Raport ISGAP Ujawnia, Jak Bractwo Muzułmańskie Wykorzystuje „Sprawę Palestyńską” do Prowadzenia Cywilizacyjnego Dżihadu na Zachodzie.

Dnia 19 listopada 2025 roku opublikowano obszerny raport Instytutu ISGAP zatytułowany „The Muslim Brotherhood’s Strategic Entryism into Western Society: A Systematic Analysis”. Jest to opracowanie oparte na uwierzytelnionych dokumentach strategicznych Bractwa Muzułmańskiego, takich jak „Explanatory Memorandum” z 1991 roku oraz dokument strategiczny znany jako „The Project” z 1982 roku, odnaleziony przez szwajcarską policję w 2001 roku podczas przeszukania domu Youssefa Nady i zabezpieczony jako archiwum Bractwa Muzułmańskiego. Raport analizuje wieloletnią, niewykorzystującą przemocy strategię ideologiczną, której celem jest stopniowe przenikanie do zachodnich instytucji politycznych, akademickich, prawnych i medialnych oraz kształtowanie narracji publicznej zgodnie z założeniami islamu.

Aby w pełni zrozumieć jego treść i znaczenie, konieczne jest krótkie przedstawienie historii Bractwa Muzułmańskiego. Organizacja ta została założona w 1928 roku w Egipcie przez nauczyciela Hassana al-Bannę jako ruch społeczno-religijny, którego celem było przywrócenie islamowi roli nadrzędnego systemu regulującego życie społeczne, polityczne i prawne. Od samego początku Bractwo łączyło działalność religijną z ambicjami politycznymi, tworząc sieć szkół, stowarzyszeń i struktur społecznych, które miały kształtować nową elitę i przygotowywać społeczeństwo do islamizacji państwa.

Na przestrzeni dekad Bractwo przekształciło się w transnarodowy ruch ideologiczny, którego doktryna łączy elementy religijne, polityczne i społeczne. W jego strategii kluczowe miejsce zajmuje idea stopniowego zdobywania wpływów, od kształtowania jednostek, przez tworzenie struktur równoległych do państwowych, aż po przejęcie instytucji państwowych. Bractwo rozwijało swoją sieć w całym świecie arabskim, a od połowy XX wieku także w Europie i Ameryce Północnej, gdzie działa poprzez liczne organizacje religijne, edukacyjne, społeczne i polityczne.

We współczesnym dyskursie Bractwo Muzułmańskie definiuje się jako ruch islamski, którego celem jest wprowadzenie prawa i norm religijnych jako podstawy życia społecznego i politycznego. Kluczową cechą ruchu jest wykorzystywanie legalnych mechanizmów demokratycznych w celu realizacji programu, który w swojej istocie stoi w sprzeczności z liberalną demokracją. Bractwo nie ogranicza się do działalności religijnej, lecz prowadzi szeroko zakrojone działania w obszarze edukacji, mediów, polityki i systemu prawnego, co czyni je jednym z najbardziej wpływowych ruchów islamskich współczesności.

Dopiero w tym kontekście można właściwie ocenić wnioski raportu ISGAP, który opisuje, w jaki sposób Bractwo Muzułmańskie prowadzi długoterminową strategię przenikania do zachodnich instytucji oraz jak instrumentalnie wykorzystuje kwestie takie jak tak zwana sprawa palestyńska do mobilizowania poparcia i kształtowania opinii publicznej.

Raport ISGAP jest pierwszym tak obszernym i udokumentowanym opracowaniem, które analizuje strategię Bractwa Muzułmańskiego na podstawie zweryfikowanych dokumentów własnych tej organizacji, a nie jedynie ocen zewnętrznych. Jego znaczenie polega na tym, że opisuje on proces określany wewnątrz Bractwa jako „cywilizacyjny dżihad”, czyli długoterminowe działania prowadzone w ramach prawa, mające na celu stopniowe osłabianie i przekształcanie instytucji zachodnich od środka. W dokumentach Bractwa proces ten określany jest jako tamkeen, czyli instytucjonalne zakorzenianie, którego celem jest trwałe umocnienie struktur Bractwa w państwach Zachodu przy użyciu metod legalnych i pozornie neutralnych. Raport pokazuje, że ten proces nie jest spontaniczny ani lokalny, lecz wynika z konsekwentnie realizowanej strategii opartej na infiltracji, budowaniu wpływów, tworzeniu struktur równoległych oraz kontroli narracji publicznej.

Analiza jest istotna, ponieważ po raz pierwszy łączy w spójną całość dane dotyczące polityki, środowisk akademickich, mediów, edukacji, organizacji religijnych i systemu prawnego, dokumentując, że działania podejmowane na tych polach tworzą jednolitą strategię. Raport pokazuje, że Bractwo wykorzystuje mechanizmy demokratyczne i zasady ochrony praw obywatelskich nie po to, by uczestniczyć w życiu demokratycznym, lecz by stopniowo zastępować je ideologią religijno-polityczną.

Raport ISGAP nie ogranicza się do analizy ideologii, częścią jego śledztwa jest projekt Follow the Money, śledzący przekazy finansowe. Wskazuje on, że znaczna część środków przekazywana na działalność organizacji powiązanych z Bractwem pochodzi z Kataru – od fundacji, instytucji charytatywnych i państwowych struktur do finansowania szkół, mediów, centrów islamskich oraz uniwersytetów. To dzięki tym pieniądzom sieć wpływów pozostaje trwała i może prowadzić wielowymiarową infiltrację. Wskazuje również, że wiele zjawisk uznawanych dotąd za niezależne, takich jak ruch BDS, kampusy uniwersyteckie, organizacje „antyislamofobiczne”, niektóre NGO-sy czy narracja medialna – funkcjonuje w ramach tej samej sieci ideologicznej. Dokument wykazuje, że Bractwo prowadzi projekt bez wykorzystania przemocy, lecz ukierunkowany na długofalową transformację instytucjonalną i narracyjną. Realizowany jest on równolegle na czterech płaszczyznach – wpływu na politykę, wpływu na system prawny, infiltracji instytucjonalnej oraz kontroli narracji publicznej.

Jednym z centralnych elementów raportu i najważniejszym dla zrozumienia współczesnej mobilizacji jest opis instrumentalnego wykorzystania tzw. „sprawy palestyńskiej” jako kluczowego narzędzia rekrutacji, mobilizacji i budowy globalnej tożsamości Bractwa.

Raport podkreśla, że Bractwo Muzułmańskie uczyniło z Palestyny nie kwestię polityczną, lecz rdzeń ideologii religijnej. Trzy generacje ideologów Bractwa przekształciły konflikt o terytorium w religijny obowiązek i narzędzie globalnej mobilizacji. Kwestia Palestyny stała się więc koniem trojańskim islamu w Europie.

ISGAP stwierdza, że Bractwo „przekształciło konflikt w religijno-cywilizacyjny obowiązek, którego sednem nie jest terytorium, lecz opór wobec istnienia Żydów jako odrębnej wspólnoty”. Raport opisuje to w trzech etapach.

Hassan al-Banna (lata 30.- 40.) – Palestyna jako obowiązek religijny

Al-Banna określił Palestynę jako „sprawę islamu i wszystkich muzułmanów”, oraz opisywał Żydów jako

„cywilizacyjnych przeciwników islamu niezależnie od granic i politycznych sporów”. To on wprowadził narrację, że konflikt nie jest terytorialny, lecz teologiczny.

Sayyid Qutb (lata 50.- 60.) – radykalizacja i demonizacja Żydów

Qutb, najbardziej wpływowy ideolog Bractwa zreinterpretował konflikt jako starcie metafizyczne, wprowadzając do islamizmu tezy o „żydowskim spisku przeciw islamowi trwającym od czasów proroka Mahometa” oraz przedstawiając Izrael jako „szpice zachodniego imperializmu stworzoną, by zablokować odrodzenie islamu”. Raport wskazuje, że właśnie od Qutba zaczyna się modernizacja antysemityzmu w języku religii i antyimperializmu.

Yusuf al-Qaradawi (lata 90.- 2010) – globalizacja sprawy palestyńskiej

Qaradawi doprowadził strategię do pełni, nazywał Palestynę „ponadnarodowym obowiązkiem religijnym każdego muzułmanina”, a konflikt z Izraelem: „religijną wojną o istnienie, a nie sporem o granice”. To on stworzył doktrynę, wedle której konflikt staje się narzędziem budowania globalnej tożsamości muzułmańskiej, budowy koalicji antyzachodnich („red-green alliance”), uzasadniania działań politycznych Bractwa w krajach Zachodu.

Raport podkreśla, że Bractwo nie tylko powiela antysemityzm obecny w regionie, ono go systemowo wykorzystuje jako element strategiczny. ISGAP pisze, że Bractwo stosuje „antisemitism disguised as Palestinian solidarity”(antysemityzm ukryty pod hasłem solidarności z Palestyńczykami). Jednym z kluczowych cytatów raportu jest stwierdzenie, że doktryna Bractwa doprowadziła do „sakralizacji sprawy palestyńskiej czyli przekształcenia konfliktu w religijny obowiązek walki z Żydami jako grupą, a nie z państwem Izrael jako podmiotem politycznym.”

Raport opisuje także trzy kluczowe techniki, a więc stawianie znaku równości między Izraelem a nazizmem, systematyczne minimalizowanie lub relatywizowanie Holokaustu, gloryfikację przemocy przeciw Izraelczykom jako obowiązku religijnego.

„Sprawa palestyńska” została wykorzystana jako narzędzie infiltracji Zachodu. Raport jednoznacznie pokazuje, że Palestyna została użyta jako platforma do wejścia Bractwa do instytucji zachodnich, m.in. przez kampusy i organizacje studenckie (MSA, SJP, AMP), ruch BDS, media i NGO-sy oraz koalicje progresywne.

ISGAP opisuje mechanizm następująco „The Palestinian cause functions as the primary gateway for ideological recruitment, coalition-building, and narrative control in Western institutions.” (sprawa palestyńska to brama wejściowa do uniwersytetów, NGO, mediów i polityki).

Raport opisuje, że po ataku Hamasu 7 października 2023 r. nastąpiła błyskawiczna, skoordynowana mobilizacja. Demonstracje w USA miały jednolity przekaz, co wskazuje na wcześniejsze przygotowanie, pojawiła się też otwarta gloryfikacja Hamasu, a narracja została natychmiast przestawiona jako „opór Palestyńczyków”.

ISGAP stwierdza, że „Mobilizacja po 7 października pokazała pełną dojrzałość strategii narracyjnej Bractwa, jego infrastruktury oraz mechanizmów rekrutacyjnych.”

Bractwo nie traktuje kwestii palestyńskiej jako konfliktu politycznego. Palestyna jest narzędziem ideologicznym, unifikującym i pozwalającym na globalną mobilizację. W świecie zachodnim „sprawa palestyńska” stała się głównym instrumentem wpływu, infiltracji i kontroli narracji. W tej konstrukcji kluczową rolę odgrywa antysemityzm, który w ideologii Bractwa ma charakter systemowy, nierozerwalny z jego misją i w pełni udokumentowany.

Warto też zauważyć, że wiele z tez przedstawionych w raporcie nie jest całkowicie nowych. Były one wielokrotnie opisywane przez analityków, publicystów i badaczy zajmujących się współczesnymi ruchami islamistycznymi. W skromniejszej skali poruszałam je również na moim niszowym koncie na Facebooku. Mimo to pozostają one poza głównym nurtem debaty publicznej. Co istotne, nie są również brane pod uwagę przez najbardziej głośnych zwolenników tak zwanej „sprawy palestyńskiej”, którzy powtarzają narracje opracowane i rozpowszechniane przez Bractwo Muzułmańskie. Ta bezrefleksyjność sprawia, że ruch, który posługuje się językiem praw człowieka wyłącznie instrumentalnie, uzyskał wpływ znacznie większy niż można byłoby się spodziewać.

Lewica pospołu z liberalnymi mediami uczyniła z Palestyny straszak na niepokornych, narzędzie presji i szantażu wobec inaczej myślących, całkowicie nie dostrzegając, że sama stała się lalkami w teatrze marionetek. Nie mówią własnym głosem, choć tak się wydaje. Są jak te upiorne laleczki z horrorów, które poruszają ustami, podczas gdy w rzeczywistości przemawia przez nie brzuchomówca. Struktury Bractwa Muzułmańskiego, jego ideolodzy i sieci organizacji, które od lat przygotowują grunt pod dzisiejszy przekaz, podsuwają im gotowe slogany i nadają ton całej narracji.

https://www.facebook.com/nowbeata