Przyslal Adam

Dla Izraela i narodu żydowskiego to tylko przerwa.

Gdy bomby w Gazie ucichły, dyplomaci gratulowali sobie nawzajem, a komentatorzy odetchnęli z ulgą.

Świat przekonał się, że wojna się skończyła.

Jednak dla Izraela i narodu żydowskiego to tylko przerwa. Zawieszenie broni oznacza koniec fazy zbrojnej, a nie koniec wojny. Prawdziwa wojna, ta o legitymizację Izraela, bezpieczeństwo Żydów i samą prawdę, dopiero się zaczyna. Przed nami nie czeka proces pokojowy, ale globalna kampania delegitymizacji, zorganizowanej nienawiści i instytucjonalnej wojny, która przekroczyła już punkt, z którego nie ma już powrotu.

W wielu zachodnich miastach protesty, które wypełniały ulice podczas wojny, nie zniknęły z pamięci. Przekształciły się one w infrastrukturę. Ruchy zdolne do mobilizacji setek tysięcy ludzi w mgnieniu oka nie są protestami; są systemami masowej mobilizacji. Działają jak nowy rodzaj armii, z mediami społecznościowymi jako logistyką, organizacjami pozarządowymi jako centrami dowodzenia i ideologią jako paliwem. Sieci te nie dążą już do wywierania wpływu na system. Otwarcie się mu sprzeciwiają. Walczą nie o reformę, ale o zastąpienie.

Weszliśmy w fazę końcową i zaczynamy z tyłu. Każde działanie jednej strony napędza radykalizację drugiej. Ruch antyizraelski rośnie, wywołując sprzeciw, który następnie potwierdza jego narrację o ofiarach, napędzając rekrutację. Pojawiają się działania proizraelskie, aby temu przeciwdziałać, ale są one przedstawiane jako opresyjne, co dodatkowo wzmacnia sprawę przeciwników. Żadna ze stron nie może złagodzić napięcia bez okazania porażki. Pole bitwy poznawczej stało się samonapędzające. Nie ma przycisku resetowania.

Nie jest to kolejny cykl antysemityzmu, który można wyleczyć czasem lub dyplomacją. Stare mechanizmy obronne zniknęły. Antycia, które kiedyś powstrzymywały publiczną nienawiść, pamięć o Holokauście, konsensus w sprawie praw obywatelskich, ponadpartyjne poparcie dla Izraela, uległy erozji lub obróciły się przeciwko nam. „Nigdy więcej” stało się „nigdy więcej dla nikogo”, hasłem, które pozbawia to wyrażenie znaczenia i kieruje je przeciwko ludziom, którzy je zainspirowali.

Ramy mające zapobiegać nienawiści teraz ją kodują. Programy DEI traktują tożsamość żydowską jako „uprzywilejowaną”. Prawo międzynarodowe traktuje suwerenność żydowską jako przestępstwo. Pamięć o Holokauście jest wykorzystywana jako broń przez tych, którzy utożsamiają państwo żydowskie z nazizmem. Przeciwciała uległy mutacji. System już nas nie broni, atakuje nas.

I chociaż ta transformacja trwa od lat, ostatnie dwa lata były decydujące. Od 7 października machina globalnej opinii publicznej pracuje na pełnych obrotach, aby zatruć każdy kanał dyskusji. Moralna argumentacja Izraela, najprostsza moralna argumentacja na świecie, została celowo zniekształcona w tłumaczeniu. Wykupienie akademii i mediów przez Katar stworzyło filtr, przez który nie mogła przejść żadna prawda. Zauważyliśmy to wcześnie, głośno narzekaliśmy, a potem nie zrobiliśmy nic, aby temu przeciwdziałać.

Co mamy do pokazania dwa lata później?

Kilka rozproszonych inicjatyw. Kilka odważnych osób. Kilka małych zwycięstw. Ale żadnej systemowej odpowiedzi. Mamy te same stare organizacje, te same kierownictwo, te same instynkty obronne. Mieliśmy dwa lata na zbudowanie prawdziwej kontrofensywy, a spędziliśmy je na debatowaniu nad etyką przetrwania. Nadal staramy się być bardziej moralnymi barankami w nadziei, że to odstraszy wilki. Wciąż organizujemy uroczyste gale, podczas gdy nasi wrogowie budują armie.

Na całym świecie można znaleźć tysiące małych projektów, pełnych pasji, szczerych, ale prawie całkowicie nieistotnych w skali wojny, która jest przeciwko nam prowadzona. Tak zwane „brygady influencerów”, butikowe organizacje pozarządowe, finansowane przez darczyńców artykuły analityczne – to akty indywidualnego heroizmu zastępujące kompetencje instytucjonalne. Opierają się one na wybuchach energii i chwilach oburzenia, ale brakuje im trwałości, koordynacji i zasięgu. Są jak świeczki w burzy.

Po drugiej stronie znajduje się profesjonalny system z stałym finansowaniem, infrastrukturą i strategią. Tworzy on narracje, instytucje i polityki na skalę przemysłową. Prowadzi kampanię. My działamy na adrenalinie. Oni budują cywilizację. My publikujemy odpowiedzi.

Spójrzcie na ich architekturę. Mają suwerenne fundusze majątkowe, międzynarodowe media, międzyrządowe organy, globalne organizacje pozarządowe i systemy uniwersyteckie, które są zjednoczone wokół jednej sprawy. Mają doktrynę, koordynację i cierpliwość. Przekształcili intersekcjonalność w teologię, propagandę w naukę, a bojkoty w cnotę. Ich infrastruktura jest profesjonalna. Nasza jest improwizowana. Oni grają dla pokoleń. My gramy dla cykli wiadomości. A potem zastanawiamy się, dlaczego ciągle przegrywamy.

To gorzka ironia sytuacji Żydów po Holokauście. Tak bardzo przyzwyczailiśmy się do wygrywania sporów moralnych, że zapomnieliśmy, jak wygrywać te rzeczywiste. Wewnętrznie zaakceptowaliśmy układ, na który reszta świata nigdy się nie zgodziła.

Po Holokauście Zachód obiecał „nigdy więcej” poprzez konsensus moralny i zabezpieczenia instytucjonalne. Potraktowaliśmy tę obietnicę dosłownie. Zbudowaliśmy wokół niej naszą strategię przetrwania. Wierzyliśmy, że jeśli udowodnimy swoją moralność, będziemy bezpieczni. Stworzyliśmy armię, która przepraszała za to, że się broniła, politykę zagraniczną, która błagała o zrozumienie, oraz kulturę polityczną obsesyjnie skupioną na moralnym wizerunku.

Było to szlachetne. Było to konieczne. Stało się to również psychologiczną więzieniem. Wilki nigdy nie zgodziły się na te zasady, a my nadal zachowujemy się tak, jakby powściągliwość miała nam zapewnić łaskę. Przez 80 lat byliśmy zszokowani, że moralna słuszność naszej sprawy nie wystarczyła, aby nas chronić. Każde pokolenie na nowo odkrywa to samo zaskoczenie, pisze te same eseje i organizuje te same konferencje. W ten sposób udowadniamy, że niczego się nie nauczyliśmy.

Powojenny Zachód podziela tę patologię. Jego strach przed moralnym kompromisem sprawił, że nie jest w stanie reagować na zło, dopóki nie jest za późno. Nasi przeciwnicy nauczyli się działać tuż poniżej progu reakcji Zachodu. Wojna kognitywna jest idealna dla tego świata, zawsze wystarczająco okrutna, aby wyrządzić szkody, ale nigdy wystarczająco jasna, aby uzasadnić odwet. Izrael, ostatnie społeczeństwo wciąż związane pamięcią moralną, jest wyjątkowo podatne na tę strategię. Instynkt pozostawania czystym, dobrym, lepszym stał się formą rozbrojenia.

A teraz stoimy w obliczu iluzji pokoju. Zawieszenie broni, pomoc humanitarna, pomoc dyplomatyczna – to wszystko są spokojne chwile, w których nasi wrogowie się konsolidują. Podczas „pokoju” wojna poznawcza nasila się. Biurokracja DEI rozszerza swoją władzę. Wydziały akademickie, które utożsamiają syjonizm z rasizmem, stają się stałym elementem. Dochodzenia Międzynarodowego Trybunału Karnego normalizują kryminalizację żydowskiej obrony. Polityka Wikipedii zostaje przepisana tak, aby nasze źródła zostały zdegradowane, a ich stały się kanoniczne. Każde „tymczasowe” oburzenie staje się trwałą normą.

W życiu kulturalnym jest to moment utrwalenia. Filmy dokumentalne, powieści i sale lekcyjne zaczynają utrwalać nową rzeczywistość moralną: Palestyńczycy jako ofiary-święci, Żydzi jako agresorzy-demony. Dziesięciolatki kształcone w tych ramach będą decydentami politycznymi w 2035 roku. Do tego czasu wojna poznawcza nie będzie czymś, z czym walczymy; będzie powietrzem, którym wszyscy oddychają. Następne pokolenie nie będzie nawet pamiętać czasów, kiedy Izrael był uznawany za legalny.

Logika jest jasna. Dla naszych przeciwników pokój jest przygotowaniem. Każde zawieszenie broni jest przerwą operacyjną. Każdy przełom dyplomatyczny jest okazją do odbudowy, ponownego szkolenia i przeformułowania. Izrael traktuje zawieszenie broni jako koniec. Oni traktują je jako początek. Dlatego każde tak zwane pokój prowadziło bezpośrednio do kolejnej rundy przemocy. Pole bitwy zmienia kształt, ale wojna nigdy się nie kończy.

Jeśli tak będzie dalej, znamy dalszy przebieg wydarzeń. Za pięć lat Izrael stanie w obliczu kolejnej kampanii delegitymizacji, która ograniczy jego możliwości militarne. Za 10 lat absolwenci dzisiejszych programów DEI będą sprawować kontrolę nad zachodnią dyplomacją, prawem i mediami. Za 50 lat konsensus, który kiedyś głosił, że Izrael ma prawo istnieć, zostanie zastąpiony konsensusem, który będzie głosił, że samo istnienie Izraela jest problemem. Następny 7 października nie nadejdzie z Gazy; nadejdzie ze świata, który uważa, że moralnym jest zniszczenie państwa żydowskiego.

Co więc teraz? Czy zaakceptujemy to jako przeznaczenie? Czy schronimy się za naszymi murami, rzeczywistymi lub wyobrażonymi, i będziemy czekać na kolejny pogrom w innym języku? Czy też w końcu zdecydujemy, że mamy już dość bycia moralnym przykładem dla świata?

Nie chodzi tu o lepszy PR. Chodzi o władzę. Chodzi o budowę infrastruktury intelektualnej, kulturowej i strategicznej, która powinna była powstać już dziesiątki lat temu. Chodzi o stworzenie instytucji o takiej samej skali, koordynacji i ambicjach, jak te, które obecnie nam się sprzeciwiają. Chodzi o zastąpienie odruchu moralnego błagania nawykiem moralnej pewności siebie.

Mamy dwie możliwości. Albo staniemy się narodem zdolnym do obrony we wszystkich dziedzinach, albo przygotujemy nasze dzieci na kolejne getto. Bomby może przestały spadać, ale prawdziwa wojna, wojna o znaczenie, o pamięć, o samą rzeczywistość moralną, dopiero się zaczyna.

I tym razem jedynym sposobem na zwycięstwo jest walka.

Prawdziwa wojna dopiero się rozpoczęła.