Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Dzis kontynuujemy wiersze z tomiku KREW ZYCIA

Wiecej o ksiazce TUTAJ

Próżnia 

Wszystkie stworzenia 
do życia potrzebują tego samego, co 
– podobno rozsądny – 
Człowiek. 
Czemu właśnie on zakłóca harmonię 
świata i światła, 
któremu coraz ciężej przedrzeć się przez smog?
Jeżeli zwierzęta potrafią odczuwać, 
ale nie potrafią obezwładnić wroga,
nie pozostaje nam nic innego jak 
rozbudzić w sobie uśpiony rozum. 

Człekokształtne potrzebują pomocy!
Ich terytorium nawiedza tępiciel.
Ukryte pomiędzy 
– jeszcze żywymi drzewami –
szukają zrozumienia,
nie zdjęć na pokaz. 
Coraz szybciej zbliżamy się do prawdy. 

– Próżnia w przyrodzie 
jest na wyciągnięcie zabójczej dłoni.

Bezwład 

Kiedy wcześniej niewyobrażalny obraz
nagle stał się częścią wspomnień, 
które 
bezgłośnie i niewyrażalnie powracają,
trzeba coś zrobić.

Jak opisać języki ognia pożerające drzewa,
karmiące się lasem?
Niszczyciel nie wybierał, 
po sobie zostawił…

Oprócz unoszącego się dymu
prawie nic nie pozostawił.

Jak opisać niemoc, 
bezwład nieodwracalnego czasu,
grób roślin i zwierząt?
Brak tchu
jeszcze żywych i niepokonanych.
Milczeć? Odwrócić wzrok?

Żywioł jest bogiem, demonem, 
niezapomnieniem, 
bezmyślnym wandalem,
któremu czasami pomaga człowiek,
podobno homo sapiens.

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ