Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej) potwierdzają, że Iran potencjalnie produkuje wysoko wzbogacony uran w przyspieszonym tempie, zwiększając produkcję do ponad 34 kg uranu miesięcznie. Osiąga to, zasilając kaskady uranem wzbogaconym do 20% zamiast materiałem 5%, co stanowi bardziej efektywną drogę do uzyskania materiału nadającego się do produkcji broni nuklearnej.

W przeciwieństwie do powszechnego przekonania na Zachodzie, Iran postrzega negocjacje, które nastąpiły po wojnie w dniach 13–24 czerwca 2025 r., jako okazję do przywrócenia i modernizacji zdolności wojskowych, aby realizować swoją 1400-letnią wizję. Wizja ta nakazuje globalną ekspansję szyickiej rewolucji islamskiej i stworzenie podwalin pod ponowne pojawienie się „wzniosłego i nieomylnego” Dwunastego Imama, który zniknął w 939 r. n.e. To ponowne pojawienie jest uwarunkowane apokaliptyczną przemocą i ciężkimi cierpieniami szyickich muzułmanów, splamionych krwią „niewiernych”. Wizja szyicka zakłada obalenie wszystkich proamerykańskich sunnickich reżimów arabskich, rozszerzenie globalnego terroryzmu islamskiego i podporządkowanie sobie zachodnich „niewiernych”, zwłaszcza „Wielkiego Amerykańskiego Szatana”. Stąd wynika systematyczne wzmacnianie pozycji Iranu w Ameryce Południowej i Środkowej, a także rozprzestrzenianie się uśpionych komórek terrorystycznych na terytorium Stanów Zjednoczonych (co zostało udokumentowane przez FBI, Departament Bezpieczeństwa Krajowego i Dyrektora Wywiadu Narodowego).

Chiny Przywracają Iranowi Zdolności Balistyczne i Obronę Powietrzną

Chiny ominęły sankcje gospodarcze nałożone na Iran, kupując irańską ropę naftową, stając się tym samym najważniejszym sojusznikiem Teheranu, zarówno dyplomatycznym, jak i militarnym, zwłaszcza w zakresie zdolności balistycznych i obrony powietrznej.

Według raportu Associated Press z 24 września 2025 r.: „Iran rozpoczął odbudowę zakładów produkujących rakiety… ale prawdopodobnie nadal brakuje mu kluczowego elementu – dużych mieszalników potrzebnych do produkcji paliwa stałego do broni. Odbudowa programu rakietowego ma kluczowe znaczenie dla Islamskiej Republiki… Pozyskanie mieszalników jest celem Teheranu… Maszyny te, znane jako mieszalniki planetarne, zapewniają lepsze mieszanie niż inne rodzaje urządzeń. Iran mógłby zakupić je od Chin, od których w przeszłości kupował składniki paliwa rakietowego i inne komponenty… Infrastruktura ta nadal istnieje i jest gotowa do ponownego uruchomienia… Rakiety na paliwo stałe mogą być wystrzeliwane szybciej niż rakiety na paliwo płynne… Iran posiada bazy produkcyjne rakiet na paliwo stałe w Khojir i Parchin, a także w Shahroud…, które w październiku 2024 r. zostały zaatakowane przez Izrael. Wojna w czerwcu 2025 r. miała na celu zniszczenie budynków, w których znajdowały się mieszalniki, niezbędne do zapewnienia równomiernego połączenia paliwa rakietowego. Inne obiekty zaatakowane przez Izrael obejmowały zakłady produkcyjne, które prawdopodobnie mogłyby być wykorzystane do produkcji mieszalników. Zdjęcia satelitarne wykonane w tym miesiącu przez Planet Labs PBC i przeanalizowane przez AP pokazują budowę zarówno w zakładach mieszalniczych w Parchin, jak i Shahroud”.

„Tempo, w jakim Iran się odbudowuje, pokazuje, jak duże znaczenie Teheran przywiązuje do swojego programu rakietowego… Przed wojną Iran był na dobrej drodze do osiągnięcia zdolności produkcyjnej ponad 200 rakiet na paliwo stałe miesięcznie… Jeśli Iran zdoła pokonać ograniczenia związane z mieszaniem, będzie dysponował wszystkimi zdolnościami odlewniczymi potrzebnymi do ponownego rozpoczęcia produkcji na dużą skalę. Iran może zdecydować się na współpracę z Chinami w celu pozyskania mieszalników i chemikaliów do produkcji paliwa stałego… Pekin mógłby również dostarczyć systemy naprowadzania i mikroprocesory do irańskich rakiet balistycznych. Jeśli Iran wznowi produkcję na poziomie sprzed wojny, sama liczba wyprodukowanych rakiet utrudni Izraelczykom ich prewencyjne zniszczenie…”.

Według londyńskiego Middle East Eye (rzekomo finansowanego przez źródło powiązane z Katarem): „Iran wszedł w posiadanie chińskich baterii rakiet ziemia-powietrze, ponieważ Teheran szybko przystępuje do odbudowy systemów obronnych zniszczonych przez Izrael podczas ostatniego 12-dniowego konfliktu… Iran płacił za rakiety SAM dostawami ropy… prawie 90% irańskiego eksportu ropy i kondensatu trafia do Pekinu…”.

Magazyn Military Watch z siedzibą w Korei Południowej dodaje: „… chińskie dostawy systemów obrony powietrznej o większym zasięgu oraz wspierających systemów walki elektronicznej, radarowych i dowodzenia i kontroli mogą mieć szczególnie znaczący wpływ na zdolności obronne Iranu. Chiński HQ-9B został zaprojektowany z dużym naciskiem na mobilność i wykorzystuje pociski, radary i jednostki dowodzenia z mobilnych ciężarówek, aby poprawić przeżywalność. Znacznie bardziej zaawansowany stan chińskiego przemysłu elektronicznego i radarowego skłonił analityków do powszechnego uznania, że HQ-9B prawdopodobnie zachowuje znaczną przewagę nad rosyjskimi konkurentami… Zapewnia wielopoziomową obronę…”.

Waszyngtońska organizacja The Atlantic Council przypomina, że: „Zaangażowanie Chin w irański program balistyczny sięga końca wojny irańsko-irackiej w latach 1980–1988. [Iran] polegał na Korei Północnej i Chinach, aby uzyskać dostęp do technologii i szkolić swoich inżynierów. Chiny ostatecznie dostarczyły Iranowi rakiety balistyczne krótkiego zasięgu, a także pociski manewrujące i przeciwokrętowe. Iran szybko postawił sobie za cel budowę krajowego przemysłu obronnego w celu opracowania i produkcji rakiet… Chiny pomogły irańskim inżynierom osiągnąć postępy w zakresie systemów napędowych i naprowadzających ich arsenału… Aby osiągnąć poziom sprzed czerwcowej wojny dwunastodniowej, Iran potrzebuje wsparcia zewnętrznego. Rosja jest najbardziej oczywistym wyborem. Moskwa od dawna dostarcza Iranowi systemy obrony powietrznej, a współpraca wojskowa między Moskwą a Teheranem nasiliła się w ciągu ostatnich dwóch lat… Jednak przedłużający się konflikt z Kijowem wyczerpał większość zasobów Rosji, a jej przemysł obronny nie jest w stanie dostarczyć tego, czego potrzebuje Iran. Chiński kompleks militarno-przemysłowy jest zatem w lepszej pozycji, aby zaspokoić potrzeby IRGC [Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej]…”.

Podsumowanie

Całodobowe wysiłki mające na celu przywrócenie Iranowi zdolności balistycznych i obrony powietrznej sprzed czerwca – głównie przez Chiny, a być może także przez Koreę Północną i Rosję – mogą przywrócić reżim ajatollahów jako główne epicentrum regionalnej i globalnej wojny, terroryzmu, handlu narkotykami i prania brudnych pieniędzy, z bazą rozciągającą się od Zatoki Perskiej przez Afrykę po Amerykę Łacińską i terytorium Stanów Zjednoczonych.

Konwencjonalne i balistyczne zdolności reżimu ajatollahów stanowią wyraźne i realne zagrożenie dla stabilności regionalnej i globalnej.

Trwające 47 lat negocjacje USA z Iranem przyniosły silny impuls do transformacji Iranu z „amerykańskiego policjanta Zatoki Perskiej” w bliskiego strategicznego sojusznika Chin, Rosji, Korei Północnej, Kuby i Wenezueli.

47-letnie sankcje gospodarcze wobec Iranu okazały się odwracalne (np. nałożone przez Trumpa i zawieszone przez Bidena) oraz możliwe do ominięcia poprzez Chiny, Rosję, Katar, Koreę Północną, Wenezuelę i inne kraje.

Negocjacje i sankcje gospodarcze nie zdołały skłonić reżimu ajatollahów do zaakceptowania pokojowego współistnienia z sunnickimi sąsiadami arabskimi ani do podjęcia negocjacji w dobrej wierze. Reżim ajatollahów nie porzuci swojej fanatycznej, imperialistycznej i apokaliptycznej wizji, która ma już 1400 lat.

Trwanie przy samobójczych opcjach negocjacji i sankcji gospodarczych, przy jednoczesnym powstrzymywaniu się od zmiany reżimu w Iranie, może doprowadzić do powstania pierwszej w historii apokaliptycznej potęgi nuklearnej, której katastrofalne koszty przyćmią obecne koszty zmiany reżimu w Teheranie.

Reżim Ajatollahów na Drodze do Wojny