–Wiersze, piosenki i opowiadania zbieram od czasów szkolnych. Wyszperane z najbardziej zapomnianych zakamarków opuszczonych strychów oraz zakurzonych bibliotecznych półek, znalezione przypadkowo w starych czasopismach i książkach… Wpisywane mozolnie do zeszytów aż do 1996 roku, kiedy to postanowiłem „wrzucić” je do Internetu. Tak powstała strona „Listów z krainy snów…” (www.wiersze.co). Niech ponownie ożyją i będą źródłem nadziei i siły dla innych

Słowa na dziś i jutro

Aktor Jackie Chan tak odpowiedział na pytanie dziennikarza, czy jest zadowolony ze swojego życia:

„Wiesz, kiedyś usłyszałem bardzo ważne słowa:

• Twoja ciężka praca to marzenie każdego bezrobotnego.

• Twoje niesforne dziecko to marzenie każdego, kto nie może mieć dzieci.

• Twoje małe mieszkanie to marzenie każdego bezdomnego.

• Twoje skromne oszczędności to marzenie każdego dłużnika.

• Twoje słabe zdrowie to marzenie każdego, kto zmaga się z nieuleczalną chorobą.

• Twój spokój, spokojny sen, codzienny posiłek – to marzenie każdego, kto żyje w kraju ogarniętym wojną. Doceniaj to, co masz, bo nikt nie wie, co przyniesie jutro.”

Piosenka

W czasie treningów biegowych powróciłem do słuchania starych, włoskich przebojów. Poniżej Umbero Tozzi w piosence „Tu” z 1977 roku:

„Zaśpiewam, aby spadł deszcz
Wiał wiatr, który tylko trochę wieje
Niebo, aby stało się bardziej błękitne
I abyś się do mnie uśmiechnęła…”

Film

Właśnie obejrzałem film „47 roninów” z 2013 roku w reżyserii Carla Rinscha. Obraz oparty został na legendarnej historii 47 samurajów z początku XVIII wieku. Grupa wojowników przez rok planowała zemstę za śmierć swojego pana. Do dziś uważani są w Japonii za bohaterów narodowych, symbol walki o sprawiedliwość nawet za cenę życia. W jednej z głównych ról wystąpił Keanu Reeves. Zwiastun filmu tutaj:

Historia

Była sroga zima, styczeń 1945 roku. Działania wojenne podczas II wojny światowej przypadły na okres wyjątkowo mroźnych zim, a jedną z takich była ta w ’45. To właśnie wtedy, w Jędrzejowie w Świętokrzyskiem, wydarzyła się niezwykła historia z udziałem księdza Karola Wojtyły…

Kapelan podróżując miał przesiadkę właśnie w Jędrzejowie, gdzie na dworcu kolejowym wpadł na młodą dziewczynę. Była przemarznięta, skrajnie wycieńczona i ledwo trzymała się na nogach. Kleryk od razu zwrócił na nią uwagę i zaoferował pomoc. Okazało się, że dziewczyna ma na imię Edith, jest Żydówką i właśnie uciekła z niemieckiego obozu pracy w Częstochowie.

Zziębnięta, głodna, wyczerpana, ubrana jedynie w pasiak z charakterystycznym numerem obozowym, z braku sił usiadła w rogu dworca – być może czekając już tylko na śmierć i… wtedy pojawił się młody mężczyzna. Jak wspominała po latach Edith Zierer na łamach gazety „The New York Times”, był „bardzo przystojny i energiczny, nosił długą szatę i wyglądał na księdza. – Dlaczego tu jesteś, co robisz? – zapytał. Odparłam, że próbuję dostać się do Krakowa, aby odnaleźć swoich rodziców. Jeszcze wtedy Edith nie wiedziała, że cała jej rodzina zginęła na terenie innych obozów…

Wojtyła zniknął na chwilę, a po chwili wrócił z ciepłą herbatą, chlebem i serem. Dziewczyna piła i jadła łapczywie, ale wciąż była tak wycieńczona, że nie miała siły wstać i osuwała się na ziemię. W tej sytuacji kleryk wziął ją na ręce i przez trzy kilometry niósł do pobliskiej wioski. Tam wsiadł z nią do pociągu zmierzającego do Krakowa, w którym jechało bydło. Znajdowała się tam też inna żydowska rodzina. Wojtyła okrył dziewczynę płaszczem i na środku wagonu rozpalił małe ognisko.

W takich warunkach dotarli do Krakowa, a gdy tylko pociąg zatrzymał się na stacji, dziewczyna wyskoczyła nagle z wagonu, wykorzystując chwilę nieuwagi księdza. – Edyta! zaczekaj, Edyta! – wołał ksiądz, ale ta zniknęła za rogiem ulicy i przepadła jak kamień w wodę.

Zierer przeżyła wojnę i będąc już w Izraelu, dopiero po wielu latach dowiedziała się, że człowiek, który wtedy uratował jej życie w Jędrzejowie, to ks. Karol Wojtyła, który później został Papieżem, przybierając imię Jan Paweł II. Kobieta przez lata wysyłała listy do Watykanu, jednak te wciąż pozostawały bez odpowiedzi. Wreszcie w 1997 roku otrzymała list, w którym papież wspominał ich spotkanie na stacji w Jędrzejowie.

W 1998 roku Edith spotkała się z Papieżem w Watykanie i pierwszy raz miała okazję podziękować Ojcu Świętemu za jej ocalenie. Jak pisał „The New York Times”: „Położył jedną rękę na mojej głowie, drugą ujął moją dłoń i pobłogosławił mnie. Kiedy się rozstawaliśmy, powiedział: „Wróć, moje dziecko”, a ja zalałam się rzeką łez.”

Edyta, jak nazywał ją Wojtyła, zmarła w 2014 roku w wieku 84 lat. Przed śmiercią zaczęła spisywać swoje wspomnienia, ale nie zdążyła skończyć pamiętnika…

Wieczorna chwila z poezją

Poniżej wiersz „Dom”. Jego autorką jest Jolanta Wasilewska.

mój krzywy dom ma pięć ścian
na ścianie czasu
wisi portret mamy
w gotyckim oknie
i zegar z wahadłem

na ścianie dzieciństwa
czarno-białe zdjęcia
ja z dłonią na mchu
ja z policzkiem przy korze
ja która się boję zerwać poziomkę
by nie zepsuć lasu

na ścianie podróży
liliowe niebo nad Wenecją
sierpniowe słońce w Arpajon
i Kościół Mariacki

na ścianie światła
ciągle się coś zmienia
narcyze w mlecze
mlecze w słoneczniki
wkrótce nadejdą blade jarzębiny

na ścianie pamięci
kilka portretów
zasłaniających niebo

* * * 

Miłej, ciepłej nocy otulonej dobrymi snami.

Jarosław Kosiaty

Listy z krainy snów

www.wiersze.co

Wszystkie wpisy Jarka TUTAJ