Na wielu „pro-palestyńskich” profilach zobaczycie wpisy o „potworności kolonializmu”.

A to duży fragment mojego tekstu na ten temat — pełna wersja na Substacku

Brytyjski grzech pierworodny: jak Imperium i Mufti zamknęli Żydom drzwi do życia

„Nienawiść nie była reakcją na Izrael. Izrael był reakcją na tę nienawiść.”

Antysyjonizm nie narodził się na kampusach. Najbardziej zbrodnicze skutki przyniosły decyzje, które zapadły w gabinetach największego mocarstwa świata – gdy uznano, że żydowska podmiotowość jest problemem, a nie prawem.

W 1939 roku Wielka Brytania wydała dokument, który zamknął europejskim Żydom jedyną realną drogę ucieczki przed Zagładą.

• White Paper.
• Jedna deklaracja Imperium.
• Jedna blokada bram.

Zwycięzcą tej decyzji okazał się człowiek, który przez dwie dekady konsekwentnie dowodził, że Żyd nie może istnieć jako naród w świecie islamu: Amin al-Husseini, Wielki Mufti Jerozolimy.

Wielka Brytania wiedziała, komu ustępuje. Wiedziała, kto chce, aby Żydzi nie mieli dokąd uciec. I mimo to uczyniła jego żądania polityką Imperium.

Od obietnicy do zdrady: Deklaracja Balfoura (1917)

Wszystko zaczęło się od obietnicy.

2 listopada 1917 roku brytyjski minister Arthur James Balfour wysłał list do lorda Rothschilda.

• 67 słów. Najkrótsza, a zarazem najbardziej brzemienna deklaracja XX wieku.
• „Rząd Jego Królewskiej Mości przychylnie odnosi się do ustanowienia w Palestynie narodowego domu dla narodu żydowskiego.”

Dla Żydów – iskra nadziei. Dla Arabów – akt zdrady. Dla Brytyjczyków – instrument polityczny.

Po zwycięstwie w 1918 roku i decyzji Ligi Narodów z 1922 roku mandat nad Palestyną przekazano Wielkiej Brytanii. W preambule zapisano, że mandatariusz ma „ponosić odpowiedzialność za realizację Deklaracji Balfoura” oraz „ułatwiać imigrację żydowską oraz rozwój osadnictwa”.

To był moment, w którym idea Balfoura stała się prawem międzynarodowym.

Zamknięte drzwi: co wiedział Chamberlain?

W maju 1939 roku premier Neville Chamberlain przedstawiał White Paper w Izbie Gmin. Miał pełną wiedzę o prześladowaniach Żydów w Niemczech. Kristallnacht była pół roku wcześniej.

Mimo to Londyn utrzymał decyzję: Palestyna zostaje zamknięta.

• Imigracja żydowska ograniczona do 75 tys. osób w pięć lat.
• Dalej – tylko za zgodą Arabów.

White Paper oznaczało, że żadne państwo nie otworzy Żydom drzwi, a jedyne, które mogłoby to zrobić – Palestyna – zostało im odebrane.

To był moment, w którym Imperium przestało być neutralne. Stało się współautorem żydowskiej tragedii.

Mufti: produkt Imperium, który wymknął się spod kontroli

W 1921 roku Wysoki Komisarz Herbert Samuel (brytyjski Żyd i liberalny syjonista) mianował 26-letniego Amina al-Husseiniego Wielkim Muftim Jerozolimy.

• Stanowisko dawało mu kontrolę nad waqfami, sądami szariackimi, meczetami Jerozolimy i nad edukacją religijną.
• W 1922 roku Brytyjczycy stworzyli dla niego Najwyższą Radę Muzułmańską – stała się ośrodkiem władzy parapaństwowej.

Mufti nie widział w syjonizmie sporu o władzę, lecz o świętość. Od 1922 roku rozwijał mit o rzekomym planie Żydów zburzenia Al-Aksy.

W sierpniu 1929 r. jego kazania i ulotki podsyciły pogromy w Hebronie, Safedzie i Jerozolimie — zginęło 133 Żydów.

„Izrael był reakcją na tę nienawiść.”

Mufti skodyfikował przekaz, który przetrwał wiek: Żyd, który dąży do państwa, jest heretykiem. Jego polityczna aspiracja to akt bluźnierstwa.

Od dżihadu do Waffen-SS

Po klęsce powstania Mufti uciekł z Palestyny do Niemiec.

• W Berlinie w 1941 r. spotkał się z Ribbentropem i Hitlerem, oferując wsparcie Osi w zamian za możliwość „rozwiązania kwestii żydowskiej” w Palestynie.
• Z Berlina prowadził audycje wzywające do „zabijania Żydów, gdziekolwiek ich spotkacie.”
• Nie był „tylko” antysyjonistą — był teologicznym antysemitą.

barbed_wire: Po wojnie: drut kolczasty Imperium

White Paper wciąż obowiązywało.

Statki z ocalałymi przechwytywano, uchodźców kierowano do obozów na Cyprze. Między 1946 a 1949 rokiem trafiło tam ponad 52 tys. osób – w większości ocalałych z Zagłady.

„Hitler chciał ich zabić. Mufti chciał, by nie mieli dokąd uciec. Wielka Brytania sprawiła, że obaj mogli odnieść sukces.”

Z tej świadomości narodził się Izrael – nie z łaski świata, lecz z jego odmowy.

Na zdjęciu:

Berlin, 28 listopada 1941 – spotkanie Wielkiego Muftiego Jerozolimy Amina al-Husseiniego z Adolfem Hitlerem. Źródło: Bundesarchiv