Eliza Segiet – absolwentka studiów magisterskich Wydziału Filozofii, autorka siedmiu tomów wierszy, monodramu, farsy i mikropowieści. Jej teksty można znaleźć w licznych antologiach, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Członek Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz World Nations Writers Union.Laureatka Międzynarodowej Publikacji Roku (2017 r., 2018 r.) w Spillwords Press (USA) oraz Nagrody Literackiej Złota Róża im. Jarosława Zielińskiego (za tom Magnetyczni) w 2018 r. Dwukrotnie jej wiersze (2018 r., 2019 r.) zostały wybrane jako jedne ze 100 najlepszych wierszy roku w International Poetry Press Publications (Kanada).

Dzis kontynujemy wiersze z tomiku KREW ZYCIA

Wiecej o ksiazce TUTAJ

Żar utraty 

Już nie pomoże
zaklinanie rzeczywistości. 
Może roztropność, mądrość? 
Nastał brzemienny, zagrożony
czas wyczekiwania. 
Zegary nie stoją w bezruchu! 

Nikną pasieki, 
rosną wieżowce,
w których zapracowani mieszkańcy 
nie mają czasu, 
by myśleć o przyszłości planety. 
Znajdują go wtedy, gdy 
rozbudzają własne potrzeby.

Dopóki nie wszystko wymarło,
choć już jest dogorywające
trzeba wskrzesić rozum.
Otworzyć się 
na nowy wymarsz 
w odbudowywany, 
niezanieczyszczany świat. 
Dzisiaj, nie jutro, 
pootwierajmy się na płomienie życia,
zamknijmy – na żar utraty wszystkiego

Wspólnota

Obleczona pajęczyną zanieczyszczeń
ulega przeobrażeniu.
Jej samej trudno się bronić,
nie jest w stanie dać oddechu wszystkim.
Próbuje. Wciąż próbuje, ale
szczodre oczyszczanie jej z drzew,
karmienie spalinami
troskliwie wykańczanie przyszłości 
jeszcze żyjących 
– i jej samej – Matki Ziemi –
jest coraz mocniejsze.
Otula nas tym, czym ją karmimy.
Sięga granic wyczekiwanie 
na transfuzję rozumu.

Agonia globu przyspiesza.
Kiedy w końcu ucichnie 
agresja na Ziemię? 
Czy jesteśmy już w połowie drogi?
W globalnym szpitalu
niepełnosprawna 
– z winy człowieka – 
Matka milczy.

Wykrzyczmy,
obudźmy wspólnotę oddechu, 
bez tlenu nadejdzie kres! 

Wszystkie wpisy Elizy TUTAJ