Dwa rodzaje antysemityzmu stały się częścią prezydenckiej kampanii

.

Bernie Sanders pokazuje, że można być zarazem ofiarą nienawiści do Żydów i kimś, kto ułatwia szerzenie nienawiści do Żydów.

Przyslala Katharina Dr.Gasinska-Lepsien


Prezydencka kampania już dostarczyła wielu niemiłych momentów, ale to, co zdarzyło się w zeszłym tygodniu w Phoenix w Arizonie, sięga dna. Podczas wiecu dla poparcia senatora Bernie Sandersa (I-Vt.), mężczyzna rozwinął transparent ze swastyką i zaczął wykrzykiwać antysemickie wyzwiska, oddając nazistowski salut.

Tego człowieka, dobrze znanego miejscowego białego nacjonalistę, wyrzucono z wiecu. Incydent ten jednak ujawnił rosnącą gotowość radykalnych, prawicowych ekstremistów do publicznego wylewania żółci.

Niemniej, choć jest przerażające pojawienie się w miejscu publicznym tego, co Sanders słusznie nazwał „symbolem wszystkiego, przeciwko czemu stoi ten kraj”, przyzwoici ludzie mogą znaleźć pociechę w fakcie, że incydent został powszechnie potępiony. Prezydencka kampania Sandersa może i jest na ostatnich nogach, ale nie trzeba podzielać jego socjalistycznych poglądów ani popierać jego kandydatury, by szokował czyn neonazistów, którzy atakują go dlatego, że jest Żydem. Każdy przypadek jawnej nienawiści do Żydów to o jeden za dużo i jest mocnym przypomnieniem, że wirus nienawiści do Żydów okazał się na przestrzeni dziejów trudniejszy do zwalczenia niż najbardziej śmiercionośna choroba.

W tym wypadku Sanders był ofiarą antysemityzmu i to powinno zwrócić naszą uwagę na konieczność zwalczania trolli białej supremacji, jak również mieć się na baczności przed możliwością, że są uzbrojeni, niebezpieczni i gotowi do popełniania masowych morderstw, jak masakra w synagodze w Pittsburghu w październiku 2018 roku.

Jednak, mimo narodowego poruszenia spektaklem, w którym w ten sposób szydzono z żydowskiego kandydata i zrozumiałego współczucia dla Sandersa, niewiele uwagi  poświęcono ironicznemu aspektowi tej historii. Chociaż szeroko nagłośniono uzasadnione oburzenie Sandersa, w tej wrzawie zupełnie zgubiono fakt, że człowiek, który chce być pierwszym żydowskim prezydentem, w rzeczywistości ochoczo przyjął poparcie ze strony notorycznych antysemitów.

Niektórzy potępiają samo podniesienie kwestii antysemickich stronników Sandersa jako próbę zmiany tematu, marny przykład rozumowania w stylu „a co z…”. Nie da się jednak uniknąć faktu, że choć Sanders i wielu ludzi na lewicy jest z uzasadnionych powodów oburzonych na incydenty prawicowego antysemityzmu, są oni obojętni lub wręcz gotowi do racjonalizowania lub usprawiedliwiania antysemitów, którzy są ich kolegami na lewicy.

Sanders prowadzi kampanię wraz z reprezentantkami Ilhan Omar (D-Minnessota) i Rashidą Tlaib (D-Michigan). Ta para nie tylko otwarcie opowiada się za ruchem BDS, który dąży do zmiecenia żydowskiego państwa z tej planety, ale ich retoryka jest zanurzona w retoryce tradycyjnego antysemityzmu. Obie także wygłaszały opinie, które są nie do odróżnienia od nienawiści do Żydów. Szczególnie Omar z jej wypowiedziami  demonizującymi żydowskich zwolenników Izraela jako kupujących poparcie Kongresu, (“It’s all about the Benjamins”) stała się jednym z najbardziej wyróżniających się piewców antysemityzmu.

 

Niemniej Sanders nie ma żadnych problemów ani z jedną, ani z drugą, a nawet wychwalał je jako wzory osobowe, nie zwracając uwagi na fakt, że obie są żywymi przykładami tego jak antysyjonizm w sposób naturalny prowadzi do antysemityzmu.

Ani też nie są one jedynymi przykładami antysemitów wokół Sandersa.

Menadżer kampanii, Faiz Shakir, jest kolejnym zwolennikiem BDS. Biorąc pod uwagę to, że Sanders często powtarza, że jest zwolennikiem Izraela i jedynie krytykuje jego rząd, trudno zrozumieć, dlaczego dał tak wysokie stanowisko komuś, kto jawnie sprzeciwia się istnieniu Izraela.

 

Ostatnio sztab kampanii Sandersa zatrudnił także Phillipa Agnew, innego zajadłego zwolennika BDS, który wielokrotnie powtarzał oszczerstwa o Izraelu i promował programy szkolne, które wzywają do zlikwidowania państwa żydowskiego i poparcia grup terrorystycznych, które starają się urzeczywistnić ten koszmar.

 

Była przywódczyni Marszu Kobiet i palestyńsko-amerykańska aktywistka, Linda Sarsour, jest jedną z twarzy kampanii Sandersa, mimo jej długiej historii antysemickich wypowiedzi i gotowości do pójścia razem ze zwolennikami podżegającego do nienawiści przywódcy Nation of Islam, Louisa Farrakhana.

Inną z twarzy kampanii Sandersa jest Amer Zahr, zwolennik BDS, który wielokrotnie szkalował Żydów i Izrael.

Te fakty nie przesłaniają tego, że ten socjalista z Vermontu jest celem ataków ze strony antysemitów, ponieważ jest Żydem. Niemniej, uparta odmowa Sandersa zrozumienia, że antysemityzm istnieje również na lewicy, a nie tylko na prawicy, podważa jego wiarygodność jako człowieka, który chce zwalczać nienawiść.

Jest powszechną cechą politycznego dyskursu, że większość ludzi jest ślepa na uprzedzenia, kiedy chodzi o politycznych sojuszników, podczas gdy potępia te same uprzedzenia u politycznych przeciwników. Ta wada nie jest ograniczona do lewicy; z pewnością istnieją na prawicy ludzie, którzy wydają się niezdolni do potępienia białych nacjonalistów lub są zbyt zajęci traktowaniem ich jako nic nieznaczących, by poprzeć izolowanie takiego zagrożenia. Tak samo jak tych na lewicy interesuje tylko nienawiść, którą w jakiś sposób można powiązać – nawet jeśli związek jest albo wątpliwy, albo nie istnieje – z prezydentem Donaldem Trumpem, są ludzie na prawicy, którzy występują tylko przeciwko lewicowym żydożercom.

Z pewnością jednak dla racjonalnych ludzi jest możliwe rozpoznanie i potępienie obu rodzajów nienawiści. Bernie Sanders jednak wydaje się niezdolny do zrobienia tego. Co gorsza, dostarcza przykrywki żydożercom, którzy mogą chwalić się, że pracują na rzecz wyboru żydowskiego prezydenta, podczas gdy równocześnie angażują się w antysemicką nienawiść i pracę na rzecz zniszczenia Izraela.

Choć jest wysoce nieprawdopodobne, by Sanders został pierwszym Żydem-prezydentem, osiągnął zamiast tego inne, wątpliwe wyróżnienie. Choć nie wydaje się to logiczne, Bernie Sanders pokazał, że można być zarówno ofiarą antysemityzmu, jak wspierać szerzenie się wirusa antysemityzmu.


Two kinds of anti-Semitism become part of the presidential campaign

JNS.Org, 10 marca 2020

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Jonathan S. Tobin

Amerykański dziennikarz, redaktor naczelny JNS.org, (Jewish News Syndicate). Komentuje również na łamach National Review, New York Post, The Federalist, w prasie izraelskiej m. in. na łamach Haaretz.


http://www.listyznaszegosadu.pl/m/notatki/dwa-rodzaje-antysemityzmu-staly-sie-czescia-prezydenckiej-kampanii

2 komentarze to “Dwa rodzaje antysemityzmu stały się częścią prezydenckiej kampanii”

  1. Ryszard K. 04/04/2020 at 16:04

    @Ewa Korulska: Twoje zdziwienie jest reakcja na dwa paradoksy:

    1) Jak mozna byc jednoczesnie Zydem i antysemita;
    2) „Jak w ogole ktos moze glosowac na ekstremistycznego fanatyka”

    Nie bede sie zajmowal pierwszym paradoksem, dla wytlumaczenia ktorego
    trzeba by prawdopodobnie zglebic osobowosc Sandersa, jego stosunki
    z rodzicami, kompleksy nabyte w dzicinstwie i w mlodosci, itp. – za
    malo o nim wiem, i nie jestem psychologiem ani psychoanalitykiem.

    Natomiast drugi paradoks mozna sprobowac rozwiazac poslugujac sie
    logika i zdrowym rozsadkiem. Czesto paradoksy okazuja sie byc tylko
    zludzeniem spowodowanym przyjeciem (nie zawsze jawnych) mylnych
    przeslanek. Gdy zmieni sie owe przeslanki, zniknie i paradoks.

    Podejrzewam ze zadajac pytanie „jak ktos moze glosowac na ekstremistycznego
    fanatyka” wychodzilas z niemego zalozenia, ze procent ekstremistycznych
    fanatykow w spoleczenstwie amerykanskim (jak i w kazdym innym, z niewielkimi
    wariacjami) jest raczej nikly. Mam powody sadzic, ze jest to niestety
    tylko zludzenie.

    Przypomnialem sobie przy tej okazji cos co zdarzylo sie dosc dawno temu.
    W roku 2005-tym zostalem zaproszony na obrone doktoratu z matematyki
    na Uniwersytecie w Rabacie, stolicy Maroka. Zaprosil mnie promotor tej
    pracy doktorskiej, sam jeszcze dosc mlody wtedy matematyk imieniem Yacine.
    Poniewaz zaplacili i za podroz i za hotel, dokupilismy jeszcze jeden
    bilet, i polecielismy z zona we dwojke; spedzilismy w Maroku tydzien,
    prawie caly czas w Rabacie w okolicy Uniwersytetu, i tylko raz Yacine zabral
    nas swoim samochodem na calodniowa wycieczke do Casablanki. Po drodze
    rozgadal sie, wypowiadajac sie dosc niechlubnie o rezymie monarchii,
    o korupcji, o nieustajacym naporze islamistow na Uniwersytet, i na
    inwigilacji i donosicilstwie – w towarzystwie innych kolegow nigdy
    tych tematow nie poruszal.

    Uniwersytet w Rabacie byl dobrze utrzymany, a wsrod studentow
    bylo sporo kobiet – przy czym zarowno owiniete chustami islamskimi,
    jak i calkiem po zachodniemu ubrane w dzinsy i z rozwianymi wlosami.
    Raz, gdy przechadzalismy sie we trojke – Yacine, moja zona i ja
    – na terenie Uniwersytetu, moja malzonka zauwazyla, nie po raz pierwszy,
    pare idacych pod reke dziewczyn, z ktorych jedna byla w chuscie szczelnie
    owinietej i w tradycyjbej „dzellabie”, druga zas w dzinsach z rozwiana
    fryzura. Chcac wyrazic komplement, powiedziala ze podziwia panujaca tutaj
    harmonie i tolerancje, ktorej swiadectwem mialy byc takie wlasnie
    pary (no, o parze chlopak-dziewczyna trzymajacych sie za reke nie mozna
    bylo nawet pomyslec, to nie licowalo z obyczajnoscia).
    Na to Yacine usmiechnal sie ironicznie i powiedzial: „Ja bym sie
    za bardzo nie cieszyl. Gdyby mozna bylo zajrzec i zobaczyc co te dziewczyny
    maja w glowach, to wcale nie jestem pewien ktora jest bardziej niebezpieczna.
    A wlasciwie, to raczej jestem pewien!”

    Jednym slowem, nasz marokanski znajomy chcial nam powiedziec ze
    pozory myla.

    I tu powroce do naszego tematu. To, ze antysemityzm w Europie
    (lecz takze i w Ameryce) po wojnie jakby znacznie oslabl, a nawet
    wydawalo sie czasem z zniknal, to tylko zludzenie. Owszem, schowal
    sie – do czasu. Tak jak koronawirus, moze byc przenoszony przez
    organizm ktory nie wydaje sie zarazony, i nawet jego nosiciel nie
    zawsze wie, ze go nosi ze soba, mogac nieswiadomie zarazic innych.
    Wrus herpesu moze czaic sie w organizmie dziesiatki lat nie wywolujac
    zadnych objawow zewnetrznych. I tylko w momentach stresu albo
    przemeczenia, lub jakiejs innej choroby, nagle ujawnia sie w postaci
    groznego polpasca, egzemy i innych zaburzen.

    Mam smutne przeczucie, ze „ekstremistycznych fanatykow” jest wokol
    nas mnostwo, nawet jezeli sami sobie z tego nie zdaja sprawy.
    Na razie tylko krzycza na manifestacjach ulicznych, na kampusach
    uniwersyteckich, na zebraniach przedwyborczych Sandersa. Do czasu.

    W koncu XIX-go wieku francuski autor (nie wiem jak go nazwac –
    badacz? eseista? Etnolog? Psycholog? Uczony?) Gustave Le Bon

    https://en.wikipedia.org/wiki/Gustave_Le_Bon

    opublikowal ksiazke pod tytulem „Psychologia Tlumow”. Sa tam opisy
    prawie kliniczne tego co mialo nastapic w Europie kilka dziesiecioleci
    potem. Warto przeczytac zeby moc oszacowac ilosc „eksremistycznych
    fanatykow” wokol nas, gotowych na znacznie wiecej niz zaglosowanie na
    jawnego psychopate Sandersa.

  2. Ewa Korulska 03/04/2020 at 02:22

    Niestety to wszystko jest prawda. Można tylko dodać ze Sanders jest extremistycznym fanatykiem i nie ma szans na zostanie prezydentem. I dziwić się tylko trzeba jak ktoś w ogóle może na niego glosowac.

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: