Stefan Frank

Podsumowanie w jednym zdaniu

Artykuł ukazuje problem antysemickiej indoktrynacji palestyńskich dzieci w szkołach Autonomii Palestyńskiej, gdzie gloryfikacja zamachów z 7 października i zabijania Izraelczyków przenika nawet lekcje matematyki, co autor porównuje do nazistowskiej edukacji w III Rzeszy i wskazuje na potrzebę porzucenia przez Palestyńczyków nierealnych dążeń do zniszczenia Izraela.

Palestyńskie dzieci z trzeciej klasy szkoły podstawowej obliczają na lekcjach matematyki liczbę zabitych Izraelczyków. Wynika to z badań opublikowanych przez Palestinian Media Watch (PMW), opartych na publicznie dostępnych materiałach z palestyńskich mediów społecznościowych.

Chłopcy i dziewczęta ze szkoły podstawowej Al-Kuwait, podlegającej bezpośrednio Ministerstwu Edukacji Autonomii Palestyńskiej (PA), opublikowali na Facebooku zrzuty ekranu z zeszytów ćwiczeń. Pokazują one, w jaki sposób masakry z 7 października zostały wykorzystane do celów dydaktycznych. Jedno z zadań zadanych przez nauczyciela brzmiało: „Stwórz zadanie tekstowe na temat wojny w Strefie Gazy, wykorzystując wzór 9 × 150”. Oto przykładowe rozwiązania z zeszytów uczniów:

• „Co najmniej 150 Izraelczyków zginęło w ciągu jednego dnia. Ile osób zginęło w ciągu 9 dni?” (Komentarz nauczyciela: „Niech Allah cię chroni! Świetnie!”)
• „Hamas wystrzelił w ciągu godziny 150 rakiet w kierunku Izraela. Ile rakiet wystrzelił w ciągu 9 godzin? Rozwiązanie: 9 × 150 = 1 350 [rakiet]”. (Komentarz nauczyciela: „Świetnie! Niech Allah cię chroni!”)
• „Brygady Kassam wysłały po 150 bojowników dżihadu do 9 osad [„osada” to w palestyńskich mediach i podręcznikach szkolnych termin określający każdą izraelską miejscowość – przyp. Mena-Watch] w Izraelu. Ilu bojowników dżihadu wkroczyło łącznie do wszystkich osad? Odpowiedź: 1 350 bojowników dżihadu.” (Komentarz nauczyciela: „Niech Allah cię chroni, mistrzu! Zwycięstwo dla mieszkańców Gazy!”)
• „W mieście Gaza codziennie ginie co najmniej 150 dzieci jako męczennicy. Ilu dzieci-męczenników jest w ciągu 9 dni? 9 × 150 męczenników = 1 350 dzieci-męczenników.” (Komentarz nauczyciela: „Niech Allah cię chroni! Wspaniale! Pokój i miłosierdzie męczennikom z Gazy!”)
• „Co najmniej 150 męczenników zginęło w ciągu jednego dnia w Gazie. Ilu zginęło w ciągu 9 dni? 9 × 150 = 1 350 męczenników.” (Komentarz nauczyciela: „Doskonale! Wspaniale! Niech spełni się nasze błogosławieństwo! Miłosierdzie i przebaczenie dla naszych męczenników!”)
• „9 ciężarówek z osobami wewnętrznie przesiedlonymi opuściło północną część Strefy Gazy. Każda ciężarówka przewoziła 150 osób. Ile osób znajdowało się łącznie w tych 9 ciężarówkach? 9 × 150 = 1 350 osób.” (Komentarz nauczyciela: „Wspaniale! Niech Allah cię chroni! Niech miłosierdzie Allaha spoczywa na naszych męczennikach!”)

Tak jak niegdyś w nazistowskich Niemczech

Antysemicka indoktrynacja, która nie omija nawet lekcji matematyki w szkołach podstawowych, przywodzi na myśl Niemcy z czasów nazizmu. Wówczas w niemieckim szkolnictwie każdy przedmiot służył nacjonalistycznej ideologii mocarstwowej, kultowi wodza, rasistowskiemu obłędowi i eugenice. Herbert Kütting (1932–2025), dydaktyk matematyki z Münsteru, opublikował w 2012 roku esej Ideologia narodowego socjalizmu w systemie edukacji na przykładzie matematyki, w którym na podstawie programów nauczania i zadań z podręczników analizował, w jaki sposób ideologia nazistowska przenikała lekcje matematyki.

Uczniowie mieli na przykład obliczyć powierzchnię i liczbę ludności terytoriów odebranych Niemcom na mocy traktatu wersalskiego oraz utraconych kolonii, a następnie porównać te dane z powierzchnią i ludnością Rzeszy Niemieckiej po 1919 roku. Mieli też obliczyć wiek Hindenburga i Hitlera z dokładnością co do dnia. W zadaniu dotyczącym ludności żydowskiej w Niemczech nakazywano uczniom obliczyć udział Żydów w wybranych gałęziach gospodarki i porównać go z ich udziałem w całej populacji, a na koniec odpowiedzieć na pytanie: „W Berlinie udział Żydów wśród lekarzy wynosił 48%, wśród lekarzy opieki społecznej 68%, wśród adwokatów 58%, a wśród dyrektorów teatrów 80%. Czego uczą te liczby?”.

W innym zadaniu zestawiono roczne wydatki państwa na „osoby nieuleczalnie i przewlekle chore, niepełnosprawne itp.”, po czym uczniowie mieli obliczyć, „ile zdrowych rodzin mogłoby z tego utrzymać”. Kütting pisze: „Zastanawiam się dzisiaj, co my – jako 12- i 13-letni uczniowie – mieliśmy wywnioskować z tych zadań. Można jednak założyć, że kryło się za tym oczekiwanie, iż nauczyciele i rodzice, wyjaśniając kontekst tych zadań, zbudują w nas grunt pod poparcie idei narodowego socjalizmu.”

„Otwórz drzwi, jesteśmy śmiercią”

Podobne intencje przyświecają prawdopodobnie Autonomii Palestyńskiej. Jak dalej informuje PMW, po 7 października w szkołach odbyło się wiele wydarzeń zainicjowanych przez PA, których celem była gloryfikacja masakry. PMW dołączyło nagranie wideo z fragmentami tych uroczystości, opatrzone angielskimi napisami. Uczennica szkoły podstawowej dla dziewcząt w Kharas, w przemówieniu wygłoszonym 12 października 2023 r. do rówieśniczek, mówi o 7 października:

„Ten dzień przeszedł do historii. Obudziłyśmy się z uśmiechem. Niektóre z nas myślały, że to sen, ale to piękny sen, z którego nigdy nie chciałyby się obudzić. … W sobotę [7 października] bojownicy ruchu oporu powrócili do swojego kraju. … Nie dało się wyrazić uczuć, jakie tliły się w naszych sercach, i nigdy nie wyobrażałyśmy sobie, że na naszych twarzach ujrzymy taką dumę z naszego narodu. Poczucie honoru, jakie nas ogarnęło, jest nie do opisania.”

Dziewczynka recytuje z kartki wiersz:

„Otwórz drzwi, jesteśmy śmiercią. … Odpłacimy krwią za krew i zmyjemy proch historii ucisku czarnym prochem strzelniczym. Tylko krew uznajemy za sojusznika i ugasimy ogień w naszych sercach szczątkami ciał oraz krzykami ołnierzy. Otwórz drzwi, jesteśmy śmiercią, albo je zamknij – i tak do ciebie dotrzemy, cel został wskazany.”

Riyan Yusef Malkiya, uczeń szkoły dla chłopców w Sinjil, w nagraniu opublikowanym 11 października 2023 r. na Facebooku stwierdził:

„W sobotę rano rozpoczęła się fala palestyńskiego oporu przeciwko naszym okupowanym terytoriom [tj. atak Hamasu z 7 października], a naszemu ruchowi oporu udało się zrealizować ponad 75-letnie marzenie poprzez zbrojny powrót na nasze ziemie. 7 października będzie datą, którą historycy będą odnotowywać przez lata. To historyczny dzień, który przyniósł nam radość oraz przywrócił nadzieję na wyzwolenie i niepodległość.”

Inny uczeń, ze szkoły dla chłopców Deir al-Sharaf, powiedział 12 października 2023 r. w przemówieniu zamieszczonym na Facebooku:

„Zbliża się rewolucja. W Jerozolimie podniesiemy flagę i miasto powróci do swojego ludu. Brygady Męczenników Al-Aksa i Islamski Dżihad – to bohaterowie, którzy podnoszą nas na duchu. Gaza jest wolna i dumna, wyzwoliliśmy ją strumieniem krwi. Będę śpiewał o Gazie w dniu zwycięstwa i będę oddawał jej cześć. O, kule rewolucjonistów, radujcie się nad krainą męczenników i powitajcie ją pokojem. Niech cały świat to usłyszy: Gaza jest wolna i nie uklęknie.”

Przemówienia te wygłaszano najprawdopodobniej na boiskach szkolnych lub w aulach, częściowo na tle wielkich bannerów propagandowych z symbolem klucza – znakiem „powrotu” do „ziemi z 1948 roku”, jak Palestyńczycy często określają terytorium Izraela w granicach sprzed 1967 roku. Nie ma w tym ani odrobiny wstydu. Szkoły Autonomii Palestyńskiej oficjalnie popierają masakry z 7 października, a gloryfikacja zabijania Izraelczyków stała się elementem programu nauczania.

Kto im to uświadomi?

Przykłady te wyraźnie pokazują, jakich postaw wymaga się od uczniów. Dzieci w szkołach podstawowych – nawet tych finansowanych przez Zachód w ramach UNRWA – uczą się, że sensem ich życia jest zabijanie Żydów, a śmierć w charakterze „męczennika” stanowi najwyższy zaszczyt. Są indoktrynowane dokładnie tak samo jak dzieci w III Rzeszy. Różnica polega na tym, że pranie mózgów w Niemczech zakończyło się wraz z bezwarunkową kapitulacją 8 maja 1945 roku. Po tej dacie mało kto odważał się otwarcie manifestować poglądy nazistowskie. Wielu wstydziło się swojej przeszłości – a jeśli nawet nie żałowali swoich czynów, to wstydzili się samej porażki.

Tymczasem na terytoriach palestyńskich i w obozach dla uchodźców to przede wszystkim zachodni darczyńcy utwierdzają lokalną ludność w nierealnym złudzeniu, że Izrael pewnego dnia zniknie, a osiem milionów „uchodźców” „powróci” na jego ziemie. Przenosząc to na grunt niemiecki – to tak, jakby naziści po 1945 roku nadal sprawowali rządy, prowadzili propagandę w szkołach oraz mediach i wmawiali Niemcom, że „ostateczne zwycięstwo” wciąż nadejdzie. Trwały pokój między Morzem Śródziemnym a rzeką Jordan zapanuje dopiero wtedy, gdy Palestyńczycy zrozumieją, że tę wojnę przegrali. Tylko kto im to wreszcie powie?

Ludobójstwo Żydów jako zadanie matematyczne dla dzieci