Ahmed Fouad Alkhatib, człowiek, który zna Gazę jak własną kieszeń, napisał ostatnio rzecz oczywistą, lecz nadal w świecie tabu: przez dwadzieścia lat „sprawa palestyńska” była jednym z najbardziej dochodowych interesów w świecie arabskim. Nie dla zwykłych Palestyńczyków, lecz dla tych, którzy mówili w ich imieniu. Kwoty liczone w miliardach przechodziły przez prywatne ręce, znikały w fundacjach, przepadały w sieciach Bractwa Muzułmańskiego, były przejmowane przez Hamas i Fatah jak łup wojenny. A kiedy Alkhatib pisze o „pół miliarda dolarów skradzionych datków”, choć liczba ta pochodzi z wewnętrznych arabskich przepychanek, to opisany mechanizm kradzieży jest w stu procentach prawdziwy – tak samo prawdziwy jak ruiny Gazy, w których nie wybudowano niczego, co nie służyłoby Hamasowi. Świat przez dwie dekady finansował szkoły, szpitale i infrastrukturę. Hamas przez dwie dekady finansował siebie. Zamiast kanalizacji – tunele. Zamiast inwestycji – prywatne konta. A zamiast instytucji – milicja. I nikt nie udawał, że tego nie widzi. Bank Światowy mówił o „niezidentyfikowanych przepływach finansowych”. Unia Europejska o „całkowitym braku przejrzystości”. ONZ o „utrudnionym monitoringu”. W dosłownym tłumaczeniu: środki znikały jak piasek przez palce. Nic dziwnego, że dziś, gdy Hamas oskarża Bractwo o kradzież pieniędzy dla Gazy, wygląda to jak bójka kieszonkowców, w której jeden nagle odkrył, że drugi ma bardziej sprawne ręce.

I właśnie w tej chwili, w tej operetce cynizmu, rusza najstarsza propaganda świata – propaganda, która zawsze wraca jak zacinająca się płyta: „Izrael blokuje pomoc humanitarną”.

To zdanie nie ma nic wspólnego z faktami, ale ma wszystko wspólnego z wygodą. Fakty natomiast – te najbardziej uparte z ludzkich wynalazków, których nikt nie lubi – mówią zupełnie co innego. USAID po kilkunastu miesiącach żmudnego audytu stwierdziło jasno: „Nie znaleziono dowodów, że Izrael systemowo blokował pomoc humanitarną.”

Departament Stanu USA: to samo. Unia Europejska: to samo. ONZ: kilkukrotnie potwierdziła, że największą przeszkodą w dostawach był Hamas.

UNRWA, instytucja, która publicznie rzadko zgadza się z Izraelem w jakiejkolwiek kwestii, została zmuszona do przyznania, że Hamas przejmował paliwo, generatory, żywność i namioty. Są zdjęcia ONZ – nie izraelskie, ONZ-owskie – na których uzbrojeni mężczyźni zatrzymują konwoje i rozkradają pomoc w biały dzień. Ciężarówki czekają na parkingach nie dlatego, że Izrael je blokuje, lecz dlatego, że ONZ nie ma kierowców, nie ma paliwa, nie ma logistyki, a Hamas wykorzystuje każdą minutę zwłoki. A Egipt? Egipt zamknął Rafah i nadal kontroluje przejazdy w sposób uznaniowy. To oficjalne stanowisko Kairu. Ale świat woli nie słyszeć, bo przecież łatwiej oskarżyć Izrael niż kraj, który ma klucz do bramy, a bramy nie otwiera. I w ten sposób powtarza się stary rytuał: ci, którzy przez lata rozkradali pomoc, krzyczą o blokadzie. Ci, którzy budowali tunele zamiast mieszkań, płaczą nad ruinami. Ci, którzy żyli z cierpienia, grają ofiary. A Izrael, jedyne państwo, które faktycznie przepuszcza ciężarówki, zostaje oskarżone, bo jest najłatwiejszym celem dla tych, którzy nie zadają sobie trudu sprawdzenia źródeł.

Dlatego trzeba powtarzać – głośno, natarczywie, bez litości – to, co powiedział Alkhatib: „Sprawa palestyńska wzbogaciła niewyobrażalną liczbę ludzi – poza Palestyńczykami.” I dlatego każda próba odbudowy Gazy z Hamasem u steru jest jak wlewanie wody do przeciekającego wiadra: można wlewać w nieskończoność, ale efekt będzie zawsze ten sam. Pomoc zniknie, pieniądze rozpłyną się w powietrzu, a ludzie zostaną w tych samych ruinach, z których nie pozwolono im wyjść.

Handlarze biedą: komu naprawdę służy obraz głodu w Gazie?

Mit o „blokadzie Izraela” to ostatnia deska ratunku dla tych, którzy nie chcą, by ktokolwiek zapytał, gdzie są miliardy, które miały zbudować Gazańczykom przyszłość. A odpowiedź na to pytanie jest znana od dawna – ukryta w willach, kontach i tunelach tych, którzy potrafią krzyczeć najgłośniej.